24-05-2022

24-05-2022

Er blijkt een televisieprogramma te zijn, zo las ik bij Dagblad van het Noorden, waarin wanhopige huizenzoekers hun hele wensenlijst en budget uit handen geven aan derden. En onlangs was er blijkbaar een aflevering met een enthousiast en vooral erg dankbaar stel bijna-dertigers die van Stad naar Ommeland wilden verkassen. Nou ja, niet het héle Ommeland: het noorden en oosten waren uitgesloten van de zoektocht, want bevingen.

Ze kregen (lees: betaalden de hoofdprijs voor) een doorsneewoning met een klein lapje tuin in Noordhorn. Dat is niet ver van gasopslag Grijpskerk en ook niet ver van het Groningenveld, maar een kniesoor die daarop let. Het huis was tiptop, alleen nog even een nieuwe keuken enzovoort, en zo kwam het totaal onder de streep op een krappe vier ton.

En dan toch dankbaar zijn. Ik vind het knap. Een goede les ook voor de egels hier in de buurt.

Onderstaand huisje stond eerst in de smalle voortuin in diepe schaduw, en werd daar vaker niet dan wel gefrequenteerd, want koud en winderig. (De andere twee huisjes staan in de beschutte zijtuin en worden met graagte bewoond.)

Een paar weken terug heb ik de met wilgentakjes en heide beklede kooiconstructie aan de binnenkant voorzien van een nieuw, waterdicht hemeltje, en verplaatst naar de windstille besloten achtertuin, waar vanaf de vroege middag veel zon op valt. Onderin de aanpalende klimopheg maakte ik een ruime opening waar zelfs volwassen egels moeiteloos doorheen kunnen. Voor de entree plaatste ik een vlechtwerk om de felste zonneschijn uit het huisje te weren. Kosten van dit alles: nul (0) euro. (Ook nul media-aandacht, maar bij egels is dat een pré geloof ik.)

Tot op heden hebben deze ingrepen geen succes. Nou duurt bijna alles in “het noorden en oosten” van Ommeland ontzettend lang, dus het is niet uitgesloten dat de onverschilligheid uiteindelijk toch omgezet wordt in dankbaarheid. Als dat zo is, doe ik er hier kond van.




close

Iedere week een update?
Schrijf je in!