21-05-2022

21-05-2022

Lang geleden haalde ik (bij iemand anders) gordijnen van de rails om ze te wassen. Het was stevige, lichte stof, helaas met een kitscherig patroon maar een mens aan de onderkant van de samenleving kan niet alles hebben.

Ik had begrepen dat de gordijnen er al zeker tien jaar hingen, en eigenlijk altijd dicht zaten, ook overdag, vanwege de felle zonneschijn (grote ramen op het zuiden, geen geld voor zowering).

Na het wassen trok ik brandschone lappen met grote gapende gaten uit de machine. Het weefsel bleek allang vergaan te zijn, alleen was dat eerder niet te zien omdat niemand de gordijnen ooit écht aanraakte.

Daar dacht ik aan toen ik ergens boven Appingedam tijdens een avondwandeling deze trein van Arriva trof. Het maatschappelijke weefsel blijkt anno 2022 aan flarden, zelfs de treinen rijden op sommige trajecten soms dagenlang niet. Dat deze schattige kleine waterstofblauwe trein ’t wél deed, ervoer ik als huiveringwekkend geruststellend.

(Er kwamen nieuwe tweedehands gordijnen, van een naargeestig donkere stof zonder patroon, die met zichtbaar genoegen op het licht van buiten kauwden en bij de minste aanraking grote golven gore pluisjes ophoestten.)

PS Je kunt je op dit blog abonneren, als ’t goed is verschijnt er met enige regelmaat zo’n irritant inzetvenster op mijn website waarin je je e-mailadres kunt opgeven. Dan krijg je elke week ’n overzicht. Dat is voor mij een mooie stok achter de deur om wat vaker iets te noteren.

close

Iedere week een update?
Schrijf je in!