Ik zie geen andere uitweg. U wel?

Elspeetse heide
Elspeetse heide

Op 7 mei twitterde ik, vanaf het vakantieadres waar mijn gezin tot rust probeerde te komen, en waar ik werkte, want als zelfstandige kan ik me geen pauze veroorloven:

“Ik heb vanavond op de Elspeetse heide gehuild. Wilde niet terug naar mijn kapotte huis, de bevingen, de risico’s, het gezeik, het vechten.”

Dat werd grif geretweet. De emoties werden duidelijk herkend door medegedupeerden en sympathisanten.

Helaas zijn dat niet de mensen die ons leven weer van het slot kunnen halen. Nee, daarvoor ben ik aangewezen op NAM en de Commissie Bijzondere Situaties. Over die laatste schreef ik al eens een vrij ontluisterend stuk.

We hebben door MIJN TOMELOZE INZET (*steekt veer in eigen reet*) eindelijk officieel erkende schade aan ons huis en zijn ook eindelijk erkend als “schrijnend geval”. Hoera!

Maar… de Commissie zou de Commissie niet zijn zonder nog meer ontluisterende feiten. Luistert en huivert.

Na de werkvakantie viel de brief met hun eerste besluit inzake ons ‘dossier’ me rauw op mijn dak.

Het besluit komt er kort gezegd op neer dat we toch ons onverkoopbare huis moeten zien te verkopen. In dat geval kunnen we maximaal EUR 30.000 aan compensatie tegemoet zien.

Door deze toezegging beschikt u over meer handelingsruimte bij het in de markt zetten van uw woning.

Hallo? Wat hebben wij het afgelopen jaar tot vervelens toe aan onze casemanager en ook aan de secretaris van die commissie uitgelegd? Het LUKT niet om het huis te verkopen voor een fatsoenlijke prijs. Er is in de periode 2011-2015 één bod geweest. Dat was vorig jaar zomer, toen we de vraagprijs in blinde paniek extreem hadden verlaagd naar EUR 135.000. (Het bod bedroeg EUR 105.000 – “take it or leave it”. Zo leert men de medemens kennen.)

Die prijsverlaging werd ingegeven door het feit dat ik doodziek werd van een zware, op mijn lichaam én geest inwerkende bromtoon van  productielocatie Bierum (aan de Uiteinderweg bij de zeedijk). Deze is eind 2013 opgeschaald, en sindsdien hoorden en voelden we af en aan die ziekmakende bromtoon. In de zomer was het er continu, zó erg dat ik er hartritmestoornissen, diarree, concentratiestoornissen, misselijkheid en weet ik wat allemaal van kreeg.

We trokken aan de bel bij alle instanties, tot de pers aan toe. NAM heeft er uiteindelijk na maanden iets aan gedaan, al weet ik niet wat. De trillingen en de druk op de oren is teruggebracht tot dragelijke proporties. Op sommige dagen word ik er nog wel misselijk van. Ik ben dan altijd benauwd dat het weer in volle sterkte terugkeert, en ik opnieuw omval.

Ziet u, als ik omval, valt mijn hele gezin om. Ik ben de werkezel van onze viereenheid. Dat is niet vrijwillig, net zomin als de problemen die mijn man ondervindt bij het genereren van voldoende eigen inkomen vrijwillig zijn.

Wat we óók uitvoerig aan de casemanager en de secretaris van de commissie hebben uitgelegd, is dat mijn mans immuunsysteem blijvend is aangetast door de ziekte van Lyme. Hoewel de bacterie inmiddels uit zijn lijf is verdwenen, blijft onder meer stress voor hem een ziekmakende factor van jewelste.

En wat krijg je als je huis steeds verder beschadigt, het niet lukt om het te verkopen voor een fatsoenlijke prijs, je drastisch inteert op je vermogen, je aan alle kanten tevergeefs om hulp vraagt, en je uit grote bezorgdheid alle informatie tot je neemt over de grote risico’s van gaswinning in Groningen, zoals beschreven door onder meer experts van NAM, TNO, KNMI en SodM?

Juist: stress. Megaveel stress.

Enfin, vandaag hebben we een dikke brief opgesteld en per mail (en in geval van de commissie ook per post) verstuurd naar iedereen die zich met de gaswinning in Groningen bemoeit.

In deze brief heb ik drie situaties geschetst. Hier volgen ze, in het kort:

Situatie vóór 16 augustus 2012

  • goed onderhouden en vrijwel onbeschadigd vrijstaand huis met 185 m2 woonoppervlak, op kavel van ca. 550 m2, met 40 m2 grote werkplaats, duurzaam gerenoveerd in periode 1999-2010, te koop sinds zomer 2011, vraagprijs EUR 225.000, herbouwwaarde EUR 350.000
  • hypotheek van 112.000 EUR (De gehele renovatie hebben we ZELF, door spaarzaam te leven, gefinancierd. Uw NM was verdikkeme het braafste burgertje van Nederland!!!)
  • gezien inkomenssituatie op dat moment voldoende mogelijkheid om kleine hypotheek mee te nemen naar nieuwe woning
  • geld opzijgezet voor kosten verhuizing en basisinrichting nieuwe woning

Situatie bij GEBODEN compensatie

  • beschadigd huis in bevingsgebied, na vier jaar zonder enig fatsoenlijk bod, op miraculeuze wijze alsnog verkopen voor ergens tussen de 0 en 135.000 EUR (er wordt gecompenseerd tot aan dit bedrag, zijnde het laagste verkoopbedrag, zie uitleg boven)
  • bijdrage van maximaal EUR 30.000 van Commissie / NAM (dit is inclusief de uitkomst van een beroep op de Waarderegeling)
  • hypotheek van EUR 112.000 aflossen
  • resteert een compensatie van maximaal EUR 23.000 (135.000-112.000)
  • gezien veranderde inkomenspositie als gevolg van aanhoudende stress door gaswinningsproblematiek geen mogelijkheid kleine hypotheek mee te nemen

Kortom, bij de GEBODEN compensatie staan we met lege handen. Sociale woningbouw kunnen we op korte termijn wel vergeten vanwege de lange wachttijden, dus dat wordt huren in de vrije sector. De ideale oplossing voor mensen met weinig geld en veel stress, toch? En wat geeft het dat mijn man zijn werkplaats (= zijn werkkapitaal, én zijn laatste houvast) moet opgeven? De wereld is maakbaar, dus hij ook!

Situatie bij ECHTE compensatie

  • NAM neemt ons huis over
  • wij zoeken een vergelijkbare woning, maar dan op een plek zonder de risico’s van de gaswinning
  • NAM koopt die vergelijkbare woning aan, en zet deze op onze naam
  • NAM geeft een garantiestelling aan onze hypotheekverstrekker, opdat wij de lage hypotheek mee kunnen nemen, ter verpanding aan de vergelijkbare woning
  • verhuiskosten en basis inrichtingskosten worden vergoed

Verder leek het ons ter compensatie van de inkomstenderving redelijk dat we gedurende het overgangsjaar wat leefgeld ontvangen, zodat we rustig kunnen opstarten op de nieuwe locatie.

Want ging onze voorkeur in 2011 nog uit naar een huis dicht bij de stad Groningen, dat is door alles wat wij te weten zijn gekomen over de Groningse gaswinning veranderd. Daarnaast hebben we er sinds een jaar mantelzorgtaken bij, die mede onze voorkeur voor een geheel andere omgeving bepalen.

Dit alles tot groot verdriet van onze nogal gevoelige zoon, die zijn onwijs leuke middelbare school in de stad Groningen niet wil missen. Het zou maar zo kunnen dat hij halverwege het schooljaar ‘getransplanteerd’ moet worden. Iedereen die een puberzoon heeft, weet hoe dramatisch dat kan verlopen voor schoolvriendschappen enzovoorts. (Hetzelfde geldt voor onze misschien nog wel gevoeligere dochter, maar die pubert nog niet. We hopen dat dat iets zal schelen…)

Of al dat geschreeuw helpt?

Dit alles en nog veel meer hebben we in onze brief aan de Commissie en vele andere ‘stakeholders’ geschreven. (Sorry Jan Vos, toch weer vervelende post van een complex geval. Het houdt pas op als we echt goed geholpen worden, snap je?)

We beëindigden onze brief als volgt:

Vinden wij het leuk om zo openlijk met onze problemen te moeten ‘leuren’? Nee, ABSOLUUT NIET. Maar uw afstotende, bureaucratische en weinig inlevende gedrag laat ons geen andere keus.

Het is NIET onze schuld dat ons huis beschadigd en onverkoopbaar is. Het is NIET onze schuld dat we met zoveel stress door het leven moeten gaan en daardoor zo in inkomen achteruit gaan. Het is NIET onze schuld dat de situatie van vóór augustus 2012 nooit meer terug zal komen.

Kom met een ECHTE oplossing, niet met dit in- en intrieste geneuzel om geld. Alleen al op productielocatie Bierum aan de Uiteinderweg wordt PER DAG een veelvoud verdiend van wat wij van u verwachten als faire compensatie.

Of het helpt? Ik weet het niet. NAM heeft de aandacht elders, zo lijkt. Bij de gedaalde olie- en gasprijzen soms? In ieder geval niet bij adequate hulp aan gedupeerden. Zo zitten Jan en Liefke Munneke ook al weer twee jaar in de shit met hun gestutte boerderij. Die willen ze hersteld hebben, maar zelfs over vergoeding van de reparatie van hun kapotte intercom doet NAM moeilijk.

Wat ik wel weet, is dat ik hier erg moe en verdrietig van word. We wilden gewoon ons met liefde opgeknapte huis voor een fatsoenlijke prijs verkopen aan mensen die er net zoveel plezier van zouden beleven als wij. Dat zou ons in staat stellen ons leven voort te zetten op een andere plek, die beter bij onze veranderde situatie past.

In plaats daarvan zitten we vast in een beschadigd en onverkoopbaar huis in cluster Oost, vlakbij de grootste productielocatie van het Groningenveld.

En al de eerste nacht na thuiskomst van de broodnodige ‘break’ heb ik slecht geslapen. Want ik mag er dan zo pittig en openlijk over kunnen vertellen – van binnen huil ik nog net zo hard als op die avond op de Elspeetse heide.

In alles, en dan bedoel ik echt álles, toont de BV Nederland zich bij de afhandeling van de problemen in Groningen op z’n smalst. Het is moeilijk om daar getuige van te zijn, en nog moeilijker om erover te schrijven.

Maar ik zie geen andere uitweg. U wel?