Inspreektekst raad Delfzijl MeerJarenPlan

logo-gemeente-delfzijlGeachte raadsleden,

 

Sommige mensen denken dat de Nationaal Coördinator één persoon is: Hans Alders. Dat is onzin.

De Nationaal Coördinator is een samenwerkingsverband van het Rijk, de provincie en twaalf gemeenten, waaronder Delfzijl. Hans Alders geeft leiding aan de medewerkers van de Nationaal Coördinator. Meer niet.

Als raad vormt u het hoogste bestuursorgaan van de gemeente Delfzijl. Het MeerJarenPlan wordt dus mede in uw opdracht geschreven. Het is daarom aan u om te besluiten of het een goed plan is voor de inwoners van de gemeente Delfzijl.

Zelf heb ik het plan in juridische context beoordeeld. Ik ben geen jurist, maar door alle gaswinningsellende ben ik me wel steeds meer in de wet gaan verdiepen. Je moet wel, als je wilt overleven in wingewest Groningen.

Besluitvormingsproces

Het besluitvormingsproces rondom dit plan vind ik ondemocratisch.

Met de maatschappelijke stuurgroep en de bestuurlijke stuurgroep is er al over het plan gepraat, maar de gekozen volksvertegenwoordigers van de gemeente Delfzijl komen vandaag voor het eerst bijeen om het te bespreken.

En er staat geen enkele raadsvergadering meer gepland vóór begin december, als de definitieve tekst van het plan wordt vastgesteld.

Ik mag toch hopen dat u om meer tijd vraagt. U hebt het plan nog maar een week in uw bezit. Het telt 274 pagina’s. Het gaat om ingrijpende maatregelen. En juridisch schort er wel wat aan.

Alleen door extra tijd in te lassen kunt u gezamenlijk tot een gewogen oordeel komen voor u het plan goedkeurt namens de inwoners van Delfzijl.

Verder heb ik grote problemen met de laatste stap in het besluitvormingsproces.

Wanneer Henk Kamp ná officiële vaststelling van het plan nog met Gerald Schotman moet praten om tot overeenstemming te komen, is er iets niet in de haak.

Een vastgesteld plan is een vastgesteld plan. Daar zou een private partij zoals de NAM geen punt of komma meer aan mogen wijzigen.

Dat is het, en daar moeten ze het mee doen.

Schadeprotocol

Nergens in het plan wordt gesproken over ‘mijnbouwschade’. Terwijl dát toch echt is waar het hier om gaat.

In plaats van al die losse NAM-klonen, zoals Centrum Veilig Wonen en Commissie Bodemdaling, moet er één loket komen, voor alle mijnbouwschade. En dat loket moet onder volledige controle van de overheid staan, niet de NAM.

Ook moet in het plan duidelijk worden gemaakt dat het schadeprotocol niet verplicht is. Gedupeerden mógen van dat protocol gebruikmaken. Maar het hoeft niet.

Hetzelfde geldt voor de arbiter. Gedupeerden mógen er gebruik van maken, maar ze zijn het niet wettelijk verplicht.

Op elk gewenst moment mogen gedupeerden namelijk ook naar de rechter stappen. Artikel 17 van de Grondwet is daar heel duidelijk over: de gang naar de rechter mag niet belemmerd worden.

En daarom is het van groot belang dat alle Groningers rechtsbijstand krijgen – zonder beperkende voorwaarden, en niet betaald door de NAM.

Ik stel voor dat u de Nationaal Coördinator opdraagt de passage over rechtsbijstand scherper te formuleren.

Daadkracht en snelheid

U hebt de eerste input van het college ontvangen. Daarin staat dat afspraken op programmaniveau met de NAM onontbeerlijk lijken om de benodigde daadkracht en snelheid in de uitvoering te organiseren.

Over daadkracht en snelheid in de uitvoering staat op pagina 122 van het plan het volgende:

Er is de laatste jaren veel wetgeving tot stand gekomen die is gericht op efficiëntere en slagvaardigere besluitvorming op dit terrein (bijvoorbeeld Wro, Wabo en Chw).

CHW, dat is de Crisis- en HerstelWet – de Heilige Graal voor partijen die met daadkracht en snelheid alles BOVEN de grond van de kaart zouden willen vegen, zodat datgene wat ONDER de grond zit nog makkelijker omhoog kan worden gehaald.

Ook de WABO is genoemd. Dat hangt samen met Vergunningverlening, Toezicht en Handhaving, oftewel VTH. U hebt daar van mij via de griffie een factsheet Uitvoeringskader over ontvangen.

De mega-operatie die volgend jaar in gang wordt gezet, zal in veel gevallen neerkomen op onteigening, sloop en wederopbouw. Dat betekent dat er een groot beroep zal worden gedaan op VTH.

Uw gemeente kan dat werk niet aan. Om de gemeente te ontlasten, stelt de Nationaal Coördinator daarom voor om rollen te knippen, stappen in procedures over te slaan en toetscriteria aan te passen.

NAM-kloon Centrum Veilig Wonen gaat een groot ICT-systeem optuigen, en daar wordt alles in gekoppeld. Gemeenten controleren steeksproefsgewijs of het wel goed gaat.

Een en ander wordt vastgelegd in het Uitvoeringskader VTH, in het plan ook wel omschreven als een convenant. Is dat nou zo’n afspraak met de NAM die onontbeerlijk lijkt om tot de benodigde daadkracht en snelheid te komen?

Volgens mij hoeft de gemeente Delfzijl met de NAM alleen af te spreken op welke bankrekening de benodigde gelden voor de mega-operatie moeten worden gestort. Meer afspraken zijn echt niet nodig.

VTH moet geheel los van de NAM worden geregeld, zoals ook het schadeprotocol geheel los van de NAM moet staan.

Ook bestuursrechtelijk gaat er iets niet goed met dat Uitvoeringskader.

Pas twee dagen geleden beschikte uw college over het concept van dat zeer bepalende document, dat niet los kan worden gezien van het nu voorliggende plan.

En u, het hoogste bestuursorgaan, krijgt het pas te zien als het college het over een paar weken heeft vastgesteld.

Hoe kunt u nu over dit plan beslissen zonder over het onderliggende Uitvoeringskader VTH te beschikken? Dat gaat niet, en dat weet de Nationaal Coördinator best.

Geachte raadsleden, pas op uw zaak. Het gaat hier wel om de toekomst van Groningen, en om de handhaving van democratische principes.

Neem de tijd. De ellende is groot – die ene maand extra kan er ook nog wel bij.

Doorzettingsmacht

Ik zou nog uren kunnen vertellen, bijvoorbeeld over de chemische industrie.

Onlangs heb ik u, namens een groep bezorgde inwoners, de factsheet aardgascondensaat gestuurd. Deze is ook naar alle statenfracties gestuurd.

In het plan van de Nationaal Coördinator gaat alle aandacht uit naar BRZO- en BEVI-bedrijven. De tanks met aardgascondensaat van de NAM vallen daar echter NIET onder, terwijl dat gezien de aard en hoeveelheid van deze zeer gevaarlijke stof wel zou moeten.

Dat tankenpark staat in een soort regelvrije zone, en dat komt de NAM wel goed uit, maar de inwoners van Delfzijl niet. Doe er wat aan!

Ik zou het ook nog kunnen hebben over de Commissie Bijzondere Situaties – ook al zo’n NAM-kloon, waarnaar ik met mijn gezin vorig jaar door de vorige burgemeester Emme Groot ben doorverwezen.

Dat gaat niet goed – wij worden niet geholpen. En dus heb ik geklaagd bij onder anderen minister Kamp. Die liet Hans Alders antwoorden. Na 23 weken schreef Alders: “Het past mij niet om te treden in de werkzaamheden van de Commissie Bijzondere Situaties.”

Waar is nu die doorzettingsmacht van de Nationaal Coördinator?

Mijn conclusie na lezing van het MeerJarenPlan: De NAM is en blijft aan zet. Zelfs uw eigen college neemt niet echt afstand van NAM-kloon Centrum Veilig Wonen.

En wat doet u?

Als u met het plan instemt zoals het nu is, levert u uw familie, vrienden, buren en collega’s via de bestuurlijke weg uit aan de NAM.

Vooral voor mevrouw Naafs van de VVD – die er vandaag niet is – lijkt me dat een duivels dilemma, daar zij werkt voor de Shell/NAM. Daarom is het maar goed dat zij vanwege mogelijke belangenverstrengeling niet mag meepraten en zich moet onthouden van stemming.

Maar ook voor de andere raadsleden, die in hun dagelijks werk mogelijk zaken doen met de NAM, is het bijzonder moeilijk om een gewetensvolle afweging te maken.

Mijn dringende advies is dit: Schop Centrum Veilig Wonen en alle andere NAM-klonen uit het plan en houd u aan de letter van de wet. Kijk naar de uitspraak van de Raad van State. Het enige wat écht redding kan bieden is het recht.

Ik wens u allen gezamenlijk veel moed en wijsheid toe.

Een doel waar we NU wat aan hebben

gevoelstemperatuur-1Op de vrijmarkt scoorde mijn dochter gisteren het hiernaast afgebeelde voorwerp.

“Wat DOET het eigenlijk?” vroeg ik.

Ze haalde gemelijk haar schouders op. “Iemand heeft het bedacht en gemaakt, dus zal het wel een doel hebben.”

Een gevaarlijke aanname. Niet alles is immers bedacht met een doel, althans, niet een doel waar wij in het hier en nu wat aan hebben.

Precedentwerking

“Er komt eind deze week een handhaver langs.”

Het is twee dagen voor Koningsdag, en mijn groenteman klinkt somber. Ik weet niet wat de handhaver gaat doen, maar ik weet wel door wie de handhaver gestuurd wordt: de gemeente Eemsmond.

Met hen ligt mijn groenteman, Henk Landwehr, al sinds 2005 in de clinch. Hij wil bij zijn bedrijf Goudgewas in Roodeschool namelijk ook brood verkopen, en dat mag niet. In het bestemmingsplan van de gemeente is zijn perceel gekoppeld aan ‘grondgebonden agrarische activiteiten’. Op dat van zijn buren, een bloemenwinkel, rust de bestemming ‘detailhandel’. Zo is het, en zo moet het blijven. Als iedereen zomaar toestemming krijgt om uitgebreid winkeltje te spelen, is het hek van de dam.

Precedentwerking noemt men dat met een duur woord. Ook de NAM is er beducht voor. Als bekend wordt dat ook maar één Groninger ruimhartig is gecompenseerd voor materiële en immateriële schade, kunnen Shell en Exxon wel opdoeken. Dus mondje dicht over zaakjes die achter gesloten deuren worden geregeld, en voor de rest de boel lekker traineren.

Ik zie niet in wat er tegen is op meer lokale winkels. Terug naar vroeger, toen ieder dorp nog drie bakkers, vier slagers en vijf groenteboeren had – gezellig toch? Ja, het zou de dood in de pot kunnen zijn voor supermarkten en andere ketenwinkels. En nee, het past niet bij de gemeentelijke visie dat voorzieningen in enkele ‘kerndorpen’ moeten worden gebundeld om krimp te bestrijden.

Maar honderdvijftigduizend woningen strippen en versterken dan wel slopen en herbouwen past ook niet in die visie, en toch zullen bestuurders ermee moeten dealen op een wijze die recht doet aan de noden van de burgers. Doen ze dat niet, dan verliezen ze hun bestaansrecht.

Terug naar mijn groenteman, die duidelijk benauwd is voor wat komen gaat.

“En Sieger dan?” vraag ik. “Die zou toch gaan babbelen met Marijke?”

Een hoger denk- en werkniveau

Sieger is Sieger Dijkstra, een rasondernemer die vorig jaar september is benoemd tot voorzitter van de Economic Board Groningen. Hij heeft van de NAM en de provincie een zak met geld gekregen om de economie in Noordoost-Groningen op te vijzelen, ondernemers te stimuleren én de werkgelegenheid te behouden.

De reden? Groningers bezwijken onder het juk van aardbevingen, krimp en economische crisis.

Dat van die werkgelegenheid is in het geval van mijn groenteman van groot belang, en niet alleen voor hem, ook voor de gemeente. Hij heeft namelijk tien mensen in dienst, onder wie enkelen met een beperking, via Ability.

De leiding van dat werk-leerbedrijf is in handen van wethouder Sienot van de gemeente Eemsmond. Hij is een man met een missie. Op zijn LinkedIn-profiel zegt hij:

Ik krijg er energie van mensen en organisaties mee te helpen (uit te dagen) vanuit hun eigen kennis en kracht te opereren en daardoor op een hoger denk- en werkniveau te brengen.

Warme welwillende woorden. Maar de uitdaging van nodeloos ingewikkelde en tegenstrijdige wet- en regelgeving heeft mijn groenteman de afgelopen jaren vooral op een hoger hoofd-tegen-muur-bonkniveau gebracht.

Hoewel de verkoop van brood niet gigantisch veel extra omzet zal genereren, is elke cent meegenomen in deze krappe tijden. Ook voor Ability lijkt het me niet prettig als mijn groenteman mensen moet ontslaan omdat het echt niet meer gaat.

Het bedrijf dat de Wet Sociale Werkvoorziening uitvoert voor de gemeenten Bedum, De Marne, Winsum en Eemsmond lijdt al jaren verlies. Het verlies van Ability is lager dan jaar op jaar wordt begroot, en dat wordt door die gemeenten steevast als positief nieuws gepresenteerd. Ik snap dat wel. Het is ook niet erg om geld toe te leggen op begeleid werken. Maar het is wel raar dat een gemeente een bedrijf waar mensen met een beperking tot volle tevredenheid werken, jaar op jaar tegenwerkt.

Zonder lef komen we in Groningen niet veel verder

Dat vind ik niet alleen, dat vindt ook Sieger, zo blijkt uit een mailwisseling die mijn groenteman me enkele weken geleden in handen drukte.

Hij had Sieger gevraagd om hulp, en daarop had Sieger zich tot burgemeester Marijke van Beek gericht. Die gaf aan de ‘casus’ te kennen, en CC-de naast wethouder Sienot ook enkele ambtenaren van gemeente en provincie, en iemand van de Dialoogtafel Groningen (zodat daar weer een kluif op tafel lag om eindeloos over te vergaderen).

Daarna bleef het stil. En dus belde mijn groenteman met Sieger, en die stuurde nog maar weer een mail:

We moeten toch een oplossing kunnen vinden om een ondernemer die groente en brood (van een bakker uit de regio) wil verkopen in een dorp waar verder nauwelijks spullen verkrijgbaar zijn verder te helpen. Soms vraagt dat lef! Maar zonder lef komen we in Groningen niet veel verder met zijn allen.

Daarop kreeg Sieger een mail met linkjes, naar een artikel in het Dagblad van het Noorden, naar vragen die de GroenLinks-fractie van de gemeente Eemsmond gesteld heeft, en naar notulen van een raadsvergadering.

Dat heeft Sieger allemaal gelezen, en toen kwam hij met de volgende, in mijn ogen zeer terechte vragen:

Is de situatie waarvoor in het verleden spelregels zijn opgesteld niet zodanig veranderd dat herziening nodig is? (…) Is de overheid er om regels die we bedacht hebben met hand en tand te handhaven of om ervoor te zorgen dat de regels aansluiten bij de behoefte van vandaag?

Hij gaf aan dat hij veel meer van dit soort verzoeken om hulp had gekregen van ondernemers in Noordoost-Groningen, en drong er nogmaals op aan om de regels van vroeger aan te passen aan de nieuwe situatie.

Zijn mail eindigde met de sympathieke woorden: “Ik wens jullie veel doortastende wijsheid.”

Nou weet ik dus niet of de handhaver van de gemeente Eemsmond ook die mailtjes heeft ontvangen, maar ik vrees het ergste. Het zou me niks verbazen als de beerput van de ambtelijke praktijk zich kan meten met de beerput van de NAM, en mijn groenteman eind deze week de deuren moet sluiten.

Gevoelstemperatuur is ook belangrijk

gevoelstemperatuur-2Het voorwerp van mijn dochter blijkt een thermometer te zijn. Erg nauwkeurig wordt de temperatuur niet aangegeven, maar we hebben inmiddels een ander doel ontdekt: het ding geeft hartstikke gezellig licht in het donker. En dat doet wonderen voor de gevoelstemperatuur bij ons thuis.

Zou het voor de gevoelstemperatuur in de gemeente Eemsmond helpen dat er zojuist een gloednieuw provinciebestuur is aangetreden?

In het collegeakkoord, dat de titel ‘Vol vertrouwen’ heeft gekregen, nemen ‘gezamenlijkheid, dienstbaarheid en transparantie’ een prominente plaats in.

Ik hoop dat dat betekent dat regels en voorschriften in het hier en nu een ander doel zullen dienen dan in het verleden.

Voor mijn groenteman zou dat een beetje licht geven, en dat is hard nodig, want voor hem geldt wat voor zovelen geldt in Groningen: ’t het nog nooit zo donker west.

Hopen en verwachten, maar niet luisteren

mobiel-tankenparkOp de dag dat in de pers breed werd uitgemeten dat niet 30.000, niet 90.000 maar 152.000 woningen en flats in het gaswingebied (70% van het totaal) ingrijpend moeten worden verstevigd om instorten bij zware bevingen te voorkomen, gebeurden er dingen en werden er uitspraken gedaan die feilloos aantonen hoe weinig lokale bestuurders kunnen of durven inbrengen tegen het geweld van EZ, Shell en Exxon, en hoe groot de afstand tot de burger is.

Hopen en verwachten

Allereerst verklaarde PvdA-gedeputeerde William Moorlag met een verbeten gezicht dat het ministerie van Economische Zaken en de NAM hopen en verwachten dat het KNMI de krachten van de aardbevingen op een laag niveau kan gaan vaststellen – zodat mogelijk nog maar de helft van het genoemde aantal woningen verstevigd hoeft te worden.

Van Moorlag, die uit het bevingsgebied komt, wil ik nog wel geloven dat hij die hoop vooral koestert omdat hij Groningen een warm hart toedraagt. (Niet dat hem daarmee zijn klunzige opmerking vergeven is. Verre van zelfs.)

Maar zijn partijgenoot Dick Benschop, die na ruim 16 jaar fulltime piketdienst in Den Haag het pluche verruilde voor een leuke functie bij Shell, heeft 7,5 miljard klinkende redenen om een andere uitkomst te verwachten.

Dat zit zo.

Shell is aansprakelijk voor de helft van de schade. De andere helft neemt Exxon voor zijn rekening.

De kosten voor het aanpakken van 152.000 woningen en zo’n 18.000 andere gebouwen worden geschat op 30 miljard euro. Dat bedrag komt ten laste van Shell en Exxon.

Deze multinationals kunnen het geld makkelijk missen, gezien het feit dat ze in 2014 respectievelijk 15 miljard en 32,5 miljard dollar winst hebben gerealiseerd.

Maar waarom zouden ze? Wie dwingt hen? Vanaf het prilste begin hebben ze innige banden aangeknoopt met politiek, kennisinstituten en overheidsinstanties. Eén zo’n vergaderingetje van de Maatschap Groningen en de norm voor bestaande bouw, die op dit moment in de concept-NPR de helft bedraagt van de norm voor nieuwbouw, wordt nóg eens gehalveerd.

En dan zijn Shell en Exxon voor zo’n 7,5 miljard euro per bedrijf klaar. Scheelt toch weer een slok op een borrel. Terwijl de Nationale Coördinator Groningen (PvdA-er Hans Alders wordt genoemd), geholpen door de bepalingen in de Crisis- en Herstelwet, de bezem door het Groningse woningbestand haalt, pompen onze Dick en onze Joost de resterende 600 miljard kubieke meter gas uit de grond.

Niks koers verleggen

Aan het begin van de middag volgde het bericht dat de Vennenflat, waarover ik al eerder schreef, een kolos uit de vorige periode van wederopbouw, in de aanloop naar de geplande sloop in 2019 óók verstevigd gaat worden.

Aan wie hebben we deze krankzinnigheid nou weer te danken?

Tot 1 juli aanstaande wordt Delfzijl bestuurd door PvdA-er Emme Groot. (Enkele dagen geleden hoorden we dat ook deze burgemeester ermee ophoudt. Eerder dit jaar stapte Eduard van Zuijlen van de gemeente Menterwolde al op.)

Onze Emme is geboren en getogen in Delfzijl. Hij praat altijd met passie over de havenplaats, heeft hier echt iets willen neerzetten.

Om die reden denk ik dat hij de laatste jaren vele malen met zijn vuist op tafel heeft geslagen. Hij MOET een keer door het lint zijn gegaan, zo niet aan de Dialoogtafel, dan toch in een één-op-ééntje met Henk Kamp.

Stond *ik* in Emmes schoenen, dan had ik het ouwejongens-krentenbrood in de vuilnisbak gegooid en geroepen:

“Zeg, lullo, we liggen echt niet meer op koers hoor. Die Vennenflat moet zo gauw mogelijk gesloopt, ’t is veel te gevaarlijk. Vervelend voor de bewoners en bedrijven, maar liever het ongemak van een snelle verhuizing dan de impact van versteviging, gevolgd door sloop. In dit geval gaan zowel veiligheid als kosten voor de baat uit. De beuk erin!”

Wie weet hééft onze Emme wel iets van die strekking gezegd. Misschien wel meerdere keren. Maar versneld slopen betekent dat er nog meer ‘maatschappelijke onrust’ ontstaat. Het betekent ook dat de gemeente Delfzijl moet toegeven dat het niks wordt met dat hele Koers2022.

Zou onze Emme daarom opstappen? Staat hij iedere avond in de armen van zijn vrouw te huilen, uit verdriet om wat zijn geliefde Delfzijl wordt aangedaan, of uit frustratie, omdat hij zijn nalatenschap, zijn bestuurlijke plannen ziet mislukken? Of allebei een beetje?

Pak de bezorgde burger maar op

Het derde bericht dat mij bereikte op deze spannende dag was dat Bram Reinders, bezorgde inwoner van Delfzijl, voor het NAM-tankenpark met aardgascondensaat in Farmsum was aangehouden.

Die tanks staan op een paar honderd meter van het appartementencomplex waar Bram met zijn vrouw woont. Hun appartement is beschadigd door de bevingen. En sinds de beving van 1,0 recht onder het tankenpark hebben ze er grote zorgen bij.

Want de tanks zijn helemaal niet gebouwd op de gevolgen van de gaswinning zoals die zich nu openbaren. Hoe groot de risico’s zijn, is niet precies bekend, althans, niet bij Bram en andere bezorgde burgers, en mogelijk ook niet bij onze Emme.

De NAM is wel héél voorzichtig met die tanks. Want na een beving van 2,3 op 25 februari j.l. in de buurt van Appingedam reden er opeens veel meer vrachtwagens dan normaal af en aan, onder politiebegeleiding. Ook wemelde het terrein van de mannetjes die metingen verrichten aan de tanks.

Op die dag toog Bram naar het gemeentehuis, en ik ben hem met enkele andere bezorgde inwoners van Delfzijl te hulp geschoten. We overvielen Emme – hij had weinig tijd. Zijn ‘bevingsambtenaar’ heeft ons nog wel een tijd aangehoord.

Afgesproken werd dat we contact zouden houden. Maar in de weken daarop reageerde onze Emme zó ontwijkend op allerlei vragen, dat de meesten van ons al geen zin meer hadden in een ‘constructief gesprek’.

Persoonlijk schoot het me ook nog eens in het verkeerde keelgat dat er op mijn berichten inzake de streken van de Commissie Bijzondere Situaties niet werd gereageerd. Niet. Als in: niks, noppes, nada.

Enfin, vandaag had Bram er genoeg van. Bij de Raad van State had hij rechter Drupsteen al horen zeggen dat de NAM z’n zaakjes niet goed op orde heeft. De NAM gaf toen toe dat er wel degelijk aandachtspunten zijn in verband met de veiligheid van het tankenpark.

En onlangs was het tankenpark drie hele dagen dicht voor groot onderhoud.

Maar tekst en uitleg geven over de risico’s, dát doet de NAM dus niet. En onze Emme ook niet.

Ik heb wel wat anders te doen

Zodra ik hoorde dat Bram was opgepakt, ben ik naar Delfzijl gereden om te kijken of ik wat voor hem kon doen. Toen ik het politiebureau uit stapte, zag ik recht tegenover me, bij de deuren van de raadzaal, onze Emme staan. Recht van lijf en leden, met ernstige stem, stond hij een verslaggeefster van de NOS te woord.

Ik liep erheen en ging erbij staan. Na afloop van het interview (dat over de Vennenflat en de NPR-norm ging) ontvouwde zich het volgende gesprek:

Ik: “Mijnheer Groot, ik wil u óók iets vragen. Wist u dat Bram Reinders is opgepakt?”

EG: “Nee, dat wist ik niet. Dat is een zaak van de politie.”

Ik: “Maar u bent hoofd van de politie. En u wéét hoe die man eraan toe is, welke zorgen hij heeft. Hoe staat het met de risico-analyse van het tankenpark?”

(Verslaggeefster vertrekt. EG draait zich om naar de raadzaal, klopt op de deur.)

Ik: “Geeft u mij geen antwoord?”

EG (draait naar rechts, kijkt me kort aan, begint te lopen): “U zou toch nog langs komen?”

Ik: “Ja, maar daar had ik geen zin meer in. Want ik heb u mails gestuurd. En u heeft ze ontvangen en geopend, ik wéét dat u ze heeft geopend. Maar u antwoordt niet eens.”

EG (loopt door, kijkt niet op of om): “Ik heb wel wat anders te doen.”

Ik (volg als een hondje, de irritatie zelve): “Ja, loopt u maar weg. Waarom reageert u niet?”

EG (buigt het hoofd, loopt dóór): “Ik heb wel wat anders te doen.”

Ik (schreeuwend, woedend nu): “Na 1 juli bent *u* hier weg. Maar wij zitten hier nog. Zonder risico-analyse! Bedankt, namens de burgers van Delfzijl!”

Verstandige beslissingen

Ondertussen blijkt Henk Kamp een bliksembezoek te hebben gebracht aan Groningen. Willem Groeneveld van Sikkom was iets te kritisch en kreeg prompt orders van de politie om op 100 meter afstand van de minister te blijven.

En de VVD-er zelf, stoïcijns als altijd, gooide er weer een paar maffe soundbites uit, die in Kor Dwarshuis’ Kamp Talk Radio niet zouden misstaan:

We moeten zorgen dat we verstandige beslissingen nemen met betrekking tot de omvang van de gaswinning en de manier waarop we gas winnen. Daarnaast moeten we die dingen doen, die nodig zijn om de huizen te versterken en om te zorgen dat de bewoners worden gecompenseerd voor alle overlast die ze ondervinden.

Ruim 2,5 jaar na de beving bij Huizinge, vele gasdebatten en een vernietigend rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid later, terwijl de bestuurlijke chaos zijn tol eist en de ene na de andere burgemeester opstapt, heeft de baas van mini-staat EZ het droogjes over ‘verstandige beslissingen’.

Werkelijk alles wat in wingewest Groningen bedisseld wordt, van het regenteske herenakkoord met de spiegeltjes en kraaltjes, de tandeloze Dialoogtafel en de onder-curatele-stelling van Groningen middels de Crisis- en Herstelwet tot aan de Nationaal Coördinator Groningen stinkt.

Het riekt naar ONMACHT van de kant van lokale en regionale bestuurders, en ONWIL van de kant van EZ, Shell en Exxon.

Wat nou burgerperspectief?

De Onderzoeksraad voor Veiligheid heeft bij het rapport een paar algemene aanbevelingen gegeven. Het kabinet heeft braaf beloofd om ze op te volgen.

Een van die aanbevelingen luidde:

Zorg dat het burgerperspectief structureel en herkenbaar meegenomen wordt in de besluitvorming door provincie en gemeenten een rol te geven.

Hoe een en ander precies moest worden vormgegeven, vertelde de Onderzoeksraad er niet bij. Dat werd blijkbaar, zoals dat zo leuk heet in bobotaal, ‘aan het speelveld overgelaten’.

Ik ben een flexibel persoon. Van veel zaken in het leven, ja van het leven zélf kan ik zowel voorkant als achterkant zien en waarderen.

Maar zoals het spelletje vandaag gespeeld werd, gaat mij te ver. En dan staan we, vermoed ik, nog maar aan het begin…

PS Bram is weer thuis. Zijn actie werd overgenomen door anderen.