Oproep aan het Landsbelang

Kijk, zo sta je in mijn driedelige Van Dale

Ik hoor van Sheila Sitalsing dat je in een geestelijke crisis verkeert. Man, wat voel ik met je mee! Het is niet niks om in abstractie te bestaan, en tegelijkertijd zoveel in je schoenen geschoven te krijgen, dat je welhaast moet geloven dat je tóch een concrete mensvorm in de wereld van alledag hebt.

Landsbelang, beste kerel, kun je je Groningen nog herinneren? Je bent hier in de jaren zestig een keertje op beleefdheidsbezoek geweest, toen er een lucratieve deal met Shell en Exxon moest worden gesloten. (In je eentje, je goeie ouwe vrind de Rechtsstaat had buikkramp die dag.)

De afgelopen decennia is er in jouw naam voor bijna 300 miljard euro aan gas uit de Groningse bodem gehaald. En nu zitten wij hier met de gebakken peren. Een concrete ramp, zichtbaar en voelbaar in de levens van vele duizenden mensen, wordt vakkundig ingezwachteld door een zeer vileine abstractie, genaamd de Governance. Dat is echt een miezerige knor.

Vele andere abstracte begrippen worden inmiddels al bij de provinciegrenzen geweerd door dat heerschap. Ik denk dat jij er nog wel door komt (jij hebt enige publicitaire waarde), maar de Rechtsstaat maakt geen schijn van kans. Ook de Menselijkheid, de Democratie en een hele wagonlading andere abstracte begrippen kunnen het wel schudden, hier in Groningen. Net als wij.

Den Haag, vrindje van de Governance, komt er uiteraard wel in. Die ouwe CV-rukker heeft ons proberen wijs te maken dat hij 100% van vlees en bloed is. Jij en ik weten wel beter, Landsbelang. (Ja, Den Haag was er ook bij, begin jaren zestig. Begint je al iets te dagen, of was je die dag brak???)

Beste Landsbelang, Groningen is tot de nok toe gevuld met concrete mensvormen die tot abstractie dreigen te verworden. “Bestaan wij eigenlijk wel?” Er zijn niet genoeg behandelaars in Groningen om die massale identiteitscrisis te bestrijden. Jij weet als geen ander hoe dit voelt…

Kom daarom als de duvel van die bank af, trommel al je abstracte kennissen en vrienden op, en help ons voor eens en altijd de scheidslijn tussen echt en niet-echt te herstellen. Wees een eindbaas, roep Den Haag tot de orde en bevrijd ons van de Governance!

Uitsluitingsbriefje voor Tjeenk Willink

Geachte heer Tjeenk Willink,

U heeft een paar partijen gevraagd om op papier te zetten waarom ze niet met elkaar door één deur kunnen – de zogenaamde uitsluitingsbriefjes.

Ons hier in Groningen is weer eens niks gevraagd, maar dat kunnen we u niet kwalijk nemen. Dat is staande praktijk. Groningen mag gas leveren, gas, gas en nog eens gas. Nu dat gas zorgt voor een industriële ramp van ongekende omvang, mogen de inwoners van deze prachtige provincie de Tienkamp doen. Naast ‘democratisch vernieuwende experimenten’ zoals de Dialoogtafel, hebben we ook de NAM-CVW-NCG-estafette, het Kastje-Muur doolhof, en de Oneindige Laaglandse Rechtsgang.

Nu zou u kunnen tegenwerpen dat uw partijgenoot Alders er toch is om ons te ontzorgen, maar als u een beetje televisie kijkt en kranten leest, dan weet u dat er heel erg veel onvrede is over diens ‘prestaties’ in Groningen. Op papier lijkt het heel wat, het Meerjarenplan van de NCG, maar de praktijk is weerbarstiger. Om met uw eigen woorden in de Kamer op 13 juni j.l. te spreken, bij ‘een gevoel van twijfel’ kun je niet gemakzuchtig zeggen: “We zijn eruit, met deze tekst kunnen we leven en dat is het dan”.

Vandaag bereikte mij het bericht dat demissionair minister Kamp het aan het volgende kabinet overlaat om te beslissen over wat ik de ‘Wet Onderkoning Alders’ noem. Een sjiekere benaming die meer in uw straatje past, is ‘lex specialis’. Weer anderen hebben het over de ‘Groningen-wet’.

Persoonlijk vind ik die wet der wetten het ultieme zwaktebod. We hébben namelijk al een heleboel wetten, en die zijn in de loop der eeuwen op vrij democratische wijze tot stand gekomen. Dat Shell en Exxon dwarsliggen bij de handhaving van die wetten, mag geen reden zijn om met een totaal nieuwe wet te komen. Wie is hier eigenlijk de baas, mijnheer Tjeenk Willink?

U stelde de Kamer op 13 juni een aantal vragen, die ook best over ‘Groningen’ hadden kunnen gaan. “Hoe werk je tegelijkertijd in en aan een bestaand stelsel? Zou het mogelijk zijn om op zijn minst na te denken over de vraag of we eerst duidelijkheid zouden kunnen scheppen, ook in de kabinetsformatie, over de context waarbinnen de discussie moet worden gevoerd en over de feiten die deze context bepalen? Zou het daarna mogelijk zijn om de bereidheid te tonen om de discussie toe te spitsen op het gemeenschappelijke doel dat moet worden bereikt en op het traject op korte en lange termijn dat daartoe kan leiden?”

Allemaal vragen die het ‘zelfreferentiële systeem’ daar in Den Haag de afgelopen 5 jaar allemaal zó ontwijkend en onheus en ondemocratisch heeft beantwoord dat de gedupeerde Groningers er, excuzes le mot, geen reet mee opschieten.

Dat komt natuurlijk door dat zelfreferentiële. Hoe de Haagse politici de Groningse gebeurtenissen ervaren, is bepalend voor de betekenis die ze voor hen hebben.

Vanmiddag brengt de demissionaire premier Rutte voor het eerst sinds de beving bij Huizinge een officieel bezoek aan het wingewest. Hij onderhoudt zich met een uiterst zorgvuldig geselecteerd gezelschap. Hij bekijkt scheuren en stutten. Inspecteert kofferwoningen. Gaat met de duimen omhoog op de foto bij een energieneutraal dorpshuis.

Allemaal leuk en aardig, maar dhr. Rutte ERVAART niks. Hij ERVAART geen continue dreiging van beving op beving op beving, in combinatie met bodemdaling en al die andere gevolgen van de gaswinning. Hij ERVAART geen rechteloosheid en willekeur. Hij ERVAART niet dat zijn woning onherkenbaar verandert, zijn financiële basis onder zijn voeten vandaan wordt getrokken, zijn bestaan uit elkaar valt. Hij ERVAART geen breuk met het verleden, en hij ERVAART ook geen enorme blokkade als hij naar de toekomst probeert te kijken.

Voor dhr. Rutte had onze ellende de afgelopen vijf jaar vooral de BETEKENIS van ‘een aderlating voor de schatkist’. Dat het een humanitaire ramp is, in de achtertuin van een van de welvarendste landen van de wereld, en een rechtsstatelijk affront  – dat voelt hij in zijn zelfreferentiële bubbel niet, en dus hecht hij er geen waarde aan.

Mijnheer Tjeenk Willink, ik rond af met mijn persoonlijke uitsluiting.

Ik sluit iedere maatregel uit die mede door Shell en Exxon is bedacht, die niet op democratische wijze tot stand is gekomen en die niet te verenigen is met alle denkbare toepasselijke wet- en regelgeving.

En ik sluit iedere politieke partij uit met een leider die vindt dat ‘we het daar in Groningen hartstikke netjes geregeld hebben’.

U heeft me niet om een uitsluitingsbriefje gevraagd, maar, om met uw eigen woorden te eindigen:

“Nooit wil ik het verwijt krijgen, noch dat mezelf kunnen maken: je stond erbij, je keek ernaar maar je deed niets; had het dan gezegd. Bij dezen.”

PS Ons hoeft u niet op te roepen om te bewegen. Dat doen we hier in Groningen al meer dan ons lief is.

Governance is niet de ‘bevrijding’

Dit artikel publiceerde ik eerder vandaag op de Facebook-pagina van Houd Groningen Overeind (informatie- en actieplatform gaswinning), waar ik binnenkort stop als hoofdredactrice. Er zit een fantastisch team waar ik alle vertrouwen in heb. Vanaf nu richt ik me op leven ondanks de gaswinningsellende. Het kan zijn dat ik daar in de toekomst nog over schrijf op dit blog.

 

PS Teken en deel deze petitie: Laat Groningen Niet Zakken

************************************************

U kent ons bij HGO als ondersteuners van alle acties die er maar zijn. (Hoewel… acties waarbij direct of indirect de NAM betrokken is, ondersteunen wij niet.)

De fakkeltocht vonden we gewéldig. Duizenden mensen. Groot protest. En zelfs de burgemeesters liepen mee. Niet achter de mensen aan, maar voorop. Dat gaf het beeld dat zij ons zouden leiden in de strijd tegen het grote onrecht.

Wat velen niet weten, is dat de burgemeesters stevig beveiligd werden. Waarom? Omdat er veel onrust is in Groningen.

Die onrust wordt niet alleen veroorzaakt door het gerommel in de bodem. Dat is de ‘ramp in slow motion’, waardoor het Groninger land langzaam kapot gaat.

Nee, de onrust komt vooral door het bovengrondse gerommel. De burgemeesters hebben, net als de Commissaris der Koning (toentertijd Max van den Berg) het ‘pact met de duivel’ gesloten.

Ik doel daarmee op het publiek-private bestuursakkoord ‘Vertrouwen op Herstel. Herstel van Vertrouwen’, in de volksmond ‘het Miljard van Max’.

Dat akkoord is de basis geweest voor heel veel verdeel-en-heers. Gedupeerden worden overstelpt met loketten. Niet het Burgerlijk Wetboek, de Mijnbouwwet, de grondwet, het Europese Verdrag van de Rechten voor de Mens of de Algemene Beginselen van Behoorlijk Bestuur zijn leidend. Nee. GELD is leidend. De redding van Groningen kost heel veel geld. Wie gaat dat betalen?

De NAM niet, want de NAM is Sinterklaas niet. De gasbel is van de NAM, en dikke pech voor de mensen die erbovenop wonen.

De overheid niet, want Groningen is bedoeld als pinautomaat. Dat systeem kun je niet zomaar omkeren. Stel je voor zeg.

Ik ben aan het afbouwen als hoofdredactrice bij HGO. Binnenkort draag ik het stokje voorgoed over. Mijn gezin en ik zijn namelijk in een rechtszaak verwikkeld. Ook wij staan, net als Sijbrand Nijhoff, lijnrecht tegenover de dure advocaten van de Staat, de NAM en EBN. Een andere uitweg is er niet. Dat is schrijnend, dat is pijnlijk. Ik heb na ruim 4 jaar geen tranen meer over, anders huilde ik erom.

Daar hoef ik geen aandacht voor. Het gaat niet om mij.

Nee, wat mij betreft komt er in de media nu eens echte aandacht voor de ramp in de ramp. We moeten los komen van ‘emo-televisie’. Groningen zit tjokvol tot op het bot gefileerde gedupeerden. Mensen van vlees en bloed, die stuk gaan, dag in dag uit. Mensen die stuk opstaan, en stuk de dag doorbrengen, en stuk gaan slapen. Als ze al kunnen slapen…

Wat steekt is dat burgemeesters hun eigen ingezetenen blijven uitleveren aan de ramp in de ramp. Er is een koers ingezet waardoor uiteindelijk de NCG als een soort onderkoning van Groningen over verregaande bevoegdheden beschikt.

Dat is lekker makkelijk voor burgemeesters. Zij gaan over de veiligheid van hun ingezetenen. De realiteit is dat ze mensen uit laten zetten, zonder hen te helpen in het eindeloze gevecht tegen de NAM. Ze staan niet naast burgers, maar procederen, zoals vorige week in het nieuws kwam met het scheve huis in Overschild.

Of neem nou Marijke van Beek, van de gemeente Eemsmond. Wat voegt een Stutstee toe, Marijke? (Ik zeg het maar hier, want op Twitter heb je me al twee jaar geleden geblokt. Terwijl iedereen weet dat ik niet scheld. Ik ben scherp, en kritisch, maar ik scheld niet.)

Via loket Stutstee kom je, na een lekker bakkie koffie, terecht bij een van de 1001 loketten in het Kafka-circus van NAM en NCG. Waar ook lekkere bakkies worden geschonken. Maar waar de wet niet of nauwelijks telt, en jij als gedupeerde gewoon in de wachtkamer komt te zitten.

Ondertussen staat het leven van gedupeerden van het eerste uur, zoals John Lanting, Hiltje Zwarberg, Annemarie de Haan (leeft nog in de keet bij haar onveilige huis in Onderdendam, ook te zien in ‘De Stille Beving‘) en vele anderen ‘on hold’. Zij troffen geen vriendelijke burgemeesters die naast hen stonden. Geen enkele toeschietelijkheid. Ongelooflijk, dat dit kan in Nederland.

Burgemeesters worden beveiligd bij de fakkeltocht. Dat is toch ongelooflijk, dat het zó moet, omdat geen bestuurder het lef heeft om een daad te stellen?

De ramp in de ramp is dat de bestuurders allemaal boter op hun hoofd hebben, en meegaan in het systeem dat al direct na de beving bij Huizinge is uitgerold. Commissie Meijer, Dialoogtafel, NCG en straks een onderkoning.

Ik schrijf dit stuk op persoonlijke titel. Na bijna 3 jaar, eerst bij Aardbevingen Groningen, en nu bij Houd Groningen Overeind, neem ik die ruimte. Want ik ben dit gekonkel echt spuugzat.

Samen sterk, dat betekent voor mij dat bestuurders breken met het bestuursakkoord en met de NCG. Terug naar de tekentafel.

Doorgaan met het uitrollen van dit bespottelijke systeem, dat van autonomie en democratie een lachterje maakt, betekent de voltooiing van wingewest Groningen – niet de bevrijding.

Nicolette Marié
scheidend hoofdredactrice HGO