De kloof tussen theorie en praktijk

KloofHet gasdebat van vandaag zal over vele dingen gaan, maar niet of nauwelijks over Winningsplan 2016. Dat is namelijk nog niet af. En omdat Winningsplan 2013 inclusief wijziging is vernietigd door de Raad van State (waarvoor dank), is er op dit moment geen up to date winningsplan.

NAM pompt dus min of meer in een beleidsmatig vacuüm.

De vernietiging van Winningsplan 2013 was een gevoelige nederlaag voor Shell en Exxon. Het hing vooral op de inschatting van de risico’s. Zij zullen er dus alles aan doen om dat onderdeel in Winningsplan 2016 stevig af te dekken. Letten ze bij Groninger huizen niet of nauwelijks op funderingsschade, hun eigen winningsplan bouwen ze het liefst op een fundering die de kritiek van de Raad van State moeiteloos kan doorstaan.

Het gaat er dit keer niet alleen om de risicobeoordeling deugdelijk te laten lijken. Het ding moet ook nog deugdelijk zijn – binnen de kaders die de overheid daarvoor schept. (Addertje onder het gras!)

Namens Kamp heeft een wetenschappelijke adviescommissie, bestaande uit mensen die veelal een link met Shell hebben (dus niet onafhankelijk), de modellen van NAM tegen het licht gehouden. Die commissie heeft onlangs een tussenrapport gepubliceerd – in het Engels.

Erg technisch allemaal. Ik heb het document vertaald in het Nederlands, en probeer hieronder de dingen die ik enigszins snapte in eenvoudige taal te duiden.

  • NAM sorteert voor op ‘veilig produceren’ bij 33 miljard kuub per jaar. De politieke realiteit is echter dat we nooit meer boven de 27 miljard van de Raad van State uit zullen komen. Sterker nog, de maatschappelijke druk om de productie verder te verlagen neemt met de dag toe. Ook tijdens het gasdebat vandaag zal er in enige mate bingo gespeeld worden.
  • In de risicomodellen wordt wél rekening gehouden met instortende gebouwen, maar niet met de externe risico’s en gevaren, zoals industrie, infrastructuur en overstromingen.
  • Ook aan niet-levensbedreigende schade aan gebouwen wordt in de modellen van NAM relatief weinig aandacht besteed. En dat terwijl het aantal beschadigde huizen in Groningen jaar op jaar exponentieel toeneemt.
  • De verdeling van de productie over het veld wordt gebaseerd op operationele beperkingen. Naar risico’s wordt hierbij niet of nauwelijks gekeken. NAM-logica dicteert dat er in de productiemodellen in gebieden met weinig seismiciteit weinig wordt gewonnen, maar in het zuiden en zuidwesten, waar de seismiciteit toeneemt, juist meer.
  • Het “regeldeel” van het Meet- en Regelprotocol is gehuld in nevelen. In dit deel zou NAM concreet kunnen ingaan op twee oplossingen die vanuit de maatschappij worden aangedragen: productietempo omlaag, en injectie van stikstof of water om de druk in het veld op peil te houden. Maar dat doet NAM dus niet – of althans niet openlijk, zodat de adviescommissie er ook naar kan kijken.
  • NAM heeft nog erg veel aannames, en die zijn vooral ‘conservatief’. Ze doen een beetje alsof het knap van ze is dat ze in hun modellen met het allerergste rekening houden, maar aannames, conservatief of niet, vertekenen het beeld. Hoe minder aannames, hoe beter.
  • Een goede simulatie is niet-stationair, dat wil zeggen dat iedere verandering wordt meegenomen in de simulatie vanaf het moment van de verandering. NAM vindt zelf dat hun model niet-stationair is. Maar in de simulatie van de kwetsbaarheid van gebouwen wordt totaal geen rekening gehouden met de effecten van beving op beving op beving. Het is alsof na iedere beving beschadigde of zelfs ingestorte gebouwen direct weer hersteld worden. (Kaboutertjes?)
  • Ook kunnen Groningers in de simulatie van NAM meerdere keren doodgaan. (Dat is de Grunneger wilskracht. We laten ons niet kisten!)
  • In het totaalplaatje zouden álle risico’s moeten worden gesimuleerd, zodanig dat ook de effecten van die risico’s op elkaar zichtbaar worden. Maar dat gebeurt niet. Het risico van vallende objecten wordt bijvoorbeeld apart gemodelleerd.
  • Het effect van versterking op de kwetsbaarheid van gebouwen wordt met de natte vinger ingeschat. Komt onder meer doordat er ruim drie jaar na de Huizinge-beving nog nauwelijks gebouwen versterkt zijn. En dat komt weer doordat er eerst onderzoek moest worden gedaan. Heel veel onderzoek.
  • Het wordt een hele toer om alle huizen te vinden die versterkt moeten worden. De catalogusaanpak (ook een soort natte vinger) moet dat probleem deels ondervangen, maar iedereen is het er over eens dat er een zekere mate van overkill in de versterking zal moeten zitten. Die overkill schat NAM zelf veel te laag in.

En, last but not least, even terug naar het addertje onder het gras:

  • De risico’s worden beoordeeld op basis van criteria die door Commissie Meijdam zijn vastgesteld. Dit is een bestuurlijke commissie, die de opdracht heeft gekregen om te komen tot een ‘maatschappelijk aanvaard risicobeleid’. Dat is een zelfbedachte term. Risico is risico, en wetenschappelijk onderzoek hoort niet beperkt te worden tot iets wat de partijen van de Maatschap Groningen het beste uitkomt, alleen omdat het minder kost.
  • Zie in dit verband ook deze lezenswaardige column van emeritus hoogleraar Veiligheid & Rampenbestrijding Ben Ale, in het tijdschrift Ruimtelijke veiligheid en risicobeleid: ‘Er komt geen redelijk aardgasbeleid‘.

Conclusie

NAM en Kamp moeten nog heel wat rimpeltjes glad strijken voor het gasdebat van komend najaar, als Winningsplan 2016 op de rol staat.

Ik hoop dat de belangrijkste documenten tegen die tijd keurig in het Nederlands vertaald worden, en van een leeswijzer worden voorzien. Het wetenschappelijke jargon maakt dat het zelfs mij soms moeite kost om te zien hoe we nou weer verneukt worden, in de kloof tussen theorie en praktijk.

PS Op- en aanvullingen zijn altijd welkom.

Veiligheid? Laat zien dat u het meent!

De onderstaande brief heb ik vandaag verstuurd naar Ben van Beurden, CEO van Shell.

Foto-impressie door Bram Reinders
Foto-impressie door Bram Reinders

Geachte mijnheer van Beurden,

Hartelijk dank dat u me onlangs zo vriendelijk te woord stond bij de jaarlijkse aandeelhoudersvergadering (AVA) in het Circustheater te Scheveningen. U heeft me niet één keer onderbroken toen ik sprak over de ellende van de 400.000 mensen die bovenop het Groningenveld wonen. Het spijt me dat ik ú wel enkele keren heb onderbroken. Dit deed ik omdat u mijn vragen niet beantwoordde en feiten verdraaide.

Ziet u, ik ben niet alleen een “geëmotioneerde en zeer bezorgde moeder uit Groningen” (koppen in vele Nederlandse media), die de CEO van Shell vertelt dat zijn jonge dochters geluk hebben, omdat zij wonen in een huis dat niet kan instorten als gevolg van de activiteiten van het bedrijf waar hun vader de baas is, maar ook schrijfster. En als zodanig wil ik erg graag alle feiten op een rijtje hebben. Dat is de reden dat ik naar de AVA ben afgereisd om u te spreken.

Groningen is kapot

Ik heb u en uw aandeelhouders verteld dat Groningen kapot is, vanwege de bodemdaling en bevingen als gevolg van de activiteiten van NAM (50% Shell, 50% Exxon). Enkele van de oudste kerken in Noord-Europa staan in de stutten. Deze kerken hebben eeuwenlang nagenoeg onbeschadigd op de terpen gestaan, maar nu zijn de muren gescheurd en komt het pleisterwerk van de plafonds naar beneden. Hetzelfde geldt voor tienduizenden andere gebouwen. Mensen zijn uit hun onveilige huizen geëvacueerd, enkele huizen zijn al gesloopt en er zullen er spoedig meer volgen.

NAM geeft aan dat de productie pas na 2020 sterk afneemt. Ondertussen kunnen we zwaardere bevingen verwachten, met een grondversnelling die gelijk is aan die bij vernietigende bevingen in Italië, Griekenland en Turkije. Maar de bevingen in die landen hebben een natuurlijke oorsprong, en de bevingen in Groningen zijn door Shell veroorzaakt.

152.000 huizen en 18.000 andere gebouwen moeten worden versterkt om de zware bevingen te kunnen weerstaan. Dit zal minimaal 30 jaar duren, en 30 miljard euro kosten. Na versterking kunnen we bij een zware beving veilig onze huizen verlaten. De huizen zelf zullen echter beschadigd zijn, en dus komt er geen eind aan de reparaties.

Alles bij elkaar ben ik diep beledigd dat u dit in uw toespraak op 19 mei afdeed als “ongemak als gevolg van aardbevingen door gasproductie”.

NAM, Shell en aansprakelijkheid

Onlangs heeft NAM aangekondigd dat het bedrijf in de kosten gaat snijden. U heeft me uitgelegd dat dit alleen op efficiëntie is gericht, ingegeven door de lage gasprijs. Ook vertelde u dat Shell absoluut niet overweegt om het aandeel van 50% in NAM af te stoten. Daarmee heeft u antwoord gegeven op één van mijn vragen over aansprakelijkheid. Hier volgt de rest:

* Is er een Artikel 403-verklaring (aansprakelijkheidsverklaring) tussen Shell en het dochterbedrijf NAM?

* Blijft Shell aansprakelijk voor de risico’s en consequenties van gasproductie, gasopslag en afvalproducten, zelfs nadat al het gas uit het Groningenveld is gehaald en NAM Groningen heeft verlaten?

* Kan NAM de concessie overdoen aan een andere partij zonder dat dit consequenties heeft voor Shell of Exxon? Bestaat er in dat geval een kans dat NAM de concessie overdoet aan een ander mijnbouwbedrijf in de komende twee jaar?

Ik heb u ook gevraagd naar het Waarborgfonds Mijnbouwschade, dat mede met geld van NAM / Shell gevuld wordt.

Als NAM failliet gaat door teruglopende inkomsten in combinatie met de hoge kosten voor reparatie, versterking en wederopbouw van de provincie Groningen, en noch Shell noch Exxon de wettelijke plicht op zich neemt om te betalen voor onze schade, dan hebben wij onder Nederlands recht geen andere optie dan onze schade te claimen bij dit fonds.

U had bij de AVA geen antwoord paraat, dus ik vraag het u vandaag nog maar een keer:

* Hoeveel geld zit er op dit moment in het Waarborgfonds Mijnbouwschade? Is dit genoeg om de kosten te dekken voor reparatie, versterking en wederopbouw van de provincie Groningen?

Afgekeurde zeedijk, zware chemische industrie en aardgascondensaat

Toen u de aanwezigen vertelde dat minister Kamp van Economische Zaken al voorzorgsmaatregelen heeft getroffen in samenwerking met het Staatstoezicht op de Mijnen om de effecten van de gasproductie te beperken, moest ik u echt even onderbreken om u te corrigeren.

In 2013 heeft het Staatstoezicht op de Mijnen duidelijk gesteld dat de productie dient te worden beperkt tot 12 miljard kuub per jaar om zwaardere bevingen te vermijden. Zoals u zelf aangaf, mag NAM in de eerste helft van dit jaar 16,5 miljard kuub produceren, en God weet hoeveel miljard kuub in de tweede helft van dit jaar.

Kortom: we zijn niet veilig.

In verband daarmee wil ik nogmaals de aandacht vestigen op de indirecte veiligheidsrisico’s die ik bij de AVA ter sprake bracht.

Ik heb u verteld dat ik met mijn gezin niet ver van de zeedijk woon, waar de grootste productiefaciliteit van NAM in 2014 zo’n 4 miljard kuub gas onder de dijk én de Waddenzee vandaan heeft gezogen. De Waddenzee is ’s werelds grootste aaneengesloten systeem van zand- en moddervlakten die droogvallen tijdens eb, en staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco.

Deze dijk moet worden versterkt, omdat hij na een zware beving kan bezwijken. In dat geval staan zowel uw productiefaciliteiten als onze huizen onder water. Wat doet zo’n overstroming in Nederland, het thuisland van Royal Dutch Shell, met uw internationale reputatie?

Ietsje verder naar het oosten, ook dicht bij de zeedijk, bevindt zich Chemiepark Delfzijl met ca. 15% van de zware chemische industrie. AkzoNobel produceert hier bijvoorbeeld chloor. Wat gebeurt er als een zware beving Delfzijl aandoet? Zijn die industriële installaties ontworpen voor de bijbehorende hoge grondversnellingen? Als gevolg van ontploffingen en vrijkomen van zeer giftige stoffen kunnen duizenden mensen hun leven verliezen. Wat zullen uw aandeelhouders denken, wanneer het van oorsprong Nederlandse bedrijf Shell een complete Nederlandse stad van de kaart veegt?

Ook over de risico’s van het aardgascondensaat dat NAM in een tankenpark te Delfzijl verzamelt, heb ik bij de AVA gesproken. Gezamenlijk kunnen de condensaattanks zo’n 20.000 m3 van deze zeer brandbare, zeer giftige en kankerverwekkende stof bevatten.

Ik heb veel vragen over deze tanks met aardgascondensaat:

* Zijn alle tanks in het park, ook die met schuimvormend afdekmiddel, bestand tegen zware bevingen? Hoe kan lekkend en/of brandend condensaat worden afgedekt als er geen schuimvormend middel voorhanden is, omdat de bijbehorende tanks gebarsten zijn?

* Volgens het handboek van NAM bepaalt de brandweer wanneer het schuim mag worden ingezet. Maar brandweerlieden mogen pas op het tankenpark komen als NAM dit veilig acht. Wordt een en ander op afstand vastgesteld? En wat is het nut van dergelijke vertragende en verwarrende voorzorgsmaatregelen, wanneer iedere seconde telt?

* Is het tankenpark permanent bemand? Naar verluidt kan het ’s avonds en in het weekend 30-60 minuten duren voor er iemand aanwezig is. En dat terwijl de eerste 15 minuten van cruciaal belang zijn voor de veiligheid van omwonenden. Hoe verhoudt zich dit tot de strenge veiligheidseisen waar zowel NAM als Shell prat op gaat?

* De pijpleidingen die het aardgascondensaat vanuit alle hoeken en gaten van het Groningenveld naar Delfzijl transporteren, worden gereinigd en geïnspecteerd middels pigging. Kunt u bevestigen dat noch de vele doodlopende stukken, noch de pijpleiding op het tankenpark zelf worden meegenomen in die routine?

* Welke aanvullende maatregelen treft NAM om lekkage te voorkomen en vervuiling in de grond met de zwaar giftige en kankerverwekkende stoffen benzeen, tolueen, ethyleen en xyleen (BTEX) tegen te gaan? Het lijkt erop dat NAM / Shell in Groningen hetzelfde beleid hanteert als in Nigeria. Het enige verschil is dat er bij ons niet illegaal van de leidingen wordt getapt.

* Er zijn lekkende stukken condensaatleiding aangetroffen die moeten worden vervangen (in Weiwerd en Geefsweer). Waarom wacht NAM tot 2016 met het aanvragen van een vergunning voor volledige vervanging van alle condensaatleidingen, uit te voeren in 2017?

* Door de drukgolf van een eventuele explosie zullen vele ramen in de omgeving sneuvelen. Wat heeft het dan voor zin dat Veiligheidsregio Groningen omwonenden als enig advies geeft bij calamiteiten ramen en deuren te sluiten?

* Aardgascondensaat is zeer brandbaar. Ramen en deuren sluiten zal niet voorkomen dat huizen en flats in de omgeving bij een ontploffing na een zware beving in vlammen opgaan. Er zullen vele slachtoffers vallen. Ook kunnen mensen tot op de provinciale weg door hittestraling ernstige brandwonden oplopen. Vindt u dit acceptabele risico’s?

* De burgemeester van Delfzijl heeft ruim twee jaar geleden om een risico-analyse van Chemiepark Delfzijl gevraagd. Hoewel minister Kamp vandaag heeft gesteld dat er geen acuut gevaar is, heeft NAM nog altijd geen risicoanalyse verstrekt, noch van het Chemiepark, noch van het tankenpark aardgascondensaat. Waarom niet? Bent u het met me eens dat bij onzekerheid of onduidelijkheid over de risico’s het voorzorgsbeginsel dient te gelden?

* Waarom halen NAM-medewerkers hun schouders op als ze gewezen worden op de risico’s van de afgekeurde zeedijk, met de opmerking “Dat is niet ons probleem, maar het probleem van de dijkbeheerder”? Wat zegt dit over de mentaliteit van uw dochterbedrijf?

Bij een eventuele dijkdoorbraak is scheuren van de tanks niet uitgesloten. Het condensaat zal als een olievlek over het water liggen, waardoor de hele haven van Delfzijl in brand kan vliegen, om van vervuiling van het water maar niet te spreken. Indammen van gelekt aardgascondensaat is notoir lastig, aangezien de vloeistof snel ontvlamt. Schepen met een interne verbrandingsmotor kunnen in de geschetste situatie niet worden verplaatst vanwege brand- en explosiegevaar.

* Bent u het met mij eens dat het simpelweg ontoelaatbaar is dat NAM / Shell de levens en de leefomgeving van vele duizenden mensen in Delfzijl op het spel zet met deze vermijdbare risico’s?

Veiligheid? Laat zien dat u het meent!

Het is fijn dat de rechter heeft bepaald dat NAM in cluster Loppersum niet meer mag produceren. Maar de productie in cluster Oost is geleidelijk opgeschaald. De laatste tijd hebben we aardig wat bevingen gehad in de buurt van Delfzijl. Het lijkt erop dat de bevingen migreren.

* Zou u dit gegeven, gezien de risico’s die ik hierboven schets, ook als een “ongemak” kenschetsen?

Mijnheer van Beurden, bij de AVA zei u dat Shell zich vooral richt op de veiligheid van de inwoners en het milieu. Als de ene Nederlandse burger aan de andere: laat zien dat u ieder woord meent.

Ten eerste: beantwoord alle vragen die ik heb gesteld en nog zal stellen volledig en naar waarheid.

Ten tweede: leven met de gevolgen van de gaswinning eist zijn tol. Daarom verzoek ik u mijn gezin en mij volledig schadeloos te stellen voor onze ontberingen en verliezen.

Ten derde: na jaren spaarzaam leven om ons huis met liefde op duurzame wijze te renoveren, zitten wij nu opgescheept met beschadigd en waardeloos bezit. Het gaat nog decennia duren voor de gebouwen in deze regio versterkt zijn, áls dat al mogelijk is. Ik verzoek u daarom tevens om ons huis te kopen voor een naar alle maatstaven redelijk bedrag, zodat mijn gezin en ik kunnen verhuizen naar een ander deel van Nederland.

Stel mijn man en mij in de gelegenheid om onze kinderen, die ongeveer dezelfde leeftijd hebben als uw jonge dochters, een toekomst te geven. Stel ons in de gelegenheid om hen te vertellen dat ook zij veilig zijn, buiten bereik van de door Shell veroorzaakte bevingen en bijbehorende ellende.

Mede namens diegenen onder de 400.000 mensen die wonen bovenop het Groningenveld en óók weg willen, en wel zo snel mogelijk,

 

Nicolette Marié + gezin

NAM-casualty 21485 (status: unresolved)

 

 

Ik zie geen andere uitweg. U wel?

Elspeetse heide
Elspeetse heide

Op 7 mei twitterde ik, vanaf het vakantieadres waar mijn gezin tot rust probeerde te komen, en waar ik werkte, want als zelfstandige kan ik me geen pauze veroorloven:

“Ik heb vanavond op de Elspeetse heide gehuild. Wilde niet terug naar mijn kapotte huis, de bevingen, de risico’s, het gezeik, het vechten.”

Dat werd grif geretweet. De emoties werden duidelijk herkend door medegedupeerden en sympathisanten.

Helaas zijn dat niet de mensen die ons leven weer van het slot kunnen halen. Nee, daarvoor ben ik aangewezen op NAM en de Commissie Bijzondere Situaties. Over die laatste schreef ik al eens een vrij ontluisterend stuk.

We hebben door MIJN TOMELOZE INZET (*steekt veer in eigen reet*) eindelijk officieel erkende schade aan ons huis en zijn ook eindelijk erkend als “schrijnend geval”. Hoera!

Maar… de Commissie zou de Commissie niet zijn zonder nog meer ontluisterende feiten. Luistert en huivert.

Na de werkvakantie viel de brief met hun eerste besluit inzake ons ‘dossier’ me rauw op mijn dak.

Het besluit komt er kort gezegd op neer dat we toch ons onverkoopbare huis moeten zien te verkopen. In dat geval kunnen we maximaal EUR 30.000 aan compensatie tegemoet zien.

Door deze toezegging beschikt u over meer handelingsruimte bij het in de markt zetten van uw woning.

Hallo? Wat hebben wij het afgelopen jaar tot vervelens toe aan onze casemanager en ook aan de secretaris van die commissie uitgelegd? Het LUKT niet om het huis te verkopen voor een fatsoenlijke prijs. Er is in de periode 2011-2015 één bod geweest. Dat was vorig jaar zomer, toen we de vraagprijs in blinde paniek extreem hadden verlaagd naar EUR 135.000. (Het bod bedroeg EUR 105.000 – “take it or leave it”. Zo leert men de medemens kennen.)

Die prijsverlaging werd ingegeven door het feit dat ik doodziek werd van een zware, op mijn lichaam én geest inwerkende bromtoon van  productielocatie Bierum (aan de Uiteinderweg bij de zeedijk). Deze is eind 2013 opgeschaald, en sindsdien hoorden en voelden we af en aan die ziekmakende bromtoon. In de zomer was het er continu, zó erg dat ik er hartritmestoornissen, diarree, concentratiestoornissen, misselijkheid en weet ik wat allemaal van kreeg.

We trokken aan de bel bij alle instanties, tot de pers aan toe. NAM heeft er uiteindelijk na maanden iets aan gedaan, al weet ik niet wat. De trillingen en de druk op de oren is teruggebracht tot dragelijke proporties. Op sommige dagen word ik er nog wel misselijk van. Ik ben dan altijd benauwd dat het weer in volle sterkte terugkeert, en ik opnieuw omval.

Ziet u, als ik omval, valt mijn hele gezin om. Ik ben de werkezel van onze viereenheid. Dat is niet vrijwillig, net zomin als de problemen die mijn man ondervindt bij het genereren van voldoende eigen inkomen vrijwillig zijn.

Wat we óók uitvoerig aan de casemanager en de secretaris van de commissie hebben uitgelegd, is dat mijn mans immuunsysteem blijvend is aangetast door de ziekte van Lyme. Hoewel de bacterie inmiddels uit zijn lijf is verdwenen, blijft onder meer stress voor hem een ziekmakende factor van jewelste.

En wat krijg je als je huis steeds verder beschadigt, het niet lukt om het te verkopen voor een fatsoenlijke prijs, je drastisch inteert op je vermogen, je aan alle kanten tevergeefs om hulp vraagt, en je uit grote bezorgdheid alle informatie tot je neemt over de grote risico’s van gaswinning in Groningen, zoals beschreven door onder meer experts van NAM, TNO, KNMI en SodM?

Juist: stress. Megaveel stress.

Enfin, vandaag hebben we een dikke brief opgesteld en per mail (en in geval van de commissie ook per post) verstuurd naar iedereen die zich met de gaswinning in Groningen bemoeit.

In deze brief heb ik drie situaties geschetst. Hier volgen ze, in het kort:

Situatie vóór 16 augustus 2012

  • goed onderhouden en vrijwel onbeschadigd vrijstaand huis met 185 m2 woonoppervlak, op kavel van ca. 550 m2, met 40 m2 grote werkplaats, duurzaam gerenoveerd in periode 1999-2010, te koop sinds zomer 2011, vraagprijs EUR 225.000, herbouwwaarde EUR 350.000
  • hypotheek van 112.000 EUR (De gehele renovatie hebben we ZELF, door spaarzaam te leven, gefinancierd. Uw NM was verdikkeme het braafste burgertje van Nederland!!!)
  • gezien inkomenssituatie op dat moment voldoende mogelijkheid om kleine hypotheek mee te nemen naar nieuwe woning
  • geld opzijgezet voor kosten verhuizing en basisinrichting nieuwe woning

Situatie bij GEBODEN compensatie

  • beschadigd huis in bevingsgebied, na vier jaar zonder enig fatsoenlijk bod, op miraculeuze wijze alsnog verkopen voor ergens tussen de 0 en 135.000 EUR (er wordt gecompenseerd tot aan dit bedrag, zijnde het laagste verkoopbedrag, zie uitleg boven)
  • bijdrage van maximaal EUR 30.000 van Commissie / NAM (dit is inclusief de uitkomst van een beroep op de Waarderegeling)
  • hypotheek van EUR 112.000 aflossen
  • resteert een compensatie van maximaal EUR 23.000 (135.000-112.000)
  • gezien veranderde inkomenspositie als gevolg van aanhoudende stress door gaswinningsproblematiek geen mogelijkheid kleine hypotheek mee te nemen

Kortom, bij de GEBODEN compensatie staan we met lege handen. Sociale woningbouw kunnen we op korte termijn wel vergeten vanwege de lange wachttijden, dus dat wordt huren in de vrije sector. De ideale oplossing voor mensen met weinig geld en veel stress, toch? En wat geeft het dat mijn man zijn werkplaats (= zijn werkkapitaal, én zijn laatste houvast) moet opgeven? De wereld is maakbaar, dus hij ook!

Situatie bij ECHTE compensatie

  • NAM neemt ons huis over
  • wij zoeken een vergelijkbare woning, maar dan op een plek zonder de risico’s van de gaswinning
  • NAM koopt die vergelijkbare woning aan, en zet deze op onze naam
  • NAM geeft een garantiestelling aan onze hypotheekverstrekker, opdat wij de lage hypotheek mee kunnen nemen, ter verpanding aan de vergelijkbare woning
  • verhuiskosten en basis inrichtingskosten worden vergoed

Verder leek het ons ter compensatie van de inkomstenderving redelijk dat we gedurende het overgangsjaar wat leefgeld ontvangen, zodat we rustig kunnen opstarten op de nieuwe locatie.

Want ging onze voorkeur in 2011 nog uit naar een huis dicht bij de stad Groningen, dat is door alles wat wij te weten zijn gekomen over de Groningse gaswinning veranderd. Daarnaast hebben we er sinds een jaar mantelzorgtaken bij, die mede onze voorkeur voor een geheel andere omgeving bepalen.

Dit alles tot groot verdriet van onze nogal gevoelige zoon, die zijn onwijs leuke middelbare school in de stad Groningen niet wil missen. Het zou maar zo kunnen dat hij halverwege het schooljaar ‘getransplanteerd’ moet worden. Iedereen die een puberzoon heeft, weet hoe dramatisch dat kan verlopen voor schoolvriendschappen enzovoorts. (Hetzelfde geldt voor onze misschien nog wel gevoeligere dochter, maar die pubert nog niet. We hopen dat dat iets zal schelen…)

Of al dat geschreeuw helpt?

Dit alles en nog veel meer hebben we in onze brief aan de Commissie en vele andere ‘stakeholders’ geschreven. (Sorry Jan Vos, toch weer vervelende post van een complex geval. Het houdt pas op als we echt goed geholpen worden, snap je?)

We beëindigden onze brief als volgt:

Vinden wij het leuk om zo openlijk met onze problemen te moeten ‘leuren’? Nee, ABSOLUUT NIET. Maar uw afstotende, bureaucratische en weinig inlevende gedrag laat ons geen andere keus.

Het is NIET onze schuld dat ons huis beschadigd en onverkoopbaar is. Het is NIET onze schuld dat we met zoveel stress door het leven moeten gaan en daardoor zo in inkomen achteruit gaan. Het is NIET onze schuld dat de situatie van vóór augustus 2012 nooit meer terug zal komen.

Kom met een ECHTE oplossing, niet met dit in- en intrieste geneuzel om geld. Alleen al op productielocatie Bierum aan de Uiteinderweg wordt PER DAG een veelvoud verdiend van wat wij van u verwachten als faire compensatie.

Of het helpt? Ik weet het niet. NAM heeft de aandacht elders, zo lijkt. Bij de gedaalde olie- en gasprijzen soms? In ieder geval niet bij adequate hulp aan gedupeerden. Zo zitten Jan en Liefke Munneke ook al weer twee jaar in de shit met hun gestutte boerderij. Die willen ze hersteld hebben, maar zelfs over vergoeding van de reparatie van hun kapotte intercom doet NAM moeilijk.

Wat ik wel weet, is dat ik hier erg moe en verdrietig van word. We wilden gewoon ons met liefde opgeknapte huis voor een fatsoenlijke prijs verkopen aan mensen die er net zoveel plezier van zouden beleven als wij. Dat zou ons in staat stellen ons leven voort te zetten op een andere plek, die beter bij onze veranderde situatie past.

In plaats daarvan zitten we vast in een beschadigd en onverkoopbaar huis in cluster Oost, vlakbij de grootste productielocatie van het Groningenveld.

En al de eerste nacht na thuiskomst van de broodnodige ‘break’ heb ik slecht geslapen. Want ik mag er dan zo pittig en openlijk over kunnen vertellen – van binnen huil ik nog net zo hard als op die avond op de Elspeetse heide.

In alles, en dan bedoel ik echt álles, toont de BV Nederland zich bij de afhandeling van de problemen in Groningen op z’n smalst. Het is moeilijk om daar getuige van te zijn, en nog moeilijker om erover te schrijven.

Maar ik zie geen andere uitweg. U wel?