Governance is niet de ‘bevrijding’

Dit artikel publiceerde ik eerder vandaag op de Facebook-pagina van Houd Groningen Overeind (informatie- en actieplatform gaswinning), waar ik binnenkort stop als hoofdredactrice. Er zit een fantastisch team waar ik alle vertrouwen in heb. Vanaf nu richt ik me op leven ondanks de gaswinningsellende. Het kan zijn dat ik daar in de toekomst nog over schrijf op dit blog.

 

PS Teken en deel deze petitie: Laat Groningen Niet Zakken

************************************************

U kent ons bij HGO als ondersteuners van alle acties die er maar zijn. (Hoewel… acties waarbij direct of indirect de NAM betrokken is, ondersteunen wij niet.)

De fakkeltocht vonden we gewéldig. Duizenden mensen. Groot protest. En zelfs de burgemeesters liepen mee. Niet achter de mensen aan, maar voorop. Dat gaf het beeld dat zij ons zouden leiden in de strijd tegen het grote onrecht.

Wat velen niet weten, is dat de burgemeesters stevig beveiligd werden. Waarom? Omdat er veel onrust is in Groningen.

Die onrust wordt niet alleen veroorzaakt door het gerommel in de bodem. Dat is de ‘ramp in slow motion’, waardoor het Groninger land langzaam kapot gaat.

Nee, de onrust komt vooral door het bovengrondse gerommel. De burgemeesters hebben, net als de Commissaris der Koning (toentertijd Max van den Berg) het ‘pact met de duivel’ gesloten.

Ik doel daarmee op het publiek-private bestuursakkoord ‘Vertrouwen op Herstel. Herstel van Vertrouwen’, in de volksmond ‘het Miljard van Max’.

Dat akkoord is de basis geweest voor heel veel verdeel-en-heers. Gedupeerden worden overstelpt met loketten. Niet het Burgerlijk Wetboek, de Mijnbouwwet, de grondwet, het Europese Verdrag van de Rechten voor de Mens of de Algemene Beginselen van Behoorlijk Bestuur zijn leidend. Nee. GELD is leidend. De redding van Groningen kost heel veel geld. Wie gaat dat betalen?

De NAM niet, want de NAM is Sinterklaas niet. De gasbel is van de NAM, en dikke pech voor de mensen die erbovenop wonen.

De overheid niet, want Groningen is bedoeld als pinautomaat. Dat systeem kun je niet zomaar omkeren. Stel je voor zeg.

Ik ben aan het afbouwen als hoofdredactrice bij HGO. Binnenkort draag ik het stokje voorgoed over. Mijn gezin en ik zijn namelijk in een rechtszaak verwikkeld. Ook wij staan, net als Sijbrand Nijhoff, lijnrecht tegenover de dure advocaten van de Staat, de NAM en EBN. Een andere uitweg is er niet. Dat is schrijnend, dat is pijnlijk. Ik heb na ruim 4 jaar geen tranen meer over, anders huilde ik erom.

Daar hoef ik geen aandacht voor. Het gaat niet om mij.

Nee, wat mij betreft komt er in de media nu eens echte aandacht voor de ramp in de ramp. We moeten los komen van ‘emo-televisie’. Groningen zit tjokvol tot op het bot gefileerde gedupeerden. Mensen van vlees en bloed, die stuk gaan, dag in dag uit. Mensen die stuk opstaan, en stuk de dag doorbrengen, en stuk gaan slapen. Als ze al kunnen slapen…

Wat steekt is dat burgemeesters hun eigen ingezetenen blijven uitleveren aan de ramp in de ramp. Er is een koers ingezet waardoor uiteindelijk de NCG als een soort onderkoning van Groningen over verregaande bevoegdheden beschikt.

Dat is lekker makkelijk voor burgemeesters. Zij gaan over de veiligheid van hun ingezetenen. De realiteit is dat ze mensen uit laten zetten, zonder hen te helpen in het eindeloze gevecht tegen de NAM. Ze staan niet naast burgers, maar procederen, zoals vorige week in het nieuws kwam met het scheve huis in Overschild.

Of neem nou Marijke van Beek, van de gemeente Eemsmond. Wat voegt een Stutstee toe, Marijke? (Ik zeg het maar hier, want op Twitter heb je me al twee jaar geleden geblokt. Terwijl iedereen weet dat ik niet scheld. Ik ben scherp, en kritisch, maar ik scheld niet.)

Via loket Stutstee kom je, na een lekker bakkie koffie, terecht bij een van de 1001 loketten in het Kafka-circus van NAM en NCG. Waar ook lekkere bakkies worden geschonken. Maar waar de wet niet of nauwelijks telt, en jij als gedupeerde gewoon in de wachtkamer komt te zitten.

Ondertussen staat het leven van gedupeerden van het eerste uur, zoals John Lanting, Hiltje Zwarberg, Annemarie de Haan (leeft nog in de keet bij haar onveilige huis in Onderdendam, ook te zien in ‘De Stille Beving‘) en vele anderen ‘on hold’. Zij troffen geen vriendelijke burgemeesters die naast hen stonden. Geen enkele toeschietelijkheid. Ongelooflijk, dat dit kan in Nederland.

Burgemeesters worden beveiligd bij de fakkeltocht. Dat is toch ongelooflijk, dat het zó moet, omdat geen bestuurder het lef heeft om een daad te stellen?

De ramp in de ramp is dat de bestuurders allemaal boter op hun hoofd hebben, en meegaan in het systeem dat al direct na de beving bij Huizinge is uitgerold. Commissie Meijer, Dialoogtafel, NCG en straks een onderkoning.

Ik schrijf dit stuk op persoonlijke titel. Na bijna 3 jaar, eerst bij Aardbevingen Groningen, en nu bij Houd Groningen Overeind, neem ik die ruimte. Want ik ben dit gekonkel echt spuugzat.

Samen sterk, dat betekent voor mij dat bestuurders breken met het bestuursakkoord en met de NCG. Terug naar de tekentafel.

Doorgaan met het uitrollen van dit bespottelijke systeem, dat van autonomie en democratie een lachterje maakt, betekent de voltooiing van wingewest Groningen – niet de bevrijding.

Nicolette Marié
scheidend hoofdredactrice HGO

Wat is nou eigenlijk de bedoeling?

bedoelingEen tijdlang heb ik me verdiept in het zogenaamde ‘governance gebouw’. Dat is het op de bewoners van Groningen gerichte broertje van het ‘gasgebouw’.

Het governance gebouw leunt, net als het gasgebouw, op samenwerkingsafspraken tussen de overheid en de NAM. Bij het gasgebouw gaat het om afspraken over winstmaximalisatie. Bij het governance gebouw gaat het om afspraken die burgers Vertrouwen moeten geven. Met een hoofdletter.

(Daar begint het gedonder al. “In vertrouwen kun je niet wonen,” zou ik Jan Schaefer willen parafraseren, een nogal atypische PvdA-er met een zekere mate van lef.)

Voor het herwinnen van dat vertrouwen doen bestuurders enorm hun best. Op allerlei manieren wordt de thermometer zo diep mogelijk in de levens van de bewoners van het gaswingebied gestoken. Soms helpen onderzoekers van universiteiten en andere instituten daarbij. De gemeten waarden worden keurig gerangschikt en becommentarieerd in (half-) jaarverslagen en rapporten.

Met die verslagen en rapporten slaat ‘de politiek’ vervolgens op tafel bij de minister van Economische Zaken. Een delegatie van EZ (onder wie ook Hans Alders) gaat dan in conclaaf met de NAM. Daar rolt een miljoentje of wat extra uit. Of dat miljoen daadwerkelijk bij de bethermometerde bewoners terecht komt, lijkt niet van belang. Er is resultaat geboekt. Door naar de volgende ronde.

Bijzonder is dit allemaal niet. Zo opereren bestuurders in heel Nederland, en in allerlei sectoren. Problemen zijn er niet om op te lossen, maar om gezellig te managen, het liefst in het schemergebied tussen ongeschreven wetten en het Burgerlijk Wetboek. En passant maken die bestuurders de boel graag wat complexer, zodat hun bemoeienis essentieel lijkt om er enige chocola van te kunnen maken.

(Lees over ‘complex maken’ ook dit artikel over Jos de Blok van Buurtzorg Nederland. Die heeft een verfrissend eenvoudige kijk op de dingen. Té eenvoudig voor menig bestuurder wellicht…)

Wat de governance in Groningen wél bijzonder maakt, is dat de bestuurlijke drang om zonder juridisering in dialoog met de belangrijkste stakeholders te komen tot een win-winsituatie ruim vier jaar na Huizinge het leven van vele duizenden gedupeerden in overdreven mate beheerst. En telkens is daar weer die thermometer. In plaats van korte metten te maken met de bron van ellende, hullen bestuurders de murw gebeukte burgers en hun ‘gevoel van onveiligheid’ uiterst vriendelijk en voorkomend in een cocon van onderzoeken – met de belofte van een bevrijdende oplossing.

Wat ‘Groningen’ ook zo bijzonder maakt, is dat het governance gebouw wordt bestierd door medewerkers van een wel heel ambivalente stakeholder: de Nederlandse overheid. Het leeuwendeel van de gasbaten verdween de afgelopen decennia in de schatkist. Daar staat tegenover dat de overheid ook zo’n 64% van de gaslasten (=kosten voor de schade als gevolg van bodembeweging door mijnbouwexploitatie) voor z’n rekening neemt. De BV Nederland streeft, net als iedere andere vanuit winst en verlies gerunde onderneming, naar zoveel mogelijk winst. Dat betekent dat aan EZ de schone taak is gedelegeerd om de gaslasten zoveel mogelijk te beperken.

Vervelende aspecten van de Groningse bestuurlijke oplossing

Het eerste vervelende aspect is de van iedere persoonlijke verantwoordelijkheid vrijpleitende taakverdeling. Ik maak even een zijsprongetje om mijn gedachtegang daarover uit te leggen.

In verband met een hoorzitting over ons WOZ-bezwaar zat ik een hele tijd terug tegenover een allervriendelijkste ambtenaar van de gemeente Groningen (die voert deze procedures uit namens Delfzijl). De ambtenaar hoorde mijn verhaal aan, gaf me groot gelijk, en noteerde ijverig al mijn aanvullende gaswinningsgerelateerde bezwaargronden.

Toen ik na het gesprek vroeg hoe de procedure nu verder ging, zei de ambtenaar: “Nou, deze aantekeningen gaan naar mijn collega, en die beslist.”

“Lekker makkelijk,” flapte ik eruit, “de één luistert naar het verhaal, maar beslist niet. De ander beslist, zonder ooit de bezwaarhebbende in de ogen te hebben gekeken. Zo helpen jullie elkaar om niet met een schuldgevoel naar huis te gaan.”

De ambtenaar keek me ietwat beteuterd aan. “Eh… tja, als u het zó stelt…”

Een dergelijke taakverdeling is ook ingebed in het Groningse governance gebouw. Tijdens keukentafelgesprekken over bouwkundige versterking worden notities gemaakt en beloftes gegeven. Dat wordt vervolgens langs getrapte lijnen gecommuniceerd met alle samenwerkende partijen (NCG/CVW/NAM). Daar worden de beloftes vakkundig langs de meetlat van vooraf bedachte oplossingen, met vooraf begrensde budgetten, gehouden. Het eindresultaat is een ambtelijk mede te delen compromis. Dit systeem stelt iedereen in staat zijn handen te wassen in onschuld. De keukentafelgesprekkenvoerder hakt geen knopen door, de knopendoorhakker kijkt de getergde Groningers niet in de ogen. De bouwbedrijven voeren enkel uit wat hen opgedragen wordt, en NAM/CVW vinkt af: Groningen is weer een stoute schoorsteen armer en dus een ‘veilige’ woning rijker. (Om maar een van de vele voorbeelden te noemen.)

Die ontduiking van verantwoordelijkheden komt overal in bestuurlijk Nederland voor, maar in Groningen gáát het wel ergens over. De vraag wie waarvoor verantwoordelijk is wat betreft de veiligheid van tienduizenden Groningers kun je niet onbeantwoord laten.

Het tweede vervelende aspect van de Groningse bestuurlijke oplossing is dat men krampachtig vasthoudt aan de box.

Meerdere malen heb ik ten overstaan van bestuurders een uiteenzetting gegeven over het naar mijn smaak nogal wiebelige ‘governance gebouw’. Men vroeg me wat dan wél zou helpen. “Jurisprudentie,” was steevast mijn antwoord. “Richt een fonds op, zodat mensen kunnen procederen. Zorg dat álle Groningers recht wordt gedaan.”

De meesten vonden dat nogal ‘out of the box’. Sommigen spraken dat ook letterlijk uit.

“Maar IN DE BOX helpt niet,” ging ik daar dan op in. “Want die box wordt volledig bepaald door de NAM en de overheid, in casu EZ. En hoe je het ook wendt of keert, dat zijn partijen die vooral vanuit hun positie in het gasgebouw denken en opereren.”

Dat drong heus wel door tot die bestuurders, maar vervolgens gingen ze weer vergaderen, en dan kwam vanzelf het poldermodel bovendrijven, en de ‘complexe materie’. Al gauw was men het er weer over eens dat juridisering voorkomen moest worden. En dan daarbij: de Arbiters Aardbevingsschade waren nog maar net begonnen. Eerst maar even afwachten wat dát ging opleveren, aldus de bestuurders. (Afwachten is het stelen van tijd van getergde Groningers. Je moet maar durven…)

De oplossing: meer bevoegdheden?

Feitelijke aanpak van de mijnbouwproblematiek kan alleen door de mijnbouwexploitant aansprakelijk te stellen en ertegen te procederen. Een rechtsbijstandsverzekering afsluiten lukt helaas niet meer. Daarnaast kosten procedures veel geld en tijd. Dat eerste hoeft geen argument te zijn (stort wat in een fonds voor rechtsbijstand!), dat tweede is een argument aan het worden, omdat veel Groningers al jaren aan het lijntje worden gehouden en zich in gelatenheid van de ellende afwenden.

Emotionele aanpak van de mijnbouwproblematiek wordt gekanaliseerd via het ‘governance gebouw’. Zoals ik hierboven heb betoogd, zijn goedbedoelende bestuurders al dan niet bewust doktertje aan het spelen. Met de thermometer in de hand gaan ze liever nog een keertje extra door het Groninger land, dan over te gaan tot feitelijke aanpak van de problemen.

De laatste tijd klinkt de roep om meer bevoegdheden voor de NCG steeds luider. De gedachte lijkt te zijn dat het dan wél gaat lukken. Ik geloof daar niet zo in. Bestuurders gonna be bestuurders. Bovendien is er geen bestuurder zo gepokt en gemazeld in het polderen als Hans Alders. En vergeet niet dat de NCG een apparaat is in de prettigste traditie van regelneverij, een warm bed voor ambtelijk Nederland. Goede salarissen, leuke carrièreperspectieven, raakvlak met de meest uiteenlopende sectoren, werkzaamheden met een humanitair randje. Als je daar bevoegdheden bovenop gooit, is dat geen enkele garantie dat het recht zal zegevieren. Wel krijgt dat pruttige polderen in de schaduw van het Burgerlijk Wetboek dan een officiële status. Maar ten koste van wat?

Wat weinigen hardop durven te zeggen, is dat het ‘governance gebouw’ de traumatisering van de Groningers in de hand werkt. In het oerwoud van nogal knullig uitgevoerde bestuurlijke regelingen wordt sinds Huizinge de ene na de andere onrechtmatige (overheids-) daad op elkaar gestapeld. Het is gissen hoe dat nou kan, met zoveel ervaren bestuurders bij elkaar. Zelfoverschatting? Prestatiedrang? Desinteresse?

Tot slot ben ik van mening dat ‘Groningen’ te groot en te ingrijpend is om te misbruiken voor de instandhouding van een comfortabele bestuurlijke biotoop. Je kunt wel met bevoegdheden strooien, maar als bestuurders verantwoordelijkheden blijven ontduiken via een getrapte taakverdeling en weigeren uit hun box te stappen, heeft dat voor de Groningers geen positief effect. Wat je dan krijgt, is een topzwaar instituut onder de vleugels van stakeholder EZ, dat alleen tussen de Groningers in staat om hen nog eens lekker te temperaturen. Voor al het overige zal de NCG verder dan ooit bóven de burgers staan.

De meeste bestuurders zijn niet dom. Ze weten heus wel dat ze op die manier niet alleen de autonomie van de Groningers, maar ook de rechtsstaat nog meer geweld aan doen dan nu al het geval is.

Vandaar mijn vraag: Wat is nou eigenlijk de bedoeling?

Rechten? Daar doen we in Groningen niet aan

Basic RGBOmdat de CEO van Shell mij in het ongewisse laat over de urgente vragen die ik hem vorige week heb gesteld (blijkbaar is “Mijnheer Van Beurden Wacht Met Antwoord” een ezelsbruggetje voor Menselijkheid Verloochenend Burgervragen Wegwuiven Middels Aan-de-laars-lapperij), duik ik vandaag maar weer eens in een ander onderdeeltje van onze Kafkaiaanse verwikkelingen.

Het onderdeeltje dat ‘Commissie Bijzondere Situaties’ heet.

Mijn stuk over hun belachelijke besluit en mijn reactie daarop is door duizenden mensen gelezen. Ik kreeg tientallen mailtjes, soms ter mentale ondersteuning, soms met wanhoopskreten waarvan de haren mij te berge rezen.

(Note to self: Het kan altijd erger. Mijn hart huilt voor de mensen die door het abominabele gedrag van de gaswinners en de overheid nóg dieper in de ellende zijn geraakt dan wij.)

De brief aan de Commissie had ik onder anderen doorgestuurd naar de leden van de vaste Kamercommissie voor Economische Zaken. Van één van hen kreeg ik het volgende zo op het oog bemoedigende antwoord:

In het volgende debat zal ik in ieder geval aandringen op een Commissie Bijzondere Situaties die mensen centraal stelt i.p.v. regels. Afgelopen jaar was er flink wat kritiek op het functioneren van de Commissie. Daar moet nu echt verandering in komen.

Lief hè? Maar van die Commissie natuurlijk geen wóórd.

Nou is me bekend dat de Wijzen uit het Noorden slechts 1x per drie weken bij elkaar komen om wat te babbelen over de zieligerds die aan hun goede zorgen zijn toevertrouwd. Bovendien vermoed ik dat Hunne Doorluchtigheden mijn bloed wel kunnen drinken, en dus graag zullen talmen. Maar toch…

Achttien (18!!!) dagen wachten met het beantwoorden van een nogal beklemmende brief van een als ‘schrijnend geval’ aangemerkte bevingsgedupeerde, terwijl in velerlei opzichten iedere minuut telt – dat staat deze hulpverleners niet fraai.

De voorloper van het governance gebouw

Voor ik enkele grootse onthullingen doe, neem ik u even mee naar het ‘governance gebouw’, oftewel de nieuw op te zetten Overheidsdienst Groningen. De leiding daarvan zal in handen zijn van Hans ‘Gaslobbyist’ Alders. Hij mag als Nationaal Coördinator Groningen het programma ‘Aardbevingsbestendig en Kansrijk Groningen’ optuigen met vele bestuurlijke toeters en bellen.

Als uitgangspunt voor dat programma wordt het in januari 2014 op ondemocratische wijze tot stand gekomen bestuurlijk akkoord ‘Vertrouwen op Herstel. Herstel van Vertrouwen’ gehanteerd.

Dit akkoord, keurig ondertekend door Minister Kamp namens het kabinet, Commissaris Der Koning Max van den Berg namens de provincie Groningen en de burgemeesters van negen bevingsgemeenten, is de voorloper van de publiek-private samenwerking die binnenkort met het ‘governance gebouw’ tot volle wasdom moet komen.

Zoals u op pagina 9 van het bestuurlijk akkoord kunt lezen, financiert NAM het merendeel van de regelingen, waaronder het ‘fonds Speciale Situaties’.

Heel mooi natuurlijk, maar is dat akkoord juridisch wel netjes afgedekt? Want Bart van der Leemput, toenmalig directeur van NAM, heeft de brief waarin hij aangeeft dat NAM de beschreven bijdrage zal uitvoeren én financieren, niet ondertekend.

Ik herhaal: onder de brief van NAM staat geen handtekening.

Uit het bestuurlijk akkoord is Dialoogtafel Groningen gerold (naar model van de Alders-tafels). Verder zijn er diverse regelingen in het leven geroepen voor schadeherstel, waardedalingscompensatie, waardevermeerdering en leefbaarheid. Die regelingen functioneren matig tot slecht. (Hoe slecht, dat horen we ongetwijfeld na de zoveelste enquête van Dialoogtafel Groningen.)

Het ‘fonds Speciale Situaties’ is doorontwikkeld tot de Commissie Bijzondere Situaties, die in dialoogtafel-dialect “nooduitgang” heet, “voor mensen die écht klem komen te zitten”.

Bij mijn weten is een nooduitgang een nuttige uitvinding die ervoor zorgt dat mensen bij brand of andere calamiteiten veilig het pand kunnen verlaten. Daartoe is een nooduitgang gebonden aan allerlei wettelijke voorschriften.

Googelen wij op ‘nooduitgang’ en ‘wet- en regelgeving’, dan komen we al gauw terecht bij de Commissie Alders (hé, daar heb je hem weer!). Die heeft naar aanleiding van onderzoek naar de tragische brand in Volendam gemeld dat de regelgeving ten aanzien van brandpreventie weliswaar voldoende is, maar niet altijd eenduidig wordt geïnterpreteerd en gehandhaafd.

In gewone-mensentaal: de wet schrijft iets voor, maar mensen / instanties houden zich er niet altijd aan.

Zijn de Wijzen van het Noorden illegaal bezig?

De Commissie Bijzondere Situaties bestaat uit de volgende personen:

  • dhr. Aartsen, voorzitter Raad van Bestuur UMCG
  • mevr. Ten Brink-De Vries, directeur intergemeentelijke sociale dienst van Delfzijl, Appingedam en Loppersum en voorzitter Raad van Commissarissen woningcorporatie Wold en Waard
  • mevr. Van Leeuwen-Seelt, directeur NL projecten BV en vice-voorzitter Raad van Commissarissen woningcorporatie Lefier, alsmede lid Raad van Toezicht van Interzorg, De Zijlen, Noorderpoort en Biblionet Groningen

en als adviserend lid:

  • dhr. Klaassen, Onafhankelijk Raadsman schadeafhandeling gaswinning Groningen en voorzitter College van Bestuur Stenden Hogeschool

Het secretariaat is in handen van dhr. Benus, afdelingshoofd FOR GHOR bij GGD Groningen. (Zowel het e-mailadres als het postadres van de Commissie zijn te herleiden naar GGD Groningen.)

De voornaamste taak van deze dames en heren is om de vele schrijnende gevallen in het bevingsgebied een nooduitgang te bieden.

Wat mij als gedupeerde interesseert, is de wijze waarop zij de wetten en regels waaraan zij hun taak menen te ontlenen, interpreteren en handhaven.

Zoals ik een tijdje geleden in dit stuk aangaf, is mij in een persoonlijk gesprek duidelijk gemaakt dat de Commissie “niks” is. Geen club, geen vereniging, NIKS. Dhr. Benus heeft letterlijk gezegd:

Wij zijn geen rechtspersoon. We zijn gevraagd door de minister om dit te doen.

De Commissie is wél hartstikke onafhankelijk, aldus dhr. Benus. Alleen bij de oprichtingsvergadering is NAM aanwezig geweest. Dat lijkt logisch; NAM moet immers betalen voor alles wat voortvloeit uit de bindende adviezen van de Commissie. Daarom zal er vooraf vast een en ander zijn doorgesproken.

Uit gesprekken met andere gedupeerden van de Commissie heb ik begrepen dat NAM ook aanschuift bij verdere bijeenkomsten van de Commissie. Desgevraagd heeft dhr. Benus mij bezworen dat dat niet het geval is.

Toch had ik al in een vroeg stadium zo mijn bedenkingen bij de wijze waarop deze Wijzen uit het Noorden met hun belangrijke taak omgingen.

Zo lag ons papieren dossier (waarin ongelooflijk veel medische en financiële gegevens zijn opgenomen) tot aan onze ‘schrijnend-verklaring’ in een kantoorkast in de instelling waar onze casemanager overdag werkt. Deze instelling heeft NIETS met ons van doen. Ter geruststelling gaf de casemanager aan dat alleen zij de sleutel van die kast had, en dat ze voor geheimhoudingsplicht had getekend.

Dat kan wel zijn, maar ik vind het een nogal rammelende oplossing – temeer daar veel van onze gegevens ook op de e-mailserver van die maatschappelijke instelling staan. We hebben namelijk vooral per e-mail gecommuniceerd.

Inmiddels zijn we ‘schrijnend’ verklaard. Als het goed is, betekent dat dat ons volledige dossier uit die kantoorkast is overgeheveld naar de kluis van dhr. Benus.

Die kluis bevindt zich ten kantore van de GGD Groningen, en dat is óók al een instantie waar wij NIETS mee van doen hebben…

Maar wacht, we zijn er nog niet, kwa dubieuze praktijken inzake privacy.

Want in de aanloop naar de ‘schrijnend-verklaring’ zijn er ‘deskundigen op medisch, psychisch en/of financieel-economisch gebied’ ingeschakeld om de aangeleverde gegevens door te nemen en er een oordeel over te vellen.

Wij hebben geen idee wie deze deskundigen zijn, noch hoe zij met onze gegevens zijn omgesprongen. Welke protocollen zijn er gehanteerd voor de gegevensverwerking? En hoe is dat gewaarborgd?

Tot overmaat van ramp vermeldt NAM BV in het Meldingenregister van het College Bescherming Persoonsgegevens dat er “gegevens betreffende de gezondheid” worden verwerkt van gebruikers/eigenaren van objecten in het getroffen gebied.

Hallo? Privacy? Leef je nog?

Toen ik dit ontdekte, begonnen alle alarmbellen te rinkelen. Die Commissie zou toch niet…?

Daarom heb ik twee belangrijke stappen gezet.

Inzage in ons NAM-dossier

Met een beroep op ons recht op inzage heb ik bij NAM een kopie opgevraagd van alle gegevens die het bedrijf over mijn man en mij (en ons kapotte huis) heeft verzameld.

Na een keer of vijf aandringen, en het toesturen van een vrijwel volledig onleesbaar gemaakte kopie van onze paspoorten (want mevrouwtje Legal van NAM moest natuurlijk wel eerst verifiëren dat wij zijn wie wij zijn), kreeg ik uiteindelijk een dik pakket papieren toegestuurd.

In dat pakket trof ik een scan aan van het toestemmingsformulier dat wij hebben moeten invullen om in aanmerking te komen voor ‘behandeling’ (of is het ‘mishandeling’ ?) door de Commissie Bijzondere Situaties.

Die scan bevat de volgende informatie die niet voor de ogen van NAM-medewerkers bestemd is:

  • BSN-nummers
  • Al onze telefoonnummers
  • Geboortedata
  • Naam huisarts
  • Naam hulpverleningsinstelling medisch/psychisch
  • Naam bank
  • Naam hypotheekverstrekker

Toen ik hierover verontwaardigd twitterde, werd me aangeraden een klacht in te dienen bij het College Bescherming Persoonsgegevens.

En dat ga ik zeker doen – zodra ik weet wie verantwoordelijk is voor de gegevensverwerking.

Juridische vragen omtrent gegevensverwerking

Om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor de grove schending van onze privacy, heb ik op 14 april j.l. een officiële brief gestuurd naar de casemanager – per adres van de maatschappelijke instelling waar zij werkt.

Die brief met juridische vragen vragen heeft de casemanager volgens eigen zeggen direct doorgestuurd naar de Commissie, “want ik ben ook maar ingehuurd”.

In de brief die ik op 13 mei naar de Commissie stuurde over hun beledigende aanbod, heb ik nogmaals op beantwoording van de vragen aangedrongen. De brief aan de casemanager heb ik ten overvloede bijgevoegd.

Tot op heden heb ik nog geen antwoord mogen ontvangen, en dus heb ik vandaag een herinnering op de bus gedaan. Daar heb ik een termijn van twee weken aan verbonden.

Na die twee weken kan ik verdere juridische stappen nemen – maar tegen wie?

Is de Minister van Economische Zaken hiervoor verantwoordelijk, omdat de Commissie door hem is ingesteld? Is NAM verantwoordelijk, omdat dat bedrijf voor deze regeling betaalt? Of zijn de casemanager, de secretaris en de Wijzen van het Noorden hoofdelijk aansprakelijk?

Publiek-private puinzooi

Het lijkt mij dat we pas naar het goedbedoelde “mensen centraal ipv regels” van het Tweede-Kamerlid kunnen gaan, als de publiek-private puinzooi van de huidige voorloper van het ‘governance gebouw’ MET ONMIDDELLIJKE INGANG wordt gestaakt en grondig wordt herzien.

Mijn ongevraagde maar dringende advies aan alle betrokken bestuurlijke bobo’s:

Ga na of er voldoende wettelijke onderbouwing is voor de ‘nooduitgang’ en andere elementen van het bestuurlijk akkoord.

En ALS er een wettelijke basis aan ten grondslag ligt (hetgeen ik ernstig betwijfel): ga na of de bijbehorende regelgeving eenduidig wordt geïnterpreteerd en gehandhaafd.

Tot slot: een dubbele oproep

1) Heeft u ook te maken (gehad) met de Commissie Bijzondere Situaties, neem dan contact met mij op. Ik zou graag tijdens een informele bijeenkomst met lotgenoten ervaringen uitwisselen, om elkaar tot steun te zijn en samen een vuist te maken. Uiteraard is uw privacy gewaarborgd. Ik schrijf hier uitsluitend openlijk over onze eigen lotgevallen. Dat is al erg genoeg.

2) Juridische ondersteuning zou mij, en vele duizenden andere gedupeerden zéér welkom zijn. Dit privacygedoe is nog maar één van de vele juridische hobbels waar wij in Groningen over struikelen. Wilt u (belangeloos – helaas heeft vrijwel niemand de financiële middelen om dit gevecht aan te gaan) uw juridische expertise inzetten voor de Groningers, neem dan contact met mij op. Het moet afgelopen zijn met dit gedonder. Ook Groningers hebben rechten – HELP ONS!