Onder het puin ligt de burger, met bloedend hart

“Men zou een pleister op vele wonden willen zijn” – Etty Hillesum

Een buitenlandse vriend vroeg me laatst hoe ik het toch allemaal klaar speelde, “working fulltime AND taking care of your family AND fighting for justice”.

Nou, eh… met hangen en wurgen.

Op sommige dagen ontdek ik zoveel nieuwe scheuren in het warme nest waar mijn man en ik ons gezin stichtten, dat ik even niet meer weet hoe ik verder moet.

Dan trek ik mezelf aan de haren omhoog, en ga een ommetje fietsen. Helaas helpt dat niet altijd.

Zo zag ik laatst dat er op een van de ‘gesloten’ productielocaties rondom Loppersum afgefakkeld werd – een ruwe confrontatie met het feit dat de bezetting zelfs daar, in het hart van het bevingsgebied, niet echt voorbij is.

En hoewel ik van nature een mild, nieuwsgierig en speels karakter heb, betrap ik mezelf op steeds groter cynisme. Dan kijk ik bijvoorbeeld recht in de gapende muil van een met stempels gestut bijgebouw van een keuterboerderij, en denk: “Och, wat leuk, er wordt een nieuwe muur gemetseld. Nog drie te gaan…”

“Cynisme is de kwaal van het gekwetste hart, sarcasme de kwaal van het gekwetste verstand,” schijnt Tommy Wieringa ergens gezegd of geschreven te hebben. Die uitspraak onderbouwde hij onlangs met een treffend stukje in de Gelderlander over het eindeloze loopgravengevecht tussen gedupeerden en NAM.

Het klopt: mijn hart is diep gekwetst. Ik houd van het leven, werkelijk waar, maar ik kan niet meer houden van alles wat leeft. (Dat heb ik een tijdlang gekund, nadat ik me erin geoefend had. Echt. Op die jaren van naïef-realisme kijk ik terug met grote weemoed.)

Hoe liefde – een warm wij-gevoel – te voelen voor mensen die zich lenen voor het murw treiteren van gedupeerde (mede-) Groningers? Of voor mensen die keer op keer laten zien dat zij mededogen ontberen, dat zij het Kleine (Geluk) negeren om het Grote (Geld) te eren?

Hoe zachtheid te betrachten jegens Dikke Ikken, die hun ten dode opgeschreven imperium stutten met de pijlers Tijdrekken, Doodzwijgen en Verhullend Lullen?

Voor de goede orde: het gaat me allang niet meer om het geld. Het geld staat symbool voor vrijheid – voor zover we in deze door en door verrotte maatschappij van Echte Vrijheid kunnen spreken.

Een fatsoenlijke schadevergoeding stelt ons Groningers in staat de finaal uit elkaar getrokken draad van ons leven weer een beetje op te pakken, autonome keuzes te maken die ons een stapje verder brengen op ons bochtige levenspad.

Zonder deze compensatie staan we vroeg of laat allemaal aan de rand van de afgrond, met achter ons de ruïnes waarvoor ooit in onze harten een teder vuurtje brandde, en vóór ons de ‘definitieve oplossing’.

Overdrijf ik? Is er dan echt geen andere uitweg?

Tuurlijk wel. De overheid schenkt ons de Verlosser van Groningen, zoals Hans Alders onlangs in de Volkskrant werd genoemd. Hoewel hij nog maar net in functie is, heeft hij toch al een groot aantal gesprekken gevoerd, met de gemeenten, de provincie, de NAM, de Groninger BodemBeweging, de Dialoogtafel Groningen en woningbouwcorporaties.

Vergeef me dat ik daar geen warm wij-gevoel van krijg. Wat die hele Commissie Bijzondere Situaties-saga heeft aangetoond, is dat geen van deze gesprekspartners grip heeft op de écht urgente zaken.

Ook is mij nu wel duidelijk dat niemand verantwoordelijkheid durft te nemen. De Commissie vloeit voort uit het bestuurlijk akkoord dat door onder andere de gemeenten en de provincie ondertekend is – en toch heb ik uit beide hoeken meermaals het signaal gekregen dat dat gedrocht voor hen “een groot Zwart Gat” is.

(Durf dat eens met droge ogen te zeggen, als ambtenaar die in de verwoestende mallemolen meedraait, tegen een gedupeerde die midden in dat Zwarte Gat terecht is gekomen.)

De Verlosser gaat ons, verdwaasde en verdwaalde schapen, samen met de Overheidsdienst Groningen in de juiste richting duwen. Daarbij krijgt hij hulp van ‘lokale stuurgroepen’, ‘generieke onderdelen’ en een ‘gebiedsteam’:

Het ‘governance gebouw’, sierlijk in al zijn daadkrachtige eenvoud

Wij, de mensen wiens leven op het spel wordt gezet, dag in dag uit, op onrechtmatige wijze, door een rücksichtlos bedrijf, bungelen er maar een beetje bij. We mogen deelnemen aan ‘lokale adviesgroepen’, vormgegeven op basis van adviezen van de Dialoogtafel Groningen.

Noem het cynisme, noem het doemdenken, noem het ‘ongefundeerd wantrouwen van hillbillies’ (<= kwam ik ooit tegen in een Westerse reactie op een online artikeltje over Groningen. Sindsdien is mijn verstand diep gekwetst).

Noem het voor mijn part kinnesinne van een gefrustreerde ‘emotionele Groningse’.

Maar een geïnstitutionaliseerd kletstafeltje dat zich vooral heeft bekwaamd in spiegeltjes en kraaltjes, dat nooit enige beslissingsbevoegdheid heeft gehad, dat geen enkele ECHTE oplossing heeft weten te realiseren – zo’n onding mede laten bepalen hoe de ruim 400.000 mensen die met hun hele hebben en houden langzaam maar zeker KAPOT trillen hun stem mogen laten horen?

Au, mijn hart. Mijn driedubbelgescheurde hart, dat ooit vol liefde klopte voor alles wat leeft.

“I take it one step at the time,” antwoordde ik mijn buitenlandse vriend. “And I keep saying to myself: ‘It can’t possibly get worse than this.’ And then of course, it DOES get worse, but perhaps that’s the essence of life. It defies you, just like you try and defy the finality of it all.” *

* “Ik doe het stapje voor stapje. En ik zeg steeds tegen mezelf: ‘Erger kan het niet worden.’ Dat wordt het dan toch, uiteraard, maar misschien is dat de essentie van het leven. Het trotseert je, net zoals jij de eindigheid ervan trotseert.”

Rechten? Daar doen we in Groningen niet aan

Basic RGBOmdat de CEO van Shell mij in het ongewisse laat over de urgente vragen die ik hem vorige week heb gesteld (blijkbaar is “Mijnheer Van Beurden Wacht Met Antwoord” een ezelsbruggetje voor Menselijkheid Verloochenend Burgervragen Wegwuiven Middels Aan-de-laars-lapperij), duik ik vandaag maar weer eens in een ander onderdeeltje van onze Kafkaiaanse verwikkelingen.

Het onderdeeltje dat ‘Commissie Bijzondere Situaties’ heet.

Mijn stuk over hun belachelijke besluit en mijn reactie daarop is door duizenden mensen gelezen. Ik kreeg tientallen mailtjes, soms ter mentale ondersteuning, soms met wanhoopskreten waarvan de haren mij te berge rezen.

(Note to self: Het kan altijd erger. Mijn hart huilt voor de mensen die door het abominabele gedrag van de gaswinners en de overheid nóg dieper in de ellende zijn geraakt dan wij.)

De brief aan de Commissie had ik onder anderen doorgestuurd naar de leden van de vaste Kamercommissie voor Economische Zaken. Van één van hen kreeg ik het volgende zo op het oog bemoedigende antwoord:

In het volgende debat zal ik in ieder geval aandringen op een Commissie Bijzondere Situaties die mensen centraal stelt i.p.v. regels. Afgelopen jaar was er flink wat kritiek op het functioneren van de Commissie. Daar moet nu echt verandering in komen.

Lief hè? Maar van die Commissie natuurlijk geen wóórd.

Nou is me bekend dat de Wijzen uit het Noorden slechts 1x per drie weken bij elkaar komen om wat te babbelen over de zieligerds die aan hun goede zorgen zijn toevertrouwd. Bovendien vermoed ik dat Hunne Doorluchtigheden mijn bloed wel kunnen drinken, en dus graag zullen talmen. Maar toch…

Achttien (18!!!) dagen wachten met het beantwoorden van een nogal beklemmende brief van een als ‘schrijnend geval’ aangemerkte bevingsgedupeerde, terwijl in velerlei opzichten iedere minuut telt – dat staat deze hulpverleners niet fraai.

De voorloper van het governance gebouw

Voor ik enkele grootse onthullingen doe, neem ik u even mee naar het ‘governance gebouw’, oftewel de nieuw op te zetten Overheidsdienst Groningen. De leiding daarvan zal in handen zijn van Hans ‘Gaslobbyist’ Alders. Hij mag als Nationaal Coördinator Groningen het programma ‘Aardbevingsbestendig en Kansrijk Groningen’ optuigen met vele bestuurlijke toeters en bellen.

Als uitgangspunt voor dat programma wordt het in januari 2014 op ondemocratische wijze tot stand gekomen bestuurlijk akkoord ‘Vertrouwen op Herstel. Herstel van Vertrouwen’ gehanteerd.

Dit akkoord, keurig ondertekend door Minister Kamp namens het kabinet, Commissaris Der Koning Max van den Berg namens de provincie Groningen en de burgemeesters van negen bevingsgemeenten, is de voorloper van de publiek-private samenwerking die binnenkort met het ‘governance gebouw’ tot volle wasdom moet komen.

Zoals u op pagina 9 van het bestuurlijk akkoord kunt lezen, financiert NAM het merendeel van de regelingen, waaronder het ‘fonds Speciale Situaties’.

Heel mooi natuurlijk, maar is dat akkoord juridisch wel netjes afgedekt? Want Bart van der Leemput, toenmalig directeur van NAM, heeft de brief waarin hij aangeeft dat NAM de beschreven bijdrage zal uitvoeren én financieren, niet ondertekend.

Ik herhaal: onder de brief van NAM staat geen handtekening.

Uit het bestuurlijk akkoord is Dialoogtafel Groningen gerold (naar model van de Alders-tafels). Verder zijn er diverse regelingen in het leven geroepen voor schadeherstel, waardedalingscompensatie, waardevermeerdering en leefbaarheid. Die regelingen functioneren matig tot slecht. (Hoe slecht, dat horen we ongetwijfeld na de zoveelste enquête van Dialoogtafel Groningen.)

Het ‘fonds Speciale Situaties’ is doorontwikkeld tot de Commissie Bijzondere Situaties, die in dialoogtafel-dialect “nooduitgang” heet, “voor mensen die écht klem komen te zitten”.

Bij mijn weten is een nooduitgang een nuttige uitvinding die ervoor zorgt dat mensen bij brand of andere calamiteiten veilig het pand kunnen verlaten. Daartoe is een nooduitgang gebonden aan allerlei wettelijke voorschriften.

Googelen wij op ‘nooduitgang’ en ‘wet- en regelgeving’, dan komen we al gauw terecht bij de Commissie Alders (hé, daar heb je hem weer!). Die heeft naar aanleiding van onderzoek naar de tragische brand in Volendam gemeld dat de regelgeving ten aanzien van brandpreventie weliswaar voldoende is, maar niet altijd eenduidig wordt geïnterpreteerd en gehandhaafd.

In gewone-mensentaal: de wet schrijft iets voor, maar mensen / instanties houden zich er niet altijd aan.

Zijn de Wijzen van het Noorden illegaal bezig?

De Commissie Bijzondere Situaties bestaat uit de volgende personen:

  • dhr. Aartsen, voorzitter Raad van Bestuur UMCG
  • mevr. Ten Brink-De Vries, directeur intergemeentelijke sociale dienst van Delfzijl, Appingedam en Loppersum en voorzitter Raad van Commissarissen woningcorporatie Wold en Waard
  • mevr. Van Leeuwen-Seelt, directeur NL projecten BV en vice-voorzitter Raad van Commissarissen woningcorporatie Lefier, alsmede lid Raad van Toezicht van Interzorg, De Zijlen, Noorderpoort en Biblionet Groningen

en als adviserend lid:

  • dhr. Klaassen, Onafhankelijk Raadsman schadeafhandeling gaswinning Groningen en voorzitter College van Bestuur Stenden Hogeschool

Het secretariaat is in handen van dhr. Benus, afdelingshoofd FOR GHOR bij GGD Groningen. (Zowel het e-mailadres als het postadres van de Commissie zijn te herleiden naar GGD Groningen.)

De voornaamste taak van deze dames en heren is om de vele schrijnende gevallen in het bevingsgebied een nooduitgang te bieden.

Wat mij als gedupeerde interesseert, is de wijze waarop zij de wetten en regels waaraan zij hun taak menen te ontlenen, interpreteren en handhaven.

Zoals ik een tijdje geleden in dit stuk aangaf, is mij in een persoonlijk gesprek duidelijk gemaakt dat de Commissie “niks” is. Geen club, geen vereniging, NIKS. Dhr. Benus heeft letterlijk gezegd:

Wij zijn geen rechtspersoon. We zijn gevraagd door de minister om dit te doen.

De Commissie is wél hartstikke onafhankelijk, aldus dhr. Benus. Alleen bij de oprichtingsvergadering is NAM aanwezig geweest. Dat lijkt logisch; NAM moet immers betalen voor alles wat voortvloeit uit de bindende adviezen van de Commissie. Daarom zal er vooraf vast een en ander zijn doorgesproken.

Uit gesprekken met andere gedupeerden van de Commissie heb ik begrepen dat NAM ook aanschuift bij verdere bijeenkomsten van de Commissie. Desgevraagd heeft dhr. Benus mij bezworen dat dat niet het geval is.

Toch had ik al in een vroeg stadium zo mijn bedenkingen bij de wijze waarop deze Wijzen uit het Noorden met hun belangrijke taak omgingen.

Zo lag ons papieren dossier (waarin ongelooflijk veel medische en financiële gegevens zijn opgenomen) tot aan onze ‘schrijnend-verklaring’ in een kantoorkast in de instelling waar onze casemanager overdag werkt. Deze instelling heeft NIETS met ons van doen. Ter geruststelling gaf de casemanager aan dat alleen zij de sleutel van die kast had, en dat ze voor geheimhoudingsplicht had getekend.

Dat kan wel zijn, maar ik vind het een nogal rammelende oplossing – temeer daar veel van onze gegevens ook op de e-mailserver van die maatschappelijke instelling staan. We hebben namelijk vooral per e-mail gecommuniceerd.

Inmiddels zijn we ‘schrijnend’ verklaard. Als het goed is, betekent dat dat ons volledige dossier uit die kantoorkast is overgeheveld naar de kluis van dhr. Benus.

Die kluis bevindt zich ten kantore van de GGD Groningen, en dat is óók al een instantie waar wij NIETS mee van doen hebben…

Maar wacht, we zijn er nog niet, kwa dubieuze praktijken inzake privacy.

Want in de aanloop naar de ‘schrijnend-verklaring’ zijn er ‘deskundigen op medisch, psychisch en/of financieel-economisch gebied’ ingeschakeld om de aangeleverde gegevens door te nemen en er een oordeel over te vellen.

Wij hebben geen idee wie deze deskundigen zijn, noch hoe zij met onze gegevens zijn omgesprongen. Welke protocollen zijn er gehanteerd voor de gegevensverwerking? En hoe is dat gewaarborgd?

Tot overmaat van ramp vermeldt NAM BV in het Meldingenregister van het College Bescherming Persoonsgegevens dat er “gegevens betreffende de gezondheid” worden verwerkt van gebruikers/eigenaren van objecten in het getroffen gebied.

Hallo? Privacy? Leef je nog?

Toen ik dit ontdekte, begonnen alle alarmbellen te rinkelen. Die Commissie zou toch niet…?

Daarom heb ik twee belangrijke stappen gezet.

Inzage in ons NAM-dossier

Met een beroep op ons recht op inzage heb ik bij NAM een kopie opgevraagd van alle gegevens die het bedrijf over mijn man en mij (en ons kapotte huis) heeft verzameld.

Na een keer of vijf aandringen, en het toesturen van een vrijwel volledig onleesbaar gemaakte kopie van onze paspoorten (want mevrouwtje Legal van NAM moest natuurlijk wel eerst verifiëren dat wij zijn wie wij zijn), kreeg ik uiteindelijk een dik pakket papieren toegestuurd.

In dat pakket trof ik een scan aan van het toestemmingsformulier dat wij hebben moeten invullen om in aanmerking te komen voor ‘behandeling’ (of is het ‘mishandeling’ ?) door de Commissie Bijzondere Situaties.

Die scan bevat de volgende informatie die niet voor de ogen van NAM-medewerkers bestemd is:

  • BSN-nummers
  • Al onze telefoonnummers
  • Geboortedata
  • Naam huisarts
  • Naam hulpverleningsinstelling medisch/psychisch
  • Naam bank
  • Naam hypotheekverstrekker

Toen ik hierover verontwaardigd twitterde, werd me aangeraden een klacht in te dienen bij het College Bescherming Persoonsgegevens.

En dat ga ik zeker doen – zodra ik weet wie verantwoordelijk is voor de gegevensverwerking.

Juridische vragen omtrent gegevensverwerking

Om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor de grove schending van onze privacy, heb ik op 14 april j.l. een officiële brief gestuurd naar de casemanager – per adres van de maatschappelijke instelling waar zij werkt.

Die brief met juridische vragen vragen heeft de casemanager volgens eigen zeggen direct doorgestuurd naar de Commissie, “want ik ben ook maar ingehuurd”.

In de brief die ik op 13 mei naar de Commissie stuurde over hun beledigende aanbod, heb ik nogmaals op beantwoording van de vragen aangedrongen. De brief aan de casemanager heb ik ten overvloede bijgevoegd.

Tot op heden heb ik nog geen antwoord mogen ontvangen, en dus heb ik vandaag een herinnering op de bus gedaan. Daar heb ik een termijn van twee weken aan verbonden.

Na die twee weken kan ik verdere juridische stappen nemen – maar tegen wie?

Is de Minister van Economische Zaken hiervoor verantwoordelijk, omdat de Commissie door hem is ingesteld? Is NAM verantwoordelijk, omdat dat bedrijf voor deze regeling betaalt? Of zijn de casemanager, de secretaris en de Wijzen van het Noorden hoofdelijk aansprakelijk?

Publiek-private puinzooi

Het lijkt mij dat we pas naar het goedbedoelde “mensen centraal ipv regels” van het Tweede-Kamerlid kunnen gaan, als de publiek-private puinzooi van de huidige voorloper van het ‘governance gebouw’ MET ONMIDDELLIJKE INGANG wordt gestaakt en grondig wordt herzien.

Mijn ongevraagde maar dringende advies aan alle betrokken bestuurlijke bobo’s:

Ga na of er voldoende wettelijke onderbouwing is voor de ‘nooduitgang’ en andere elementen van het bestuurlijk akkoord.

En ALS er een wettelijke basis aan ten grondslag ligt (hetgeen ik ernstig betwijfel): ga na of de bijbehorende regelgeving eenduidig wordt geïnterpreteerd en gehandhaafd.

Tot slot: een dubbele oproep

1) Heeft u ook te maken (gehad) met de Commissie Bijzondere Situaties, neem dan contact met mij op. Ik zou graag tijdens een informele bijeenkomst met lotgenoten ervaringen uitwisselen, om elkaar tot steun te zijn en samen een vuist te maken. Uiteraard is uw privacy gewaarborgd. Ik schrijf hier uitsluitend openlijk over onze eigen lotgevallen. Dat is al erg genoeg.

2) Juridische ondersteuning zou mij, en vele duizenden andere gedupeerden zéér welkom zijn. Dit privacygedoe is nog maar één van de vele juridische hobbels waar wij in Groningen over struikelen. Wilt u (belangeloos – helaas heeft vrijwel niemand de financiële middelen om dit gevecht aan te gaan) uw juridische expertise inzetten voor de Groningers, neem dan contact met mij op. Het moet afgelopen zijn met dit gedonder. Ook Groningers hebben rechten – HELP ONS!

Ik zie geen andere uitweg. U wel?

Elspeetse heide
Elspeetse heide

Op 7 mei twitterde ik, vanaf het vakantieadres waar mijn gezin tot rust probeerde te komen, en waar ik werkte, want als zelfstandige kan ik me geen pauze veroorloven:

“Ik heb vanavond op de Elspeetse heide gehuild. Wilde niet terug naar mijn kapotte huis, de bevingen, de risico’s, het gezeik, het vechten.”

Dat werd grif geretweet. De emoties werden duidelijk herkend door medegedupeerden en sympathisanten.

Helaas zijn dat niet de mensen die ons leven weer van het slot kunnen halen. Nee, daarvoor ben ik aangewezen op NAM en de Commissie Bijzondere Situaties. Over die laatste schreef ik al eens een vrij ontluisterend stuk.

We hebben door MIJN TOMELOZE INZET (*steekt veer in eigen reet*) eindelijk officieel erkende schade aan ons huis en zijn ook eindelijk erkend als “schrijnend geval”. Hoera!

Maar… de Commissie zou de Commissie niet zijn zonder nog meer ontluisterende feiten. Luistert en huivert.

Na de werkvakantie viel de brief met hun eerste besluit inzake ons ‘dossier’ me rauw op mijn dak.

Het besluit komt er kort gezegd op neer dat we toch ons onverkoopbare huis moeten zien te verkopen. In dat geval kunnen we maximaal EUR 30.000 aan compensatie tegemoet zien.

Door deze toezegging beschikt u over meer handelingsruimte bij het in de markt zetten van uw woning.

Hallo? Wat hebben wij het afgelopen jaar tot vervelens toe aan onze casemanager en ook aan de secretaris van die commissie uitgelegd? Het LUKT niet om het huis te verkopen voor een fatsoenlijke prijs. Er is in de periode 2011-2015 één bod geweest. Dat was vorig jaar zomer, toen we de vraagprijs in blinde paniek extreem hadden verlaagd naar EUR 135.000. (Het bod bedroeg EUR 105.000 – “take it or leave it”. Zo leert men de medemens kennen.)

Die prijsverlaging werd ingegeven door het feit dat ik doodziek werd van een zware, op mijn lichaam én geest inwerkende bromtoon van  productielocatie Bierum (aan de Uiteinderweg bij de zeedijk). Deze is eind 2013 opgeschaald, en sindsdien hoorden en voelden we af en aan die ziekmakende bromtoon. In de zomer was het er continu, zó erg dat ik er hartritmestoornissen, diarree, concentratiestoornissen, misselijkheid en weet ik wat allemaal van kreeg.

We trokken aan de bel bij alle instanties, tot de pers aan toe. NAM heeft er uiteindelijk na maanden iets aan gedaan, al weet ik niet wat. De trillingen en de druk op de oren is teruggebracht tot dragelijke proporties. Op sommige dagen word ik er nog wel misselijk van. Ik ben dan altijd benauwd dat het weer in volle sterkte terugkeert, en ik opnieuw omval.

Ziet u, als ik omval, valt mijn hele gezin om. Ik ben de werkezel van onze viereenheid. Dat is niet vrijwillig, net zomin als de problemen die mijn man ondervindt bij het genereren van voldoende eigen inkomen vrijwillig zijn.

Wat we óók uitvoerig aan de casemanager en de secretaris van de commissie hebben uitgelegd, is dat mijn mans immuunsysteem blijvend is aangetast door de ziekte van Lyme. Hoewel de bacterie inmiddels uit zijn lijf is verdwenen, blijft onder meer stress voor hem een ziekmakende factor van jewelste.

En wat krijg je als je huis steeds verder beschadigt, het niet lukt om het te verkopen voor een fatsoenlijke prijs, je drastisch inteert op je vermogen, je aan alle kanten tevergeefs om hulp vraagt, en je uit grote bezorgdheid alle informatie tot je neemt over de grote risico’s van gaswinning in Groningen, zoals beschreven door onder meer experts van NAM, TNO, KNMI en SodM?

Juist: stress. Megaveel stress.

Enfin, vandaag hebben we een dikke brief opgesteld en per mail (en in geval van de commissie ook per post) verstuurd naar iedereen die zich met de gaswinning in Groningen bemoeit.

In deze brief heb ik drie situaties geschetst. Hier volgen ze, in het kort:

Situatie vóór 16 augustus 2012

  • goed onderhouden en vrijwel onbeschadigd vrijstaand huis met 185 m2 woonoppervlak, op kavel van ca. 550 m2, met 40 m2 grote werkplaats, duurzaam gerenoveerd in periode 1999-2010, te koop sinds zomer 2011, vraagprijs EUR 225.000, herbouwwaarde EUR 350.000
  • hypotheek van 112.000 EUR (De gehele renovatie hebben we ZELF, door spaarzaam te leven, gefinancierd. Uw NM was verdikkeme het braafste burgertje van Nederland!!!)
  • gezien inkomenssituatie op dat moment voldoende mogelijkheid om kleine hypotheek mee te nemen naar nieuwe woning
  • geld opzijgezet voor kosten verhuizing en basisinrichting nieuwe woning

Situatie bij GEBODEN compensatie

  • beschadigd huis in bevingsgebied, na vier jaar zonder enig fatsoenlijk bod, op miraculeuze wijze alsnog verkopen voor ergens tussen de 0 en 135.000 EUR (er wordt gecompenseerd tot aan dit bedrag, zijnde het laagste verkoopbedrag, zie uitleg boven)
  • bijdrage van maximaal EUR 30.000 van Commissie / NAM (dit is inclusief de uitkomst van een beroep op de Waarderegeling)
  • hypotheek van EUR 112.000 aflossen
  • resteert een compensatie van maximaal EUR 23.000 (135.000-112.000)
  • gezien veranderde inkomenspositie als gevolg van aanhoudende stress door gaswinningsproblematiek geen mogelijkheid kleine hypotheek mee te nemen

Kortom, bij de GEBODEN compensatie staan we met lege handen. Sociale woningbouw kunnen we op korte termijn wel vergeten vanwege de lange wachttijden, dus dat wordt huren in de vrije sector. De ideale oplossing voor mensen met weinig geld en veel stress, toch? En wat geeft het dat mijn man zijn werkplaats (= zijn werkkapitaal, én zijn laatste houvast) moet opgeven? De wereld is maakbaar, dus hij ook!

Situatie bij ECHTE compensatie

  • NAM neemt ons huis over
  • wij zoeken een vergelijkbare woning, maar dan op een plek zonder de risico’s van de gaswinning
  • NAM koopt die vergelijkbare woning aan, en zet deze op onze naam
  • NAM geeft een garantiestelling aan onze hypotheekverstrekker, opdat wij de lage hypotheek mee kunnen nemen, ter verpanding aan de vergelijkbare woning
  • verhuiskosten en basis inrichtingskosten worden vergoed

Verder leek het ons ter compensatie van de inkomstenderving redelijk dat we gedurende het overgangsjaar wat leefgeld ontvangen, zodat we rustig kunnen opstarten op de nieuwe locatie.

Want ging onze voorkeur in 2011 nog uit naar een huis dicht bij de stad Groningen, dat is door alles wat wij te weten zijn gekomen over de Groningse gaswinning veranderd. Daarnaast hebben we er sinds een jaar mantelzorgtaken bij, die mede onze voorkeur voor een geheel andere omgeving bepalen.

Dit alles tot groot verdriet van onze nogal gevoelige zoon, die zijn onwijs leuke middelbare school in de stad Groningen niet wil missen. Het zou maar zo kunnen dat hij halverwege het schooljaar ‘getransplanteerd’ moet worden. Iedereen die een puberzoon heeft, weet hoe dramatisch dat kan verlopen voor schoolvriendschappen enzovoorts. (Hetzelfde geldt voor onze misschien nog wel gevoeligere dochter, maar die pubert nog niet. We hopen dat dat iets zal schelen…)

Of al dat geschreeuw helpt?

Dit alles en nog veel meer hebben we in onze brief aan de Commissie en vele andere ‘stakeholders’ geschreven. (Sorry Jan Vos, toch weer vervelende post van een complex geval. Het houdt pas op als we echt goed geholpen worden, snap je?)

We beëindigden onze brief als volgt:

Vinden wij het leuk om zo openlijk met onze problemen te moeten ‘leuren’? Nee, ABSOLUUT NIET. Maar uw afstotende, bureaucratische en weinig inlevende gedrag laat ons geen andere keus.

Het is NIET onze schuld dat ons huis beschadigd en onverkoopbaar is. Het is NIET onze schuld dat we met zoveel stress door het leven moeten gaan en daardoor zo in inkomen achteruit gaan. Het is NIET onze schuld dat de situatie van vóór augustus 2012 nooit meer terug zal komen.

Kom met een ECHTE oplossing, niet met dit in- en intrieste geneuzel om geld. Alleen al op productielocatie Bierum aan de Uiteinderweg wordt PER DAG een veelvoud verdiend van wat wij van u verwachten als faire compensatie.

Of het helpt? Ik weet het niet. NAM heeft de aandacht elders, zo lijkt. Bij de gedaalde olie- en gasprijzen soms? In ieder geval niet bij adequate hulp aan gedupeerden. Zo zitten Jan en Liefke Munneke ook al weer twee jaar in de shit met hun gestutte boerderij. Die willen ze hersteld hebben, maar zelfs over vergoeding van de reparatie van hun kapotte intercom doet NAM moeilijk.

Wat ik wel weet, is dat ik hier erg moe en verdrietig van word. We wilden gewoon ons met liefde opgeknapte huis voor een fatsoenlijke prijs verkopen aan mensen die er net zoveel plezier van zouden beleven als wij. Dat zou ons in staat stellen ons leven voort te zetten op een andere plek, die beter bij onze veranderde situatie past.

In plaats daarvan zitten we vast in een beschadigd en onverkoopbaar huis in cluster Oost, vlakbij de grootste productielocatie van het Groningenveld.

En al de eerste nacht na thuiskomst van de broodnodige ‘break’ heb ik slecht geslapen. Want ik mag er dan zo pittig en openlijk over kunnen vertellen – van binnen huil ik nog net zo hard als op die avond op de Elspeetse heide.

In alles, en dan bedoel ik echt álles, toont de BV Nederland zich bij de afhandeling van de problemen in Groningen op z’n smalst. Het is moeilijk om daar getuige van te zijn, en nog moeilijker om erover te schrijven.

Maar ik zie geen andere uitweg. U wel?