Huup-huup, Barbatruuk!

huis-barbapapaIn het boek ‘Het huis van Barbapapa’ krijgt Barbapapa het zwaar te verduren.

Het schattige kasteeltje dat hij met Barbamama en de Barbakoters betrekt, wordt ondanks hun felle protesten gesloopt.

Men biedt hen een flat in de stad aan, maar dat voelt als ophokken, en daar worden de Barba’s doodongelukkig van.

Na enkele spannende plotwendingen, waarbij onze held vele malen van gedaante wisselt, volgt een happy end: een heus Barbapapa-huis, omgeven door een permacultuur-achtige tuin.

Een plek waar flora, fauna en mens Barbapapa in harmonie samenleven.

Een blokkendoos is ook een oplossing

Gisteren werd de Crisis- en Herstelwet aangepast, zodat het kabinet het ‘herenakkoord‘ dat over de hoofden van de Groningers heen is gesloten, zonder tussenkomst van burgers en lokale bestuurders versneld kan uitvoeren.

Die analyse baseer ik onder meer op dit kritische stuk. Ook de Groninger Bodem Beweging en GroenLinks plaatsen kanttekeningen bij de nieuwste zet in het Groningse schaakspel.

Misschien dat ik iets te veel Barbapapa heb gelezen en iets te weinig bestuursrechtelijke werkjes, maar het lijkt erop dat men van plan is om ons in het kader van ‘maatregelen voor het vergroten van de veiligheid’ uit ons kasteeltje te halen en in een lelijke blokkendoos te stoppen.

Die blokkendoos zal ongetwijfeld energiezuinig zijn, en geheel volgens de regelen der aardbevingsbestendige kunst gebouwd. Twee grote voordelen ten opzichte van ons kasteel, dat bestaat uit enkele samengevoegde arbeidershuisjes. Met het groeien van de Barbafamilie van de vorige eigenaar zijn daar in de loop der jaren steeds stukjes bij gebouwd.

Toch is een blokkendoos niet helemaal wat wij in gedachten hadden. Zijn we nu de regie over ons leven compleet kwijt? Hoe zal onze toekomst eruitzien?

Joost mag het dan allemaal zo goed weten, maar ik tast vooralsnog in het duister.

Letterlijk: bijna dagelijks droom ik van een pikdonkere kamer, zonder ramen, zonder deuren. Daar jaag ik de hele nacht op de vele fel oplichtende vraagtekens die in denkwolkjes boven mijn hoofd verschijnen.

De ene schade is de andere niet

Verplicht verkassen is geen pretje, maar onze huidige situatie ook niet.

Op de kop af een jaar geleden schreef ik burgemeester Emme Groot van Delfzijl een brandbrief over onze situatie. Na veel gedram mijnerzijds (ambtenaar: “U schreeuwt echt om hulp, hè?”) werden we uiteindelijk doorgestuurd naar de Commissie Bijzondere Situaties.

Die commissie is ingesteld door minister Kamp, als onderdeel van het ‘herenakkoord’. Zij beheren een fonds dat de NAM op last van Kamp voor ‘speciale situaties’ heeft ingesteld. Onder Spoor 2, ‘Schadeafhandeling en waardevermeerdering’, wordt het als volgt geformuleerd:

Een onafhankelijke instantie, samen te stellen uit diverse door de Dialoogtafel aan te wijzen deskundigen met relevante ervaring op dit gebied.

Dat klinkt mooi. Officieel ook.

Maar de secretaris van de commissie vertelde ons in februari, tijdens een persoonlijk gesprek bij ons thuis, dat de commissie “niks” is: geen club, geen vereniging, geen rechtspersoon.

Niks.

Toch eiste de commissie van ons drie rapporten, op basis waarvan zij zouden bepalen of wij wel zo schrijnend zijn:

  1. Rapport ‘Financieel’
  2. Rapport ‘Psychisch’
  3. Rapport ‘Schade’

Om ons te begeleiden bij het verzamelen van de benodigde gegevens, werd ons een casemanager toegewezen. Zij zou ons aanspreekpunt zijn gedurende het hele proces. Met haar heb ik al die tijd via de mail gecommuniceerd, omdat ik me bij telefoongesprekken steeds slechter kan concentreren (rapport ‘Psychisch’). Bovendien leek het me verstandig om alles zwart op wit te hebben.

De eerste twee rapporten kostten al veel tijd en energie (en vormden een inbreuk op ons recht op privacy; daarover een andere keer meer), maar dat derde rapport… amai…

Want die schade bestond niet uit de onverkoopbaarheid van onze woning, of de onveiligheid van onze woning. Nee, de schade bestond uit aantoonbare fysieke schade als gevolg van de gaswinning.

En volgens de expert van de NAM was de schade aan onze woning natuurlijk allemaal C-schade (niet-bevingsgerelateerde schade).

Onze contra-expert maakte korte metten met die conclusie. Daar was de expert van de NAM (die intussen al drie keer van naam en bedrijf was gewisseld) het niet mee eens. Daarop volgde een schimmig steekspel, dat begin maart resulteerde in een overleg tussen expert en contra-expert. Wat dat opleverde, werd niet duidelijk.

Ondertussen ging het met rapport ‘Financieel’ en rapport ‘Psychisch’ bergafwaarts (lees: wij werden steeds armer en steeds bozer en ongeruster), mede doordat er al weer nieuwe schade was ontstaan.

Maar zonder rapport ‘Schade’ kan die nikserige commissie niks, en dus zette ik vorige week alles op alles om de status van de eerste schademelding boven water te krijgen.

Tot mijn vreugde bleek de C-schade inmiddels B-schade te zijn geworden (bestaande schade die is verergerd door de gaswinning). Dat betekende dat rapport ‘Schade’ eindelijk ook rond was.

Alle communicatie over de schade ging per mail. De casemanager kreeg netjes een CC-tje, evenals Commissaris van de Koning Max van den Berg, NAM-directeur Gerald Schotman, diens secretaresse Ageeth Kolenbrander en burgemeester Emme Groot.

Maar die casemanager heeft gewoon een baan, bij een heel andere baas, en doet dit werk erbij. Ze heeft dus weinig tijd om haar mail te lezen. Of misschien is ze op vakantie, of ziek.

Hoe dan ook, mijn CC-tjes drongen niet tot haar door. Ons nieuwste wapenfeit werd niet doorgegeven aan de secretaris van de commissie.

En zo kon het gebeuren dat wij gisteren, na maanden ZELF hard aan allerlei touwtjes te hebben getrokken, onze eerste officiële brief van de commissie ontvingen. Daarin stond dat wij niet ‘schrijnend’ zijn en ons dossier gesloten is.

Vaak moet er iets gebeuren voordat er iets gebeurt*

U wilt vast wel weten waarom ik besloten heb de vuile was buiten te hangen, op een openbaar blog nog wel.

Welnu, hierom:

This message was created automatically by mail delivery software.

A message that you sent could not be delivered to one or more of its recipients. This is a permanent error. The following address(es) failed:

meldpuntbijzonderesituaties@ggd.groningen.nl

(ultimately generated from info@vangnetbijzonderesituaties.nl)

In zijn brief over de beslissing van de commissie vermeldde de secretaris zijn e-mailadres.

Omdat ik nu eenmaal een irritante betweter ben, mailde ik de casemanager en de secretaris om ze te vertellen dat zij eens wat beter met elkaar moesten communiceren.

Daarop ontving ik van het e-mailadres van de secretaris de bovenstaande ‘Mail delivery failed’-melding.

En dát, beste lezer, is waar het in de kern om gaat in wingewest Groningen:

yellow-marker

Integendeel. De trein staat gereed, protesteren tegen ophokken heeft geen zin en niemand zal achterblijven.

Ik vrees dat zelfs het aloude “Huup-huup, Barbatruuk” van die slimme Barbapapa niet helpt om deze bestuurlijke janboel te transformeren in iets wat recht doet aan de Groningers en hun problemen.

* Wijze woorden van Johan Cruyff, een man met Barbapapa-achtige kwaliteiten, getuige zijn befaamde uitspraak: “Je kunt beter ten onder gaan met je eigen visie dan met de visie van een ander.”