Fatsoen moet je doen

Er is dit jaar zoveel ‘leuks’ gebeurd in wingewest Groningen, dat ik het plan had opgevat om een Jaaroverzicht te maken. Een Top 100 van Gaswinnings-gerelateerde Anekdotes. Zodat u aan de kerstdis of bij het happen van een verse oliebol nog even kunt nagenieten van al die voorvallen die het Groningse Gasjaar 2015 voor gedupeerden zo bijzonder maakten.

 

Dat was dan een lijstje geworden met enkele successen van de kant van de gedupeerden, maar ook treurigstemmende acties van EZ, NAM, Centrum Veilig Wonen en lokale bestuurders. Het zou een huzarenstukje geworden zijn, met een lach en een traan. Humor is wat ons in Groningen nog een beetje op de been houdt. Humor, en het besef dat wij, de inwoners, het helemaal zelf moeten doen.

Ook de Nationaal Coördinator Groningen is er niet om ons te helpen ons recht te halen.

Maar terwijl ik daarmee bezig was, werden mijn gezin en ik op ruwe wijze geconfronteerd met het onbegrip dat nog altijd bij veel mensen heerst.

Onbekende mensen begonnen ons lastig te vallen met nare telefoontjes. Telefoontjes waaruit bleek dat er van alles op internet over ons opgezocht was, en op een nogal zieke manier aan elkaar was geknoopt om ons nog wat meer stress te bezorgen. Het leek wel alsof ze gestuurd waren om het karweitje af te maken voor de ‘gasmaffia’, zoals de gaswinners en hun (zakelijke / bestuurlijke) vrienden in de wandelgangen ook wel worden genoemd.

Uiteraard hebben we dit direct gemeld bij de politie en diverse maatregelen getroffen. Verder lachen we er maar om (HAHA, wat lachen wij). Stalking en beledigende uitspraken zijn erg, maar erger is het ongelooflijk kinderachtige gedrag van partijen als EZ, NCG, Commissie Bijzondere Situaties en NAM.

Wel heeft het me aan het denken gezet. Hoe ziet Nederland ons in Groningen nou eigenlijk écht? Hoe ziet u dat? Is het terecht dat zo’n stalker mij toebijt dat ik “een profiteur” ben en “mijn handjes moet laten wapperen”?

Is dat wat ik moet doen? Nog eens 20 jaar krom liggen om te betalen voor alles wat door toedoen van voornoemde ‘gasmaffia’ stuk en waardeloos is?

Of had ik in stilte moeten lijden, om de idylle niet te verstoren?

Kijk, de onvrede woekert overal, niet alleen in Groningen. Dit land is overgeleverd aan de barbaren, en dat betekent dat iets soortgelijks als de gaswinningsellende in Groningen vroeg of laat ook mensen in andere delen van het land zal treffen.

Sterker nog, er zijn parallellen met wingewesten in andere delen van de wereld. U moet echt niet denken dat bedrijven als Shell en Exxon discrimineren.

Blank of zwart, rijk of arm, het interesseert ze niet. Als je schade lijdt, ben je een nul. Als je wilt investeren in hun bedrijf, ben je een gewaardeerd lid van de kleptocratisch-kapitalistische samenleving die hen voor ogen staat. En als je meewerkt aan instandhouding van hun verkregen positie (zoals EZ doet), ben je een gewaardeerd lid van het pro-gaswinningsnetwerk.

Gezien de verhalen die in Groningen de ronde doen, is het niet uit te sluiten dat de nare telefoontjes indirect afkomstig zijn van één van voornoemde partijen. In dat geval doe ik blijkbaar iets goed. Als ik geen bedreiging ben, hoeven mijn gezin en ik niet zo gepest te worden. Toch?

Nou, meelezende bestuurlijke bobo’s en NAM-directeuren, jullie weten wat er nodig is om van mij af te komen. Regel dat. Regel dat en passant ook even voor al die andere Groningers die tegen hun wil gegijzeld worden in onveilige, onverkoopbare woningen. En zoek in de Dikke Van Dale op wat ‘ruimhartig’ betekent.

Tot slot wens ik alle medegedupeerden veel kracht en wijsheid toe. Laat je niet gek maken. We zien elkaar weer in het Nieuwe Jaar, bijvoorbeeld op 15 januari, bij de manifestatie GAS TERUG !

Want GAS TERUG = FATSOEN TERUG. Dat is waar ik al die tijd voor heb gevochten, en daar blijf ik voor vechten, op allerlei manieren.

Inspreektekst raad Delfzijl MeerJarenPlan

logo-gemeente-delfzijlGeachte raadsleden,

 

Sommige mensen denken dat de Nationaal Coördinator één persoon is: Hans Alders. Dat is onzin.

De Nationaal Coördinator is een samenwerkingsverband van het Rijk, de provincie en twaalf gemeenten, waaronder Delfzijl. Hans Alders geeft leiding aan de medewerkers van de Nationaal Coördinator. Meer niet.

Als raad vormt u het hoogste bestuursorgaan van de gemeente Delfzijl. Het MeerJarenPlan wordt dus mede in uw opdracht geschreven. Het is daarom aan u om te besluiten of het een goed plan is voor de inwoners van de gemeente Delfzijl.

Zelf heb ik het plan in juridische context beoordeeld. Ik ben geen jurist, maar door alle gaswinningsellende ben ik me wel steeds meer in de wet gaan verdiepen. Je moet wel, als je wilt overleven in wingewest Groningen.

Besluitvormingsproces

Het besluitvormingsproces rondom dit plan vind ik ondemocratisch.

Met de maatschappelijke stuurgroep en de bestuurlijke stuurgroep is er al over het plan gepraat, maar de gekozen volksvertegenwoordigers van de gemeente Delfzijl komen vandaag voor het eerst bijeen om het te bespreken.

En er staat geen enkele raadsvergadering meer gepland vóór begin december, als de definitieve tekst van het plan wordt vastgesteld.

Ik mag toch hopen dat u om meer tijd vraagt. U hebt het plan nog maar een week in uw bezit. Het telt 274 pagina’s. Het gaat om ingrijpende maatregelen. En juridisch schort er wel wat aan.

Alleen door extra tijd in te lassen kunt u gezamenlijk tot een gewogen oordeel komen voor u het plan goedkeurt namens de inwoners van Delfzijl.

Verder heb ik grote problemen met de laatste stap in het besluitvormingsproces.

Wanneer Henk Kamp ná officiële vaststelling van het plan nog met Gerald Schotman moet praten om tot overeenstemming te komen, is er iets niet in de haak.

Een vastgesteld plan is een vastgesteld plan. Daar zou een private partij zoals de NAM geen punt of komma meer aan mogen wijzigen.

Dat is het, en daar moeten ze het mee doen.

Schadeprotocol

Nergens in het plan wordt gesproken over ‘mijnbouwschade’. Terwijl dát toch echt is waar het hier om gaat.

In plaats van al die losse NAM-klonen, zoals Centrum Veilig Wonen en Commissie Bodemdaling, moet er één loket komen, voor alle mijnbouwschade. En dat loket moet onder volledige controle van de overheid staan, niet de NAM.

Ook moet in het plan duidelijk worden gemaakt dat het schadeprotocol niet verplicht is. Gedupeerden mógen van dat protocol gebruikmaken. Maar het hoeft niet.

Hetzelfde geldt voor de arbiter. Gedupeerden mógen er gebruik van maken, maar ze zijn het niet wettelijk verplicht.

Op elk gewenst moment mogen gedupeerden namelijk ook naar de rechter stappen. Artikel 17 van de Grondwet is daar heel duidelijk over: de gang naar de rechter mag niet belemmerd worden.

En daarom is het van groot belang dat alle Groningers rechtsbijstand krijgen – zonder beperkende voorwaarden, en niet betaald door de NAM.

Ik stel voor dat u de Nationaal Coördinator opdraagt de passage over rechtsbijstand scherper te formuleren.

Daadkracht en snelheid

U hebt de eerste input van het college ontvangen. Daarin staat dat afspraken op programmaniveau met de NAM onontbeerlijk lijken om de benodigde daadkracht en snelheid in de uitvoering te organiseren.

Over daadkracht en snelheid in de uitvoering staat op pagina 122 van het plan het volgende:

Er is de laatste jaren veel wetgeving tot stand gekomen die is gericht op efficiëntere en slagvaardigere besluitvorming op dit terrein (bijvoorbeeld Wro, Wabo en Chw).

CHW, dat is de Crisis- en HerstelWet – de Heilige Graal voor partijen die met daadkracht en snelheid alles BOVEN de grond van de kaart zouden willen vegen, zodat datgene wat ONDER de grond zit nog makkelijker omhoog kan worden gehaald.

Ook de WABO is genoemd. Dat hangt samen met Vergunningverlening, Toezicht en Handhaving, oftewel VTH. U hebt daar van mij via de griffie een factsheet Uitvoeringskader over ontvangen.

De mega-operatie die volgend jaar in gang wordt gezet, zal in veel gevallen neerkomen op onteigening, sloop en wederopbouw. Dat betekent dat er een groot beroep zal worden gedaan op VTH.

Uw gemeente kan dat werk niet aan. Om de gemeente te ontlasten, stelt de Nationaal Coördinator daarom voor om rollen te knippen, stappen in procedures over te slaan en toetscriteria aan te passen.

NAM-kloon Centrum Veilig Wonen gaat een groot ICT-systeem optuigen, en daar wordt alles in gekoppeld. Gemeenten controleren steeksproefsgewijs of het wel goed gaat.

Een en ander wordt vastgelegd in het Uitvoeringskader VTH, in het plan ook wel omschreven als een convenant. Is dat nou zo’n afspraak met de NAM die onontbeerlijk lijkt om tot de benodigde daadkracht en snelheid te komen?

Volgens mij hoeft de gemeente Delfzijl met de NAM alleen af te spreken op welke bankrekening de benodigde gelden voor de mega-operatie moeten worden gestort. Meer afspraken zijn echt niet nodig.

VTH moet geheel los van de NAM worden geregeld, zoals ook het schadeprotocol geheel los van de NAM moet staan.

Ook bestuursrechtelijk gaat er iets niet goed met dat Uitvoeringskader.

Pas twee dagen geleden beschikte uw college over het concept van dat zeer bepalende document, dat niet los kan worden gezien van het nu voorliggende plan.

En u, het hoogste bestuursorgaan, krijgt het pas te zien als het college het over een paar weken heeft vastgesteld.

Hoe kunt u nu over dit plan beslissen zonder over het onderliggende Uitvoeringskader VTH te beschikken? Dat gaat niet, en dat weet de Nationaal Coördinator best.

Geachte raadsleden, pas op uw zaak. Het gaat hier wel om de toekomst van Groningen, en om de handhaving van democratische principes.

Neem de tijd. De ellende is groot – die ene maand extra kan er ook nog wel bij.

Doorzettingsmacht

Ik zou nog uren kunnen vertellen, bijvoorbeeld over de chemische industrie.

Onlangs heb ik u, namens een groep bezorgde inwoners, de factsheet aardgascondensaat gestuurd. Deze is ook naar alle statenfracties gestuurd.

In het plan van de Nationaal Coördinator gaat alle aandacht uit naar BRZO- en BEVI-bedrijven. De tanks met aardgascondensaat van de NAM vallen daar echter NIET onder, terwijl dat gezien de aard en hoeveelheid van deze zeer gevaarlijke stof wel zou moeten.

Dat tankenpark staat in een soort regelvrije zone, en dat komt de NAM wel goed uit, maar de inwoners van Delfzijl niet. Doe er wat aan!

Ik zou het ook nog kunnen hebben over de Commissie Bijzondere Situaties – ook al zo’n NAM-kloon, waarnaar ik met mijn gezin vorig jaar door de vorige burgemeester Emme Groot ben doorverwezen.

Dat gaat niet goed – wij worden niet geholpen. En dus heb ik geklaagd bij onder anderen minister Kamp. Die liet Hans Alders antwoorden. Na 23 weken schreef Alders: “Het past mij niet om te treden in de werkzaamheden van de Commissie Bijzondere Situaties.”

Waar is nu die doorzettingsmacht van de Nationaal Coördinator?

Mijn conclusie na lezing van het MeerJarenPlan: De NAM is en blijft aan zet. Zelfs uw eigen college neemt niet echt afstand van NAM-kloon Centrum Veilig Wonen.

En wat doet u?

Als u met het plan instemt zoals het nu is, levert u uw familie, vrienden, buren en collega’s via de bestuurlijke weg uit aan de NAM.

Vooral voor mevrouw Naafs van de VVD – die er vandaag niet is – lijkt me dat een duivels dilemma, daar zij werkt voor de Shell/NAM. Daarom is het maar goed dat zij vanwege mogelijke belangenverstrengeling niet mag meepraten en zich moet onthouden van stemming.

Maar ook voor de andere raadsleden, die in hun dagelijks werk mogelijk zaken doen met de NAM, is het bijzonder moeilijk om een gewetensvolle afweging te maken.

Mijn dringende advies is dit: Schop Centrum Veilig Wonen en alle andere NAM-klonen uit het plan en houd u aan de letter van de wet. Kijk naar de uitspraak van de Raad van State. Het enige wat écht redding kan bieden is het recht.

Ik wens u allen gezamenlijk veel moed en wijsheid toe.

Wie betaalt, bepaalt

vangnet-gatVoor de zoveelste keer neem ik u mee in onze Kafkaiaanse strijd om duidelijkheid te krijgen over de Commissie Bijzondere Situaties. Sinds mijn vorige blogartikel over dit uiterst grofmazige vangnet is er namelijk wel een en ander gebeurd. En omdat u altijd mee hebt gelezen en mee hebt geleefd, hebt u recht op een update.

Vorige keer vertelde ik dat de Commissie het dossier zou sluiten als wij niet op tijd op het aanbod zouden reageren – en dat terwijl onze klacht nog liep.

Ik had u graag willen melden dat ik heb kunnen afdwingen dat het dossier open blijft VANWEGE de klacht. Maar nee. Het dossier blijft weliswaar open, maar alleen omdat de Commissie toch per 1 januari 2016 wordt opgeheven.

We krijgen, zeer genereus, tot die datum de tijd om nog wat na te denken over het aanbod.

Wat gebeurt er na 1 januari met ons dossier?

Dat kan ik u niet vertellen. Vraag het maar aan Hans Alders. U kunt dat doen op woensdag 4 november, als hij zijn plannen presenteert in Loppersum.

Doe hem van mij de onvriendelijke groeten.

Zeg maar dat het fijn was nooit meer wat van hem te horen na de e-mail die ik hem op 25 juni over het Commissie-gedonder stuurde (met CC naar enkele van zijn PvdA-partijgenoten, zoals Tjeerd van Dekken en Jan Vos).

Vraag hem wat “zeer grote spoed en voortvarendheid bij de afhandeling van alle bij de Commissie voorliggende gevallen” inhoudt. (Daar zou hij samen met de provincie Groningen op aangedrongen hebben.)

Vraag hem ook of hij het verschil kan uitleggen tussen “een standpunt bepalen” en mensen compleet negeren.

En tot slot, vraag hem hoe de provincie Groningen erbij komt dat “de zaak ter afhandeling is overgedragen aan de Nationaal Coördinator Groningen”.

Want nogmaals, ik heb van die hele Alders sinds juni dit jaar NIETS meer vernomen. (Van zijn partijgenoten overigens ook niet.)

Nou ja, op de automatische ontvangstbevestiging van die ene e-mail na dan. Met een veelzeggende voetnoot:

Let op: Dit bevestigt alleen dat uw bericht bij de geadresseerde is
weergegeven. Er is geen garantie dat de geadresseerde het bericht
daadwerkelijk heeft gelezen of de inhoud ervan heeft begrepen.

Zijn gemeente, provincie en EZ verantwoordelijk?

Nee. Althans, dat vinden zij zelf van niet. Ik citeer uit een brief van de afdeling Rechtsbescherming van de provincie Groningen:

De Commissie Bijzondere Situaties is een onafhankelijke instantie, ingesteld op verzoek van de minister van Economische Zaken door de NAM in overleg met de provincie Groningen. Zij behoeft over haar werkzaamheden geen verantwoording af te leggen aan de provincie.

Over dit antwoord deed de provincie bijna 16 weken.

Da’s netjes, vergeleken met het ministerie van Economische Zaken, of liever gezegd: de Haagse tak van de Overheidsdienst Groningen. Ondanks vele excuses van de behulpzame ambtenaar die ik bijna wekelijks hierover spreek, is de beantwoording van onze klacht nog altijd niet afgerond. (We zitten nu in week 21.)

Wel is mij telefonisch medegedeeld dat ook EZ de Commissie niet erkent als een regeling die valt onder verantwoordelijkheid van een bestuursorgaan. De klacht wordt daarom behandeld als een burgerbrief.

Wie is er dan wél verantwoordelijk?

Dat vroeg ook de Tweede Kamer zich af. Begin dit jaar werd er een Kamervraag over gesteld.

Uit documenten in deze bijlage bij een WOB-besluit over de Commissie Bijzondere Situaties blijkt dat de Kamervraag door EZ is doorgestuurd naar de Commissie.

Kennelijk wist EZ na bijna een jaar nog niet helemaal hoe het zat.

Het antwoord van de Commissie vindt u in document 20 in de WOB-bijlage:

De Commissie is ingesteld op basis van de brief van minister Kamp van 22 januari 2014. De leden van de Commissie zijn door het openbaar bestuur aangezocht. De Commissie is als onafhankelijke instantie werkzaam. De besluiten die de Commissie neemt zijn voor de NAM bindend.

In het officiële antwoord van Kamp maakte EZ daar het volgende van:

De Commissie is als onafhankelijke instantie werkzaam. De besluiten die de Commissie neemt zijn voor NAM bindend. Uiteindelijk ben ik eindverantwoordelijk voor de aanpak van de aardbevingsproblematiek in Groningen.

En nu moeten meelezende Kamerleden even goed opletten. Er is namelijk een belangrijke zin weggelaten in het officiële antwoord van minister Kamp. Ik herhaal hem hier even:

De leden van de Commissie zijn door het openbaar bestuur aangezocht.

De reden dat deze zin is weggelaten? Het is hoogstwaarschijnlijk een leugen.

Wie betaalt, bepaalt?

Een belangrijk document in de WOB-bijlage is de zogenaamde Factsheet Schrijnende Gevallen.

Dit is, blijkens de correspondentie hierover tussen twee EZ-ambtenaren, een ‘aangepaste versie’. Waarom de WOB-bijlage alle eerdere versies van deze factsheet niet bevat, weet ik niet. Maar dat terzijde.

De factsheet staat bol van de zinnetjes die het aloude gezegde ‘Wie betaalt, bepaalt’ perfect illustreren.

NAM stelt een fonds in voor speciale situaties.

Het geld, 15 miljoen voor een periode van 5 jaar, komt dus van NAM.

Het fonds zal worden beheerd door een onafhankelijke instantie.

Dit is een leugen. Op pagina 8 van deze zelf-evaluatie geeft de Commissie aan dat ze niet over een eigen bankrekening beschikken. Het budget is in beheer bij NAM.

… is NAM gevraagd om, als interim oplossing in overleg met de Provincie, een drietal deskundigen aan te stellen…

Niet EZ, niet de provincie, niet de gemeenten, maar NAM heeft de Commissie aangesteld.

Voor deze interim Commissie heeft NAM de volgende personen benaderd en bereid gevonden:

Waarna een opsomming volgt van de mensen die later inderdaad de Commissie hebben gevormd.

Een beetje ruimer, of een beetje krapper?

In document 13 in de WOB-bijlage geeft een EZ-ambtenaar aan dat een burgemeester zich zorgen maakt over het functioneren van de Commissie. Ze zouden onvoldoende gebruikmaken van hun mandaat.

Iemand van NAM is het daar volgens de ambtenaar roerend mee eens. Maar er komt een oplossing:

Ze zouden beide het gesprek aangaan dat commissie meer gebruik zou moeten maken van hun ‘discretionaire ruimte’. Dit zijn in principe twee opdrachtgevers, dus ik neem aan dat dit gesprek wel wat zal moeten opleveren.

Discretionaire ruimte is ambtenarentaal voor “de vrijheid nemen om zelfstandig te oordelen”.

Ten eerste staat dat dubbele opdrachtgeverschap haaks op de stelling van gemeente Delfzijl, provincie Groningen én EZ dat zij niet verantwoordelijk zijn.

Wie niet verantwoordelijk is, is ook geen opdrachtgever – tenzij de opdracht luidt:

Hé NAM, hier is onze kwetsbaarste groep burgers. Ze hebben financiële problemen, medisch/psychische problemen én een beschadigd huis. Wij trekken onze handen ervan af. Zie maar wat je ermee doet. Doei!

In dat geval heeft degene die over zichzelf zegt dat hij vanuit de overheid eindverantwoordelijk is voor de aanpak van de aardbevingsproblematiek een probleem. (En wie was dat ook al weer? Oh ja, minister Kamp!)

Ten tweede vraag ik me af of dat gesprek tussen burgemeester(s), NAM en Commissie wel heeft plaatsgevonden. Zo ja, dan heeft het niet veel ‘ruimte’ opgeleverd.

Over het starre handelen van de Commissie is eind november 2014 door RTVNoord-journalist Goos de Boer de rapportage Hulp schrijnende gevallen aardbevingsgebied faalt gemaakt.

Dat is aan bod gekomen tijdens een gesprek tussen de Dialoogtafel en de voorzitter van de Commissie, dhr. Aartsen. In document 15 in de WOB-bijlage toont hij zich verbaasd over de wijze waarop de Commissie in de media is geportretteerd.

Over de RTVNoord-rapportage zegt hij dat daarbij is gewerkt op basis van informatie van een voormalig casemanager van de Commissie. (Daarmee lijkt hij te impliceren dat voormalige casemanagers altijd de feiten verdraaien.)

Op de datum van de uitzending antwoordde Goos de Boer op Twitter op een vraag van Mirjam Wulfse van VVD Groningen echter dat hij met 15 gedupeerden, casemanagers en burgemeesters had gesproken:

goos-mirjam

Ook zei Goos dat de Commissie in een groot deel van de afgesloten zaken niets of weinig voor de mensen heeft gedaan, en weigert commentaar te geven.

Dat de Commissie zich niet in het geschetste beeld herkent, heeft waarschijnlijk vooral te maken met oogkleppen, wensdenken en wegmasseren van ongemakkelijke feiten. (De Dialoogtafel heeft er niet op doorgevraagd. Logisch, want ook daar zaten de ‘opdrachtgevers’ aan tafel.)

Dan is er nog het kostenplaatje, dat ook al weinig ‘ruimte’ uitstraalt.

Uit de zelf-evaluatie van de Commissie maak ik op dat er inmiddels zo’n 3,5 miljoen euro is besteed, aan 131 zaken, waarvan 84 afgehandeld.

Onder ‘afgehandeld’ valt ook ‘afgewezen’, en daar heb ik geen data van kunnen vinden, dus het is een beetje gokken hoeveel er gemiddeld per zaak is besteed. Ervan uitgaande dat de helft uit afwijzingen bestaat (een nogal forse aanname, al zou het me niet verbazen), is er zo’n EUR 83.000 per niet-afgewezen afgehandelde zaak uitgegeven.

Da’s geen vetpot, als je bedenkt dat mensen naast fysieke schade aan het huis ook waardedaling en restschuld bij eventuele (gedwongen) verkoop hebben, en inkomensverlies, en kosten voor psychologische hulp, en nog heel veel meer. Bovendien heeft de Commissie 10 woningen opgekocht – en niet de minste ook. Haal je die kosten eraf, dan zakt het gemiddelde bedrag per afgehandelde zaak aanzienlijk.

Tot slot bevat document 15 nog een curieuze aanwijzing dat de Commissie, of althans dhr. Aartsen, meer op heeft met ‘krapper’ dan met ‘ruimer’.

In een gesprek met de burgemeesters blijkt hij namelijk te hebben aangegeven dat zij hun poortwachtersfunctie wel eens wat kritischer zouden mogen uitvoeren.

De problemen in Groningen stapelen zich huizenhoog op, steeds meer mensen komen in financiële en medisch/psychische nood door de gaswinningsellende, en dus moet er aan de poort meer worden afgewezen, uit budgettaire overwegingen.

Zou dat de gedachte zijn geweest?

Overigens is mij niet duidelijk of Aartsen c.s. betaald worden voor deze geldbesparende tactieken ten faveure van hun opdrachtgevers.

In documenten 8 en 9 in de WOB-bijlage vraagt NAM aan EZ of ze de Commissie niet net zo’n vergoeding moeten aanbieden als Onafhankelijk Raadsman Klaassen. Het is dan april 2014, de Commissie is nog maar net van start.

De NAM-medewerker stelt dat Aartsen er niet zo’n problemen mee heeft om onbezoldigd te werken, maar wie weet is dat sindsdien wel veranderd en heeft deze Wijze van het Noorden toch nog lekker kunnen cashen op het spelletje ‘van ruim naar krap’.

Opvallend is natuurlijk ook dat NAM over die vergoeding met EZ overlegt. Als EZ niet (mede-) verantwoordelijk is voor de Commissie, hoeft EZ toch ook niet om raad te worden gevraagd?

Conclusie

Wie betaalt, bepaalt. Dat geldt al sinds 1963 in Groningen, en niets duidt erop dat dit intussen is veranderd.

Maar dat gemeenten, provincie en EZ zich niet verantwoordelijk achten voor de gedragingen van deze Commissie, is een gotspe. Zij zijn in ieder geval medeplichtig. Ze hebben hun zorgplicht verzaakt. En dat is een zeer ernstige zaak.

Dat, en het feit dat er met de privacy van de gedupeerden van deze Commissie op ronduit schandalige wijze is omgesprongen, is mogelijk de reden waarom de behulpzame EZ-ambtenaar flink wat juristen heeft moeten raadplegen tijdens het verzamelen van informatie voor de beantwoording van onze klacht (pardon, ‘burgerbrief’).