Het vlaggen beheerste hij in hoge mate

Vlaggen is helemaal hot, anno 2017. Er gaat zelfs in de Tweede Kamer gevlagd worden! Dat nieuws deed me denken aan een feuilleton dat ik jaren geleden schreef over Bertus, die het vlaggen in hoge mate beheerste. Helaas liep het met hem slecht af – al heb ik tot afgrijzen van mijn trouwe lezersschare nooit duidelijk gemaakt waaróm….
Dit zijn de overgebleven palen van Bertus’ huisje. Of liever gezegd, van zijn uitkijktoren.

Bertus’ wonen en werken was ineengevlochten. ’s Nachts sliep hij in het stenen huisje vlak aan de kust, naast de toren op palen. Overdag keek hij uit.

Waar Bertus naar uit keek? Nu, de gebruikelijke dingen toch zeker. Een zacht zonnetje, een frisse wind. Soms keek hij uit naar een bakje koffie. (Maar alleen als er ook gezelschap aan vast hing. Dan keek hij eigenlijk meer uit naar het gezelschap dan de koffie. Dat was dus dubbel zo hard werken voor Bertus. Op de keeper beschouwd maar goed dat hij niet al te vaak bezoek kreeg. Een overwerkte uitkijk, daar heb je niets aan.)

Bertus’ toren keek, gek genoeg, nooit uit naar hèm. Had het ooit wel snor gezeten tussen die twee? Het blijft gissen, maar men denkt dat er van het begin af aan onderhuidse spanningen waren. Dat zie je misschien ook wel aan Bertus’ huisje:


Of zou Bertus iets hebben willen binnenhouden?

In ieder geval was er een hoop te zien en te beleven aan Bertus en zijn toren.

Jaar in jaar uit hing er bijvoorbeeld iedere week een andere vlag te wapperen vanaf de dakgoot van de toren. Niet altijd ging het om bestaande vlaggen – Bertus naaide zelf een aardig moppie. Dat was één van de dingen waar hij met graagte naar uitkeek. Wat dat betreft had hij een gouden job.

Heel af en toe was de toren vlagloos. Dan hield Bertus inventaris. Urenlang telde hij de vlaggen, die keurig op kleur gerangschikt in grote kasten op de eerste verdieping van de toren lagen opgeborgen. Hij gebruikte daarvoor een telraam, met zeven kralen per staander. De optelsom was heel complex, maar Bertus wist er altijd weer een sluitend geheel van te maken. Tot op de laatste vlag was alles doorgerekend, nooit was er een vlag te veel of te weinig.

Liet Bertus de vlag tot op de grond hangen, dan wist je wel hoe laat het was. Dan nam je je hengeltje en emmertje en ging je bij de pier een eind verderop pootje baden. Want wat er later ook van Bertus is gezegd, het vlaggen beheerste hij in hoge mate. Dat kan niemand weerspreken.

Geluk in wingewest Groningen?

De blauwe zone waarin we tegen onze wil gedropt zijn

We willen hier in Noord-Nederland gelukkig worden, zie ik voorbij flitsen op social media. Een beetje een open deur, want wie wil dat nou niet? Je bent gelukkig, en dan wil je dat blijven. Of je bent niet gelukkig, en dan wil je dat worden. Of althans, een beetje gelukkig. 100% gelukkig is ook weer niet goed, dan heb je niks om over te zeuren. Zonder Zwart geen Wit, enzovoorts.

Nou blijkt het ietsjes anders te liggen dan de clickbait-titel suggereert.

Het geluk is vooral bedoeld voor een netwerk van ondernemers, onderzoekers en ambtenaren. Zij denken dat geluk binnen te slepen door veel werk voor zichzelf te creëren met wat in de basis niets meer is dan Rust, Reinheid en Regelmaat.

We moeten een blauwe zone worden, is het motto van het gelegenheidsconsortium. Blauwe zones zijn gebieden in de wereld waar de bevolking aantoonbaar langer leeft. Afgelegen regio’s waar in de loop der jaren, min of meer spontaan, iets is ontstaan wat zich laat samenvatten als een ‘duurzame leefstijl’.

Tot op heden is het nog nooit gelukt om met voorbedachte rade een blauwe zone te maken (of je moet het spiegelend oppervlak van mega-fiasco Blauwestad meetellen), maar met de juiste hoeveelheid subsidie en een uitgekiende PR-strategie zal het vast lukken om ons naast de Bevingsapp ook een of andere handige Gezondheidsapp aan te smeren. En dat geeft de app-ontwikkelaars vast een gelukkig gevoel.

Helaas voor de economische kansenpakkers ben ik smartphoneloos en dat wil ik graag zo houden. Maar misschien kan ik wel iets met de tips van de blauwe-zone-goeroes die in een apart kadertje bij het artikel gegeven worden. ‘ns Kijken… gezond eten, voldoende bewegen, mediteren, stoppen met klagen en zelf in actie komen…

Nou ja, zeg, DAT DOE IK ALLEMAAL AL!*

Zal ik die mensen van HANNN een mailtje sturen en aanbieden om tegen mijn reguliere uurvergoeding in een helder betoog uiteen te zetten hoe ik dag in dag uit voldoende groente en fruit naar binnen weet te werken, hoe ik op allerlei manieren de spieren weet te trainen en wat een keur aan mogelijkheden ik heb ontdekt om iets meer tot rust te komen? Terwijl ik ook nog probeer om via de rechter mijn leven terug te krijgen?

Dan kunnen al die plotseling werkloos en ongelukkig geraakte maakbaarheidsidealisten zich richten op die ene concrete gezondheidsbedreiging die niemand, ook ik niet met mijn dagelijkse routine, in wingewest Groningen weet te vermijden: de gaswinning.

Want zolang NAM en Staat niet aan banden worden gelegd, zullen huizen, scholen en gebouwen in dit gebied nooit gaan ‘bijdragen aan het welbevinden en de kwaliteit van leven’. We worden tegen onze wil gedropt in een heel andere blauwe zone, en de boete voor langparkeren is geheel en al voor onze eigen rekening…

Zelfs een mensenrechtencommissie van de VN vindt het nu welletjes met dat gas-gesodemieter. En die heeft best een aardige kijk op wat je zoal nodig hebt om gelukkig te zijn.

* Om zo goed mogelijk overeind te blijven, hetgeen het maximale is wat ik kan bereiken in mijn huidige situatie.

Oproep aan het Landsbelang

Kijk, zo sta je in mijn driedelige Van Dale

Ik hoor van Sheila Sitalsing dat je in een geestelijke crisis verkeert. Man, wat voel ik met je mee! Het is niet niks om in abstractie te bestaan, en tegelijkertijd zoveel in je schoenen geschoven te krijgen, dat je welhaast moet geloven dat je tóch een concrete mensvorm in de wereld van alledag hebt.

Landsbelang, beste kerel, kun je je Groningen nog herinneren? Je bent hier in de jaren zestig een keertje op beleefdheidsbezoek geweest, toen er een lucratieve deal met Shell en Exxon moest worden gesloten. (In je eentje, je goeie ouwe vrind de Rechtsstaat had buikkramp die dag.)

De afgelopen decennia is er in jouw naam voor bijna 300 miljard euro aan gas uit de Groningse bodem gehaald. En nu zitten wij hier met de gebakken peren. Een concrete ramp, zichtbaar en voelbaar in de levens van vele duizenden mensen, wordt vakkundig ingezwachteld door een zeer vileine abstractie, genaamd de Governance. Dat is echt een miezerige knor.

Vele andere abstracte begrippen worden inmiddels al bij de provinciegrenzen geweerd door dat heerschap. Ik denk dat jij er nog wel door komt (jij hebt enige publicitaire waarde), maar de Rechtsstaat maakt geen schijn van kans. Ook de Menselijkheid, de Democratie en een hele wagonlading andere abstracte begrippen kunnen het wel schudden, hier in Groningen. Net als wij.

Den Haag, vrindje van de Governance, komt er uiteraard wel in. Die ouwe CV-rukker heeft ons proberen wijs te maken dat hij 100% van vlees en bloed is. Jij en ik weten wel beter, Landsbelang. (Ja, Den Haag was er ook bij, begin jaren zestig. Begint je al iets te dagen, of was je die dag brak???)

Beste Landsbelang, Groningen is tot de nok toe gevuld met concrete mensvormen die tot abstractie dreigen te verworden. “Bestaan wij eigenlijk wel?” Er zijn niet genoeg behandelaars in Groningen om die massale identiteitscrisis te bestrijden. Jij weet als geen ander hoe dit voelt…

Kom daarom als de duvel van die bank af, trommel al je abstracte kennissen en vrienden op, en help ons voor eens en altijd de scheidslijn tussen echt en niet-echt te herstellen. Wees een eindbaas, roep Den Haag tot de orde en bevrijd ons van de Governance!