Gatenkaas

Gatenkaas

Ik zit in een Zoom-vergadering

met een groep hotemetoten uit voorbije tijden.

Veel wordt niet genoemd – ’t is bedorven Gatenkaas troef.

Tijdens de afronding herinner ik hen eraan

dat er een tweede vergadering is ingepland.

Dan zal hun geweten worden afgetast.

“O, goed dat je het zegt, daar wisten we niks van.”

Na afloop vergeten ze ook nog om hun microfoon uit te zetten.

De een schept op over de verbouwing van haar nieuwe landhuis,

de ander ratelt over zorgeloze hobby’s

die zijn dagen buitengewoon verrijken.

Weeïg makende inkijkjes zijn het,

in een bestaan dat Groningen helemaal kwijt is.

NM

Perspectief

Perspectief

Ik moet een bedrieglijke berg beklimmen

met om de zoveel meter éénrichtingspijlen

en bovenop een bord dat “Perspectief!” juicht.

Dat is voor een Groninger geen feest.

Ik ben gewend aan rijk gelaagde vlakten

met verhalen uit alle windrichtingen

die zich onder en boven me ontvouwen.

Aanwijzingen zijn niet nodig,

geduldig luisteren en kijken is genoeg.

Die berg is kil en eenzaam,

maar hier in de weidsheid vind ik altijd wel houvast bij iemand.

Hazen, reeën, kiekendieven.

Schapen, koeien, paarden.

Soms een medemens.

En altijd groeten we elkaar in een taal

die alleen de schijnbaar perspectieflozen

nog lijken te verstaan.

NM

Boodschap

Boodschap

Ik wankel en weet:

Wéér flinke klappen.

Straks komen de steunbetuigingen.

Politici en bestuurders zullen hopen (en bidden)

dat er versnelling komt.

Niet wat betreft die klappen

– men gelooft dat die zullen afnemen –

maar wat betreft de verspreiding van de Boodschap.

In krap acht jaar tijd is daartoe een dekkend netwerk

van zendelingenposten in het wingewest ingericht.

“Heb vertrouwen in ons, zoals wij vertrouwen

op de structuur. Hoe ingewikkelder die is,

des te meer jullie liefde op de proef wordt gesteld.”

Bikkelharde preken, snijdende geloofsbelijdenissen.

Op de achtergrond het deerniswekkende gekraak

van die lieve oude Groninger kerken.