Opdringerige, onhebberige mensen*

kafkaU heeft lang niet van me gehoord (en dat terwijl sommigen van u herhaaldelijk om een nieuw stuk vroegen – kennelijk voegt het iets toe, wat ik op dit hoekje van internet doe).

Mijn ‘stilte’ had redenen.

De belangrijkste reden is deze: een mens kan maar een bepaalde mate van samenloop van ongunstige omstandigheden verdragen. Gaat er langere tijd op veel fronten iets mis, dan kan zelfs iemand met jarenlange ervaring in het relativeren van de dingen des levens, daar aan onderdoor gaan.

Om dat te voorkomen, moest ik even pas op de plaats maken.

Helaas is de bezinning deels weer tenietgedaan door de gebeurtenissen van de afgelopen weken. Ik zal proberen er genoeg humor in te stoppen om het verteerbaar te maken. (Humor verkóópt, al weet ik niet wat ik zou willen verkopen. Ja, een optater, aan de meelezende bestuurlijke bobo’s en NAM-directeuren. Maar dat terzijde.)

Gezelligheid kent geen tijd

Op zondag 16 augustus toog ik naar Zeerijp, waar op de openbare weg bij de boorlocatie een bijeenkomst was georganiseerd om de beving bij Huizinge te herdenken.

Ik was van plan een uurtje of wat bij te kletsen met andere gedupeerden, en dan huiswaarts te keren om de zomervakantie samen met mijn gezin in alle rust af te sluiten. Het liep anders: een beveiliger reed een medegedupeerde aan.

Omdat er een en ander moest worden geregeld voor het slachtoffer (familie inlichten, ziekenhuis) was ik al met al pas ’s avonds laat weer thuis.

Ik was doodmoe, Twitter en Facebook explodeerden van terechte verontwaardiging, onze kinderen lagen al op bed (dus geen gezamenlijke afsluiting), en de volgende dag moest ik vroeg op, want school zou weer beginnen.

Leuk is anders. (Leuk was op die dag al drie volle jaren anders.)

Wie zullen we nu weer eens bellen?

Afgelopen zomer hebben we veel geluisterd naar podcasts van oude uitzendingen van Ronflonflon (weergaloos goede VPRO-radioproductie uit de jaren tachtig, met Wim T. Schippers).

Terwijl ik aan het begin van het nieuwe schooljaar bij EZ, provincie Groningen en gemeente Delfzijl informeerde wanneer er nou eens antwoord kwam op onze klacht over de Commissie Bijzondere Situaties d.d. 11 juni 2015, moest ik in eerste instantie denken aan de absurdistische sketches uit Schippers’ programma. In tweede (en derde, en vierde) instantie dacht ik enkel nog aan Kafka.

Een en ander staat in dit online krantenartikel beschreven.

Er werden niet alleen bestuurswettelijke termijnen overschreden en verbindingen verbroken omdat ik zou schelden (quod non), er werd ook ambtelijk geklaagd over ‘complexe materie’, en er werd moederlijk met me meegedacht (“Natuurlijk wilt u zich veilig kunnen voelen in uw eigen huis”).

Dit alles zonder dat daar een CONCLUSIE of RESULTAAT aan werd verbonden.

Al met al was het een potje verantwoordelijkheid afschuiven waar ik niet goed van werd.

Tel daar eens bij op dat de Commissie ons eind vorige week per brief eraan herinnerde dat het dossier woensdag 26 augustus 2015 (morgen dus) gesloten zou worden als wij niet akkoord gingen met het aanbod.

Da’s geen onschuldig spelletje Kafka meer. Da’s openlijk treiteren.

Een handjevol individuen, door overheidsinstanties gevraagd om een bestuurlijke regeling uit te voeren, sluit een dossier, eenzijdig, zonder hoor en wederhoor te hebben toegepast, terwijl er een officiële klacht loopt bij diezelfde overheidsinstanties.

En het dossier blijft alleen open als wij in onze wanhoop met dat idiote voorstel akkoord gaan. (Durf ik het te zeggen? Ja, ik durf het te zeggen: dat zou CHANTAGE zijn.)

Zoals alle brieven die wij van de Commissie krijgen, was de opsteller ervan dhr. Benus. Hij hangt in zijn vrije tijd de secretaris uit bij die Commissie, maar verder doet hij iets betaalds bij de GGD. Daarom heb ik hem telefonisch bij de GGD proberen te bereiken.

Dat WIL ik overigens helemaal niet (de GGD bellen). Met die hele GGD heb ik niks te maken. Ik wil de mensen spreken die verantwoordelijk zijn voor de regeling schrijnende gevallen. Ik wil dat ze me persoonlijk uitleggen waarom échte hulp in ons geval niet geboden wordt, en in andere gevallen wél. (Ik spreek wel eens iemand…)

Ook wil ik weten wat nu de status is van die schimmige Commissie. Ruim een jaar na het instellen van deze ‘tijdelijke oplossing’ zitten daar nog altijd dezelfde poppetjes in. Hebben ze nou al eens een rechtspositie? Is er een toezichthouder? Waarom is die Commissie voor de provincie volgens zeggen ‘een groot zwart gat’? Bij wie kunnen Groningers terecht als ze er met die Commissie niet uit komen?

(En zeg nou niet: bij de Onafhankelijk Raadsman, want die is adviserend lid van die Commissie. En zeg ook niet: bij Hans Alders, want die kent Jos Aartsen, prominent lid van de Commissie én bestuursvoorzitter UMCG, nog uit zijn tijd als voorzitter Raad van Toezicht UMCG – en met ouwe-jongens-krentenbrood zijn we in Groningen niet geholpen.)

Het zou allemaal niet zo erg zijn, als je die Commissie maar links kon laten liggen. Helaas is het de énige bestuurlijke regeling waar Groningers terecht kunnen als ze het allemaal niet meer kunt bolwerken: ziekte, werkloosheid, echtscheiding, een kapot huis dat niemand koopt voor een fatsoenlijke prijs, de dreiging van zwaardere bevingen, geïnstitutionaliseerde terreur in landsbelang.

Enfin, dhr. Benus bleek op vakantie, en wat de telefoniste van de GGD ook probeerde, ze kreeg niemand “van zijn afdeling” te pakken.

Ik stuurde daarom een mail naar maar liefst DRIE verschillende e-mailadressen. Enkele dagen later ontving ik, voor het eerst dit jaar, zowaar de gevraagde ontvangstbevestiging via een van die adressen (overigens niet het mailadres dat onderaan de brief stond, en waarvandaan ik al eens een foutmelding heb ontvangen).

Of daarmee de kous af is, en dat dossier dus open blijft: ik heb geen idee.

Zelfs de contactpersoon van de Nationale Ombudsman, aan wie ik na wat soebatten en Twitteren alles rondom de klacht heb mogen sturen, merkte op dat die laatste brief van de Commissie ‘wel érg bijzonder’ is.

Binnenkort ook bij u in het theater

Eens zien, wat heb ik verder nog voor grappigs meegemaakt?

Oh ja, op 19 augustus woonde ik met enkele medegedupeerden de theatervoorstelling van de Nationaal Coördinator Groningen in het Provinciehuis bij.

We vonden het een zeer meeslepende voorstelling (wat kan die Hans Alders goed acteren zeg, die heeft echt zijn roeping gemist). We leefden ons helemaal in, met een lach, een kuch, zo af en toe een uitroep.

Ik heb zelf die middag naar voren gebracht dat burgers die bij de Nationale Ombudsman klagen over de bestuurlijke spaghetti rondom de gaswinning, daar in eerste instantie te horen krijgen dat ze met die klacht naar dhr. Alders moeten gaan. Naar een acteur! Dat kán toch niet, in een rechtsstaat?

Het leek me dat de andere bezoekers van het theater dat wel een nuttige inhoudelijke aanvulling op het stuk zouden vinden. Want hoewel vermakelijk, dreigde het geheel na verloop van tijd te verzanden in abstracties over “objecten” uit de “bestaande voorraad” die moeten worden getoetst aan de “witte versie van de NPR” (of was het nu de groene versie?), en semantisch geneuzel over het woordje “slechts”.

(Tip voor de acteurs: pas als jullie de tekst he-le-maal uitonderhandeld hebben met de regisseur, beginnen aan de opvoering. Niet op het toneel nog kissebissen over woordjes, dat staat niet professioneel.)

Jammer genoeg werd onze belangstellende participatie niet op prijs gesteld. Toen het publiek op de eerste rang (of waren dat ook acteurs?) ons “te rumoerig” vond, werden we prompt van de publieke tribune verwijderd.

Slachtofferhulp

De laatste anekdote uit mijn turbulente leventje betreft een brief van Slachtofferhulp Nederland. Zij bleken van de politie te hebben vernomen dat ik onlangs betrokken ben geraakt bij een ingrijpende gebeurtenis.

Even dacht ik dat er een kentering had plaatsgevonden. De directie van Shell en Exxon (deel van de kleptokratische criminele organisatie die wereldwijd hele grote brokken maakt) was eindelijk opgepakt. De overheid was tot inkeer gekomen en zag in dat het dagelijks leven voor mijn man en mij, en voor vele medegedupeerden, los van de gaswinningsellende al één lange reeks kleine en grote crises is.

Iemand had gesnapt dat de dagdagelijkse kleine en grote crises extra op scherp worden gezet door het feit dat veiligheid en zekerheid ons in Groningen in landsbelang zijn ontnomen.

Ja, ik dagdroomde werkelijk dat Slachtofferhulp ons met eindeloos veel liefde en geduld zou bijstaan om ons recht te halen.

Kosteloze hulp, stond er immers in de brief, en voor mijn geestesoog zag ik al een dik rapport van een onafhankelijke bouwkundige verschijnen, waarin exact stond vermeld hoe het met de fundering en constructie van ons huis is gesteld. (Dat is de Heilige Graal voor veel Groningers die in gevecht met de NAM verwikkeld zijn.)

Op praktisch gebied, zo beloofde Slachtofferhulp, konden ze ons helpen met het invullen van formulieren van externe instanties.

Handig, mijmerde ik, want hoewel mijn man en ik ons best doen om het hoofd boven water te houden, komt er een tijd dat het geld óp is, en dan is het wel fijn om te weten dat er iemand is die voor ons de bijstandsformulieren wil invullen.

Dat kunnen wij zelf namelijk niet. Wij zijn daar nooit mee in aanraking gekomen, wij hebben geen verstand van dat soort zaken. Wij hebben sowieso geen verstand.

Als we dat wél hadden, was dit alles niet gebeurd. Dan zaten we niet muurvast in een beschadigd, onverkoopbaar huis in het economisch zwakste deel van de BV Nederland. Dan hadden wij óók ‘maatschappelijke relevantie’.

En toen sloegen zomaar eventjes de stoppen door, en tot grote schrik van de poes rolde er een woedende tirade uit mijn mond:

“Dat is toch wat jullie willen horen, bestuurlijke bobo’s en NAM-directeuren – dat het ONZE SCHULD is? Dat het instorten van het kaartenhuis niet komt door falend overheidstoezicht en buitenproportionele invloed van multinationals op datgene wat in dit achterlijke land doorgaat voor ‘visie’, maar door ons, de miertjes van mensen die toevallig bovenop het Groningenveld leven? Dat alles wat hier gebeurt ‘eigen schuld, dikke bult’ is. Toch? Toch?”

Pas later, toen de poes weer gekalmeerd was (en ik ook), begreep ik de werkelijke reden waarom Slachtofferhulp contact had gezocht:

Ik was getuige geweest van de aanrijding bij Zeerijp.

Zucht.

Ik geef toe, dat was een ingrijpende gebeurtenis. Al twijfel ik wat ik erger vind, de beveiliger die een dot gas gaf, of de politie die deze zaak steevast duidt als een ‘verkeersongeluk’.

 

* “Opdringerige, onhebberige mensen” is een van de vele wanhoopskreten van de getergde hoofdpersoon K. in “Het Proces”, van Franz Kafka. Volgens een ambtenaar van EZ / Overheidsdienst Groningen is dit boek ‘standaardkost voor ambtenaren – want zo moet het niet’. Waarvan akte.

 

5 gedachten over “Opdringerige, onhebberige mensen*”

  1. Als jullie dat nog niet hebben gedaan, denk ik dat het tijd wordt om met alle gedupeerden samen een goede advocaat in de arm te nemen en een civiele procedure te starten tegen de NAM, wegens aantoonbare schade door gaswinning aan huizen.

    1. Er worden al rechtszaken aangespand, het kan nog groter en breder idd. Meer advocaten die durven, dat zou fijn zijn.

    2. Gert-Jan Knoops is toch wel een advocaat met lef, lijkt mij. En de gebroeders Anker uit Friesland zijn ook niet bang. Het zijn wel strafrechtadvocaten en minder civiel, maar dit is zo’n grote zaak, en ze komen uit het Noorden, en hebben wellicht meer voeling met de Groningse situatie….
      Maar bedoel jij te zeggen dat veel advocaten geen procedure durven aan te spannen tegen de NAM ?
      Andere mogelijkheid : http://www.envir-advocaten.com/nl
      Ik zal eens vragen of ze ook civiele procedures doen….

Reacties zijn gesloten.