In bijna alles het tegenovergestelde

home bitter homeHenk Kamp, Hans Alders, Gerald Schotman en hun vele bestuurlijke vazallen strooien graag met one-liners die hen een invoelend en meelevend aura geven.

“De burger staat centraal, het is tenslotte ingrijpend, het gaat wel om hun huis, hun thuis.”

Zulk soort zinnetjes.

 

Tegelijkertijd doen ze alsof wij in wingewest Groningen slechts last hebben van emoties, door ons een “gevoel van onveiligheid” toe te dichten, in plaats van klip en klaar te zeggen dat we in een onveilige situatie verkeren.

Een onveilige situatie die mogelijk nog decennia zal aanhouden.

Wat er uit de monden van die mensen komt, is eigenlijk één groot PR-praatje. Ik liet het recente RTV Noord-interview met NAM-baas Gerald Schotman daarom zien aan een kennis die goed is in psychologie en weet welke retorische trucjes er in de wereld van PR gebruikt worden.

Het commentaar was niet mals:

* Aardbevingsuitdaging – dat hoort natuurlijk aardbevingsgevaar te zijn. Uitdaging is een eufemisme, en bovendien omzeilt Schotman zo de schuldvraag.

* De uitdaging is zo groot dat er veel partijen nodig zijn, we moeten het met z’n allen doen – zo maakt Schotman andere partijen medeverantwoordelijk voor het abstracte “vooruitgang”.

* Het gaat niet om vertrouwen in NAM, maar om vertrouwen in de toekomst – weer schuld verleggen, door te doen alsof de statistieken niet op de gevolgen van de gaswinning slaan, maar op gevoelens en angsten die bij mensen leven.

* Wat mensen zelf nou eigenlijk willen – ook bij de moeizame afhandeling van de 195 complexe gevallen legt Schotman de schuld buiten zichzelf. In feite zegt hij dat het door de bewoners komt dat er geen voortgang in die gevallen is.

Het PR-praatje lijkt dus vooral bedoeld om de schuld af te schuiven, een beetje op die andere partner in de Maatschap Groningen (de Nederlandse staat, die veel extra partijen heeft gecreëerd om zich tegen Groningen aan te bemoeien), en nogal veel op de gedupeerden. En dat terwijl zich in Groningen toch echt een industriële ramp voltrekt, die voorzien en voorkomen had kunnen worden.

Dat de trukendoos van de veroorzakers niet toereikend is voor het afdekken van deze ramp, blijkt wel uit dit citaat uit een interview met Nationaal Coördinator Groningen Hans Alders in het ledenblaadje van de Vereniging Eigen Huis:

Ik wil realistisch zijn: dit kan wel eens 10 jaar gaan kosten.

En dat terwijl Alders nog niet eens echt begonnen is.

De door Kamp ingestelde Commissie Meijdam stelt overigens dat iedere Groninger over maximaal 5 jaar even veilig zou moeten kunnen wonen als andere inwoners van Nederland.

Je zou zeggen, dat is een bindend advies, maar nee, de Commissie voegt er gauw aan toe dat dit behoort tot de beleidsruimte van de verantwoordelijke overheden en van de ruimte van de Nationaal Coördinator Groningen.

En die laatste telt er dus bij aanvang van zijn Meerjarenprogramma alvast vijf jaar bij op. Maar, voegt Alders er invoelend aan toe:

Het gaat om schade aan je thuis. Dat is heel ingrijpend.

Wat hebben wij Groningers eigenlijk aan die uitgekauwde invoelendheid? Daarmee krijgen wij toch echt niet terug wat de gaswinners van ons hebben afgepakt: ons thuis.

Ik vroeg medegedupeerden om te beschrijven wat “thuis” voor hen betekent:

  • Thuis staat gelijk aan innerlijke rust. Het is voor velen moeilijk om angst, woede, verdriet en verbolgenheid opzij te schuiven. De nachtrust lijdt eronder. Er is een eindeloze zoektocht naar vrede in het hart. (Denk aan Lao Tse: Om thuis vrede te hebben, moet je hem vinden in je hart.)
  • Thuis is een plek waar je geen gevaar voelt. Je moet je kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden in huis kunnen ontvangen zonder dat deze gevaar lopen voor een gasbeving.
  • Thuis is een plek waar je geen moeite hoeft te doen voor de meest vanzelfsprekende dingen, nauwelijks ergens bij stil hoeft te staan.
  • Thuis is waar je helemaal je eigen leven kunt leiden, in plaats van dat je geleefd wordt. Een plek waar je door normale zaken ziek kan en mag worden, niet door alle gaswinningsellende.
  • Thuis is een plek waar je graag naar toe gaat, niet een plek die je zoveel mogelijk probeert te ontvluchten.
  • Thuis is een plek die je steeds weer naar je eigen zin kunt inrichten, waar je lekker kunt rommelen. Niet een plek waar alles stil staat, omdat je weet dat er moet worden versterkt en/of omdat er van alles gesloopt moest worden om schade te herstellen.

En, als uitsmijter, neem ik hier integraal de uitleg over van een Groninger in hart en nieren:

Thuis is voor mij de regio waar mijn grootouders en voorvaderen woonden. Het gebied waar mijn verleden ligt en mijn heden onzeker is en mijn toekomst uitzichtloos is. Mijn huis, mijn thuis. Mijn veilige haven zou een plek moeten zijn van geborgenheid en rust, een oase in onze drukke wereld. Maar door de schoften uit Den Haag is het een ketting aan mijn been en een steen om mijn nek. En geeft meestal een gevoel van rusteloosheid en bitterheid. Het is bijna in alles het tegenovergestelde van wat het zou moeten zijn.

Oh, hoe bitter.

Hoe de gaswinners omgaan met de gevolgen van de industriële ramp die zij hebben veroorzaakt is in bijna alles het tegenovergestelde van hoe het zou moeten.

En dat is precies de reden dat ook het “thuis” van duizenden Groningers in bijna alles het tegenovergestelde is van wat het zou moeten zijn.

2 gedachten over “In bijna alles het tegenovergestelde”

  1. Een regering heeft twee armen, een lange om te nemen en een korte om te strooien. Inkomsten uit aardgas zijn een zaak van nationaal belang. De bevende grond van de Groninger is van regionaal belang.
    Ach ‘arm Den Haag, de weduwe van Indië ben jij.’ Er kan je veel verweten worden, niet dat je van het verleden hebt geleerd. Je verloor Indonesië en probeerde Nieuw-Guinea te behouden om de wereld te laten zien dat je als koloniale mogendheid niet had gefaald.
    En nu? Afgezien van een paar eilandjes in de Cariben (een kostenpost, maar goed voor de uitstraling van ons Koninkrijk en dienstreizen naar warme gebieden) heb je alleen nog Groningen als wingewest. En weer faal je.
    Ach arme aardgasregio, die evenmin van het verleden leerde en zich nog steeds afvraagt: ‘Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?’

    Een tekst uit het boek ‘De Narcist is uitgebloeid. Een Contactadvertentie.’

  2. Goede aangrijpende reacties hoe een veilig gevoel kan zijn. Allemaal gevolgen van de aardbevingen a.g.v. de gaswinning. Maar het helpt niet. Op de eerste plaats bouwt de politiek en industrie allemaal obstakels in, waardoor het langer gaat duren. Op de tweede plaats is het een pleister op de wonde als we alleen de schade herstellen en bevingsbestendig gaan bouwen. Het lijkt er dan op dat men niet verplicht wordt om de oorzaak van de bevingen te achterhalen en de bevingen te reduceren of te elimineren. Zo geef je de mensen het gevoel van veiligheid nooit meer terug. Het vertrouwen in de NAM herstel je daar ook niet mee. Ik betwijfel of NAM dit laatste wel echt wil.
    Mijn gevoel zegt mij dat er maar een goede manier is om de NAM te wijzen op hun verantwoordelijkheid. En ze gaan wijzen op de fouten, die ze maken, waar zij volgens hun goed in zijn. Ze gaan wijzen op het feit dat ze hun operaties fout uitvoeren, met onveilige putten, installaties en pijpleidingen. De operaties kunnen beter uitgevoerd worden met minder impact op de reservoirs en daarmee de aardbevingen. De competentie en de kennis van de key-operators zijn onvoldoende om de operatie veilig en beheerst uit te voeren. Op bepaalde technische posities zitten mensen met financiële en administratieve kennis en niet met de juiste technische kennis van reservoirs, putten en installaties. Communicatie is alleen top-down en niet twee-richting verkeer. Hierdoor treden mis-communicatie en malversaties op binnen het bedrijf. Stoplichten voor een veilige put worden moedwillig voor het verkrijgen van bonussen van rood op groen gezet. Goede ideeën van werknemers worden niet aangehoord en als je te lastig wordt, dan sta je in korte tijd op de straat. Er staan jaren putten ingesloten, die niet opvallen, omdat er personen zijn in de administratie afdelingen die kunnen toveren met gascijfers. De leiding van het bedrijf krijgt dan een totaal verkeerd overzicht en neemt verkeerde beslissingen.
    Het bedrijf gebruikt eigen gas om in eigen verbruik te voorzien. Dit is ongeveer anderhalf miljard m3 per jaar. Deze hoeveelheid hoeft helemaal niet gebruikt te worden! Het is belangrijk dat mensen dit weten, want deze hoeveelheid vertegenwoordigt toch elk jaar een slordige € 300 miljoen. Dit hoeft de NAM niet af te dragen aan de BV Nederland.
    Al met al gaat het om de “license to operate” die toegekend moet worden aan een bedrijf dat beter met deze zaken om kan gaan. De huidige organisatie van NAM verdient deze license niet. Zij hebben hun zaken niet op orde!

Reacties zijn gesloten.