Het vlaggen beheerste hij in hoge mate

Vlaggen is helemaal hot, anno 2017. Er gaat zelfs in de Tweede Kamer gevlagd worden! Dat nieuws deed me denken aan een feuilleton dat ik jaren geleden schreef over Bertus, die het vlaggen in hoge mate beheerste. Helaas liep het met hem slecht af – al heb ik tot afgrijzen van mijn trouwe lezersschare nooit duidelijk gemaakt waaróm….
Dit zijn de overgebleven palen van Bertus’ huisje. Of liever gezegd, van zijn uitkijktoren.

Bertus’ wonen en werken was ineengevlochten. ’s Nachts sliep hij in het stenen huisje vlak aan de kust, naast de toren op palen. Overdag keek hij uit.

Waar Bertus naar uit keek? Nu, de gebruikelijke dingen toch zeker. Een zacht zonnetje, een frisse wind. Soms keek hij uit naar een bakje koffie. (Maar alleen als er ook gezelschap aan vast hing. Dan keek hij eigenlijk meer uit naar het gezelschap dan de koffie. Dat was dus dubbel zo hard werken voor Bertus. Op de keeper beschouwd maar goed dat hij niet al te vaak bezoek kreeg. Een overwerkte uitkijk, daar heb je niets aan.)

Bertus’ toren keek, gek genoeg, nooit uit naar hèm. Had het ooit wel snor gezeten tussen die twee? Het blijft gissen, maar men denkt dat er van het begin af aan onderhuidse spanningen waren. Dat zie je misschien ook wel aan Bertus’ huisje:


Of zou Bertus iets hebben willen binnenhouden?

In ieder geval was er een hoop te zien en te beleven aan Bertus en zijn toren.

Jaar in jaar uit hing er bijvoorbeeld iedere week een andere vlag te wapperen vanaf de dakgoot van de toren. Niet altijd ging het om bestaande vlaggen – Bertus naaide zelf een aardig moppie. Dat was één van de dingen waar hij met graagte naar uitkeek. Wat dat betreft had hij een gouden job.

Heel af en toe was de toren vlagloos. Dan hield Bertus inventaris. Urenlang telde hij de vlaggen, die keurig op kleur gerangschikt in grote kasten op de eerste verdieping van de toren lagen opgeborgen. Hij gebruikte daarvoor een telraam, met zeven kralen per staander. De optelsom was heel complex, maar Bertus wist er altijd weer een sluitend geheel van te maken. Tot op de laatste vlag was alles doorgerekend, nooit was er een vlag te veel of te weinig.

Liet Bertus de vlag tot op de grond hangen, dan wist je wel hoe laat het was. Dan nam je je hengeltje en emmertje en ging je bij de pier een eind verderop pootje baden. Want wat er later ook van Bertus is gezegd, het vlaggen beheerste hij in hoge mate. Dat kan niemand weerspreken.