Andere menukaart graag

menukaartBrandpunt gezien? Net als Sijbrand Nijhoff ga ik een juridische procedure in. Want ik wil mijn leven terug. Niets meer, en niets minder.

De afgelopen jaren heb ik heel wat “Groningen”-kastjes gezien, en misschien nog wel meer “Gaswinning”-muren. Een kleine greep:

NAM, Onafhankelijk Raadsman, Commissie Bijzondere Situaties, gemeente, provincie, Economische Zaken, Nationaal Coördinator Groningen, Nationale Ombudsman*

Ik ga hier niet vertellen wat mijn man, onze kinderen van 11 en 13 en ik allemaal voor onze kiezen hebben gekregen (een deel van ons verhaal vindt u elders op dit blog). Maar het is genoeg geweest. Meer dan genoeg.

Als wij fatsoenlijk willen worden behandeld, zullen we onze problemen voor de rechter moeten brengen. Wat hier in Groningen gebeurt, kan alleen blijven gebeuren als wij dat toestaan. De wet staat het namelijk niet toe. Niet dit, niet op deze manier.

De afgelopen jaren is er door heel veel partijen eindeloos vergaderd. Over onze hoofden heen zijn herenakkoorden gesloten tussen private en publieke partijen. Commissie na commissie is opgetuigd om de onveilige gaswinning te legitimeren. Er zijn tientallen keukentafelgesprekken gevoerd. Talloze beloftes zijn gemaakt, en weer verbroken.

Er zijn politieke vuisten gemaakt, maar daarmee is niet op tafels geslagen, althans niet hard genoeg, want de tafels staan er nog. En er wordt weer volop vergaderd, dit keer door NAM en NCG:

“Sociale media ontploft na die Brandpunt-uitzending. Nederland begint door te krijgen hoe we de boel hier lopen op te lichten. Welke spiegeltjes en kraaltjes hebben we nog op voorraad?”

“Hier, in de reeks Kansrijk Groningen: landschapsverbetering en energiecoöperaties. En via Economic Board Groningen duwen we het platteland over de rand van 5G. Dat moet voorlopig wel weer genoeg zand in de ogen van onze medelanders strooien.”

“Ah, laten we het hopen. Zeg, en dring die arbiters nog eens op aan gedupeerden die net als boer Nijhoff naar de rechter willen stappen. Jurisprudentie, daar zitten we echt niet op te wachten.”

De menukaart voor Groningers moet dezelfde opties bevatten als de menukaart voor alle andere Nederlanders. Parkjes, duurzame energie en supersnel internet hebben niks met basisveiligheid te maken, of met schadevergoeding. Adequate compensatie staat niet op het menu, omdat dat de aandeelhouders van de Maatschap Groningen te veel geld zou kosten.

Het klinkt misschien gek, uit de mond van een ingezetene van wingewest Groningen, maar ik vind mijn leven waardevol. En dat van mijn man en mijn kinderen ook. Daarom vecht ik. Keihard.

Ondertussen leg ik op online informatieplatform Houd Groningen Overeind, de (hopelijk waardige) opvolger van Aardbevingen Groningen, samen met vele anderen de vinger op de zere plek. We laten dag in dag uit zien wat het met Groningen doet, die ellendige gaswinning. En we roepen op tot actie.

Omdat we ervan overtuigd zijn dat wij, u en ik, de macht van multinationals zoals Shell en Exxon kunnen breken. Als we opstaan. Als we van ons laten horen. Als we elkaar in woord en daad laten zien dat wij onze rechten wél serieus nemen, in tegenstelling tot de Rijksoverheid.

Lieve moegestreden murw geslagen medegedupeerden.
I hear you. I’m right there with you.

Maar toch. Houd moed. Eis een andere menukaart.
SAMEN STERK.

* Updates van ons verhaal zijn regelmatig naar de Tweede Kamer gegaan.

6 gedachten over “Andere menukaart graag”

  1. Sinds de verkoop van onze woning in Slochteren (november 2013) is het bovenstaande verhaal met alle opgedane ervaringen volledig een kopie van onze ervaringen met de NAM, de taxateurs van Arcadis, de zgn. onafhankelijke Validatiecommissie o.l.v. prof. Aart Hordijk, de inmiddels opgeheven Dialoogtafel o.l.v. notabene twee goed betaalde voorzitters en nu Hans Alders als Nationaal Coördinator Groningen. In 2014 kregen we al heel snel door, dat ons recht alleen met een juridische procedure te behalen viel. We hebben ons vervolgens direct aangemeld als deelnemer van de Stichting WAG en wachten nu het hoger beroep van de NAM tegen de duidelijke uitspraak van de rechtbank in Assen af. We hebben nog een lange weg te gaan, maar zijn ervan overtuigd, dat het recht uiteindelijk zal zegevieren, want de bewoners van de aardbevingsgebieden in Groningen is en wordt nog steeds groot onrecht aangedaan door de staat en de NAM.

    1. Dat van die lange weg is zeker. Maar we doen het samen. Verhalen naar buiten brengen, elkaar ondersteunen, niet meer in dat verdeel-en-heers trappen.

  2. a.s. dinsdag komen het hoofd van de contra-expertise en een afgevaardigde van Alders bij mij praten over al mijn rapporten. mijn huis zakt scheef met alle ellende van dien en ik eis een antwoord.
    hoe kan dit? en niks van een sloot of waterpeil, een duidelijke oorzaak van het scheefzakken wil ik.
    en levert dit niks op dan maar naar de rechter.

    1. Heel goed. En niks tekenen, Tineke, zonder het te laten lezen aan een advocaat.

  3. HET WATER ZAL DE STENEN BREKEN
    Wanneer alles diep van binnen pijn doet
    en je alleen, tegenover je eigen beeld,
    ziet dat het vervormd is
    door onbekende spiegels.
    Wanneer de dingen voor je schaduw wijken,
    wanneer je woord dat van een ander lijkt
    en je hartslag uit je lichaam vlucht.
    Wanneer je handen ver van je zijn
    en je de afdruk van je voeten niet herkent,
    wanneer je niets meer waarneemt
    dan dode buitenkanten.
    Ga dan als een zalm
    tegen de stroom in
    met alle razernij van je woede.
    Wanhoop niet.
    het water zal de stenen breken.
    Michele Najlis

Reacties zijn gesloten.