Geluk in wingewest Groningen?

De blauwe zone waarin we tegen onze wil gedropt zijn

We willen hier in Noord-Nederland gelukkig worden, zie ik voorbij flitsen op social media. Een beetje een open deur, want wie wil dat nou niet? Je bent gelukkig, en dan wil je dat blijven. Of je bent niet gelukkig, en dan wil je dat worden. Of althans, een beetje gelukkig. 100% gelukkig is ook weer niet goed, dan heb je niks om over te zeuren. Zonder Zwart geen Wit, enzovoorts.

Nou blijkt het ietsjes anders te liggen dan de clickbait-titel suggereert.

Het geluk is vooral bedoeld voor een netwerk van ondernemers, onderzoekers en ambtenaren. Zij denken dat geluk binnen te slepen door veel werk voor zichzelf te creëren met wat in de basis niets meer is dan Rust, Reinheid en Regelmaat.

We moeten een blauwe zone worden, is het motto van het gelegenheidsconsortium. Blauwe zones zijn gebieden in de wereld waar de bevolking aantoonbaar langer leeft. Afgelegen regio’s waar in de loop der jaren, min of meer spontaan, iets is ontstaan wat zich laat samenvatten als een ‘duurzame leefstijl’.

Tot op heden is het nog nooit gelukt om met voorbedachte rade een blauwe zone te maken (of je moet het spiegelend oppervlak van mega-fiasco Blauwestad meetellen), maar met de juiste hoeveelheid subsidie en een uitgekiende PR-strategie zal het vast lukken om ons naast de Bevingsapp ook een of andere handige Gezondheidsapp aan te smeren. En dat geeft de app-ontwikkelaars vast een gelukkig gevoel.

Helaas voor de economische kansenpakkers ben ik smartphoneloos en dat wil ik graag zo houden. Maar misschien kan ik wel iets met de tips van de blauwe-zone-goeroes die in een apart kadertje bij het artikel gegeven worden. ‘ns Kijken… gezond eten, voldoende bewegen, mediteren, stoppen met klagen en zelf in actie komen…

Nou ja, zeg, DAT DOE IK ALLEMAAL AL!*

Zal ik die mensen van HANNN een mailtje sturen en aanbieden om tegen mijn reguliere uurvergoeding in een helder betoog uiteen te zetten hoe ik dag in dag uit voldoende groente en fruit naar binnen weet te werken, hoe ik op allerlei manieren de spieren weet te trainen en wat een keur aan mogelijkheden ik heb ontdekt om iets meer tot rust te komen? Terwijl ik ook nog probeer om via de rechter mijn leven terug te krijgen?

Dan kunnen al die plotseling werkloos en ongelukkig geraakte maakbaarheidsidealisten zich richten op die ene concrete gezondheidsbedreiging die niemand, ook ik niet met mijn dagelijkse routine, in wingewest Groningen weet te vermijden: de gaswinning.

Want zolang NAM en Staat niet aan banden worden gelegd, zullen huizen, scholen en gebouwen in dit gebied nooit gaan ‘bijdragen aan het welbevinden en de kwaliteit van leven’. We worden tegen onze wil gedropt in een heel andere blauwe zone, en de boete voor langparkeren is geheel en al voor onze eigen rekening…

Zelfs een mensenrechtencommissie van de VN vindt het nu welletjes met dat gas-gesodemieter. En die heeft best een aardige kijk op wat je zoal nodig hebt om gelukkig te zijn.

* Om zo goed mogelijk overeind te blijven, hetgeen het maximale is wat ik kan bereiken in mijn huidige situatie.

Oproep aan het Landsbelang

Kijk, zo sta je in mijn driedelige Van Dale

Ik hoor van Sheila Sitalsing dat je in een geestelijke crisis verkeert. Man, wat voel ik met je mee! Het is niet niks om in abstractie te bestaan, en tegelijkertijd zoveel in je schoenen geschoven te krijgen, dat je welhaast moet geloven dat je tóch een concrete mensvorm in de wereld van alledag hebt.

Landsbelang, beste kerel, kun je je Groningen nog herinneren? Je bent hier in de jaren zestig een keertje op beleefdheidsbezoek geweest, toen er een lucratieve deal met Shell en Exxon moest worden gesloten. (In je eentje, je goeie ouwe vrind de Rechtsstaat had buikkramp die dag.)

De afgelopen decennia is er in jouw naam voor bijna 300 miljard euro aan gas uit de Groningse bodem gehaald. En nu zitten wij hier met de gebakken peren. Een concrete ramp, zichtbaar en voelbaar in de levens van vele duizenden mensen, wordt vakkundig ingezwachteld door een zeer vileine abstractie, genaamd de Governance. Dat is echt een miezerige knor.

Vele andere abstracte begrippen worden inmiddels al bij de provinciegrenzen geweerd door dat heerschap. Ik denk dat jij er nog wel door komt (jij hebt enige publicitaire waarde), maar de Rechtsstaat maakt geen schijn van kans. Ook de Menselijkheid, de Democratie en een hele wagonlading andere abstracte begrippen kunnen het wel schudden, hier in Groningen. Net als wij.

Den Haag, vrindje van de Governance, komt er uiteraard wel in. Die ouwe CV-rukker heeft ons proberen wijs te maken dat hij 100% van vlees en bloed is. Jij en ik weten wel beter, Landsbelang. (Ja, Den Haag was er ook bij, begin jaren zestig. Begint je al iets te dagen, of was je die dag brak???)

Beste Landsbelang, Groningen is tot de nok toe gevuld met concrete mensvormen die tot abstractie dreigen te verworden. “Bestaan wij eigenlijk wel?” Er zijn niet genoeg behandelaars in Groningen om die massale identiteitscrisis te bestrijden. Jij weet als geen ander hoe dit voelt…

Kom daarom als de duvel van die bank af, trommel al je abstracte kennissen en vrienden op, en help ons voor eens en altijd de scheidslijn tussen echt en niet-echt te herstellen. Wees een eindbaas, roep Den Haag tot de orde en bevrijd ons van de Governance!

Midden in de shit is daar toch mijn Ziel

Zieledinges (work in progress)

Lang, lang geleden, toen de knuffeldieren hier ten huize nog met meer stemmen spraken dan enkel de mijne, vroeg iemand die Iets was in de Kunsten en wel wat zag in mijn beeldende werk, wat nou precies mijn Statement was.

 “Statement?” stamelde ik. Want ik wist toen nog niet dat je als Moderne Kunstenmaker een Missie, een Statement en een Visie moest hebben. En liefst ook nog een Unique Selling Point.
 
“Ja, beschrijf bijvoorbeeld eens wat je tekent of schildert.”
 
“Nou, gewoon, mijn Ziel.”
 

Dat was niet uitgebreid genoeg. (Ik weet nog dat ik dat belachelijk vond, want mijn Ziel is, net als iedere ziel, juist heel erg uitgebreid. In nog geen duizend jaar kan ik alle zieledingesen tekenen of schilderen. Een geruststellend vooruitzicht.)

Er moesten minstens 400 woorden komen. En ik kreeg een lijstje met termen die erin moesten komen. Dat voelde wel heel erg als een schrijfopdracht, en toen zei mijn Ziel (de leukste thuis): “Zeg, je hád al een opdracht.”

Dus dat ging niet door. En toen kwam er allemaal shit des levens op mijn pad, en nog veel meer shit des NAM’s (da’s echt fundamenteel wat anders, shit des levens overkomt je, shit des NAM’s wordt je aangedaan – al is de uitwerking hetzelfde). De shit is er nog steeds, maar ik teken wel weer. Af en toe een kwartiertje. Soms een uur. Een heel uur, midden in de shit, waarin ik niet denk aan de shit.
 
Dat zou je kunnen beschouwen als een klinkende overwinning voor mijn Ziel. Ware het niet dat mijn Ziel de eerste zal zijn om u en mij eraan te herinneren dat dát niet bepaald termen zijn die aan zieledingesen gekoppeld kunnen worden. Want zieledingesen richten zich op integraal Zijn, en niet op de ‘wereldlijke’ tegenstellingen winst – verlies (arm – rijk, groot – klein, macht – onmacht, etcetera).

Maar het is ons vergeven, want zo is mijn Ziel dan ook wel weer. En de uwe ook.