Midden in de shit is daar toch mijn Ziel

Zieledinges (work in progress)

Lang, lang geleden, toen de knuffeldieren hier ten huize nog met meer stemmen spraken dan enkel de mijne, vroeg iemand die Iets was in de Kunsten en wel wat zag in mijn beeldende werk, wat nou precies mijn Statement was.

 “Statement?” stamelde ik. Want ik wist toen nog niet dat je als Moderne Kunstenmaker een Missie, een Statement en een Visie moest hebben. En liefst ook nog een Unique Selling Point.
 
“Ja, beschrijf bijvoorbeeld eens wat je tekent of schildert.”
 
“Nou, gewoon, mijn Ziel.”
 

Dat was niet uitgebreid genoeg. (Ik weet nog dat ik dat belachelijk vond, want mijn Ziel is, net als iedere ziel, juist heel erg uitgebreid. In nog geen duizend jaar kan ik alle zieledingesen tekenen of schilderen. Een geruststellend vooruitzicht.)

Er moesten minstens 400 woorden komen. En ik kreeg een lijstje met termen die erin moesten komen. Dat voelde wel heel erg als een schrijfopdracht, en toen zei mijn Ziel (de leukste thuis): “Zeg, je hád al een opdracht.”

Dus dat ging niet door. En toen kwam er allemaal shit des levens op mijn pad, en nog veel meer shit des NAM’s (da’s echt fundamenteel wat anders, shit des levens overkomt je, shit des NAM’s wordt je aangedaan – al is de uitwerking hetzelfde). De shit is er nog steeds, maar ik teken wel weer. Af en toe een kwartiertje. Soms een uur. Een heel uur, midden in de shit, waarin ik niet denk aan de shit.
 
Dat zou je kunnen beschouwen als een klinkende overwinning voor mijn Ziel. Ware het niet dat mijn Ziel de eerste zal zijn om u en mij eraan te herinneren dat dát niet bepaald termen zijn die aan zieledingesen gekoppeld kunnen worden. Want zieledingesen richten zich op integraal Zijn, en niet op de ‘wereldlijke’ tegenstellingen winst – verlies (arm – rijk, groot – klein, macht – onmacht, etcetera).

Maar het is ons vergeven, want zo is mijn Ziel dan ook wel weer. En de uwe ook.